Lid sinds

3 jaar 9 maanden

Rol

Aan mij zie je niets; autobiografie over autisme

Ongeveer drie jaar geleden liepen mijn man en ik met alle drie onze kinderen bij de specialistische ggz in verband met een vermoeden van autisme. Nadat zij waren gediagnosticeerd, meldde ik me aan mij de volwassen zorg en kreeg ik zelf ook een diagnose autisme. In die tijd vroeg de behandelende psycholoog of ik een verslag wilde bijhouden van het dagelijkse wel en wee in ons gezin, twee weken lang. Ik deed dat en ik vond dat fijn om te doen. Het hielp me om de situatie op allerlei manieren en in al haar facetten te overpeinzen en te verwerken. Al gauw had ik twee versies geschreven: een ruwe versie waar de emoties vanaf schreeuwden en een meer neutrale werkversie om te bespreken met de psycholoog.

Na die twee weken bleef ik schrijven. Ik schreef niet meer om feiten vast te leggen of om een diagnose te verwerken, maar omdat ik er iets mee wilde zeggen, iets wat boven mijn eigen verhaal uitsteeg. Soms stuurde ik het als brief naar de psycholoog, en soms bewaarde ik het voor mezelf.

Ik vond schrijven leuk, had ik op deze manier ontdekt. Ik kon het ook al een beetje, omdat ik jarenlang het ene na het andere schriftelijke stuk moest opstellen in mijn functie van jurist. Maar echt creatief schrijven zoals dat heet, is anders. Daarom begon ik alles te lezen wat los en vast zat over het schrijfproces en schrijftechnieken, onder andere op de site van Schrijven Online. Ik oefende en poste af en toe iets op een forum en het bleek in de smaak te vallen. Ik deed mee met schrijfwedstrijden en won een paar keer een plek in een bundel met een verhaal. Zo vatte ik de moed op om ook echt te beginnen aan mijn boek.

In negen maanden had ik alles op papier. Dat zou voor een boek van wel 600 pagina's zijn: veel te veel! Dus begon ik met herschrijven en schrappen. Dat heeft me nog het meeste werk gekost. Ik herschreef mijn manuscript wel vijftien keer in totaal. Tussendoor heb ik het ook een tijdje moeten wegleggen om er weer met een frisse blik naar te kunnen kijken, maar nooit langer dan een paar weken. Uiteindelijk is het teruggesnoeid tot ongeveer 250 pagina's en het was daardoor veel beter geworden.

Ik stuurde het op naar verschillende uitgevers en die lieten me lang wachten. Dat was geen goed teken. Een enkeling reageerde uiteindelijk inhoudelijk: de redacteur vond het wel goed geschreven, maar hadden er geen plek voor in hun fonds. Een andere uitgever was zo vriendelijk om me wat waardevolle tips te geven: de spanningsboog kon wat strakker, ik kon nog wat elementen schrappen en ze adviseerde me om samen met een deskundige een extra deel bij het boek te schrijven met uitleg over autisme. Die adviezen nam ik dankbaar ter harte. Ik herschreef het script nog eens en ik maakte er met de hulp van een psycholoog een appendix bij.

Ik stuurde het manuscript op naar een aantal andere uitgevers en weer wachtte ik gespannen af. Deze keer was het raak: maar liefst drie uitgevers waren enthousiast. Ik koos voor Scholten Uitgeverij. Omdat ik debutant ben, wilden die me eerst verwijzen naar een schrijfcoach, wat me trouwens heel leuk had geleken. Maar de schrijfcoach vond het script al zo goed, dat ze er alleen wat bescheiden redactiewerk aan hoefde te verrichten.

Afgelopen maand, september 2020, is mijn boek uitgekomen. Mijn inleg heb ik na ongeveer twee weken alweer terugverdiend met de boeken die ik kreeg voor eigen verkoop en de tweede druk is in zicht. Maar wat ik nog fijner vind: er komen veel reacties binnen van mensen die geraakt zijn door mijn boek en die het gedrag van sommige personen met ( een vermoeden van) autisme nu beter kunnen plaatsen.

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst

Autisme uit zich bij iedereen anders en je kunt het aan de buitenkant niet zien. Ongezien is onbegrepen en ongekend maakt onbemind. Daarom zat er voor Bianca niets anders op dan zich zo goed mogelijk te leren aanpassen. Maar waaraan precies? En wat was er dan mis met haar?

In dit boek kijk je door haar ogen hoe het is om als meisje op te groeien in een tijd waarin alleen maar gehandicapte jongens en eigenaardige mannen autisme konden hebben. Pas veel later, als ze zelf moeder is, ontdekt ze door haar autistische kinderen waarom zij zo anders is. Ze neemt je in dit waargebeurde verhaal mee op een ontdekkingsreis naar volwassenheid, naar moederschap en naar geloof in God. Een reis vol verwarring en intense wanhoop, maar ook met bijzondere en soms hilarische situaties waarin ze waardevolle mensen ontmoet.

'Aan mij zie je niets' is een helder geschreven en authentieke inkijk in autisme van binnenuit, bedoeld als bemoediging voor iedereen die zich zo heel anders voelt, of die zo iemand kent.

Fragment

'Probeer het nou gewoon,'had mijn moeder gezegd. 'Ga er gewoon bij zitten in de pauze en dan zul je zien dat er niets aan de hand is'. De hele ochtend had ik moed verzameld. De bel voor de pauze klonk en ik liet me door de massa meevoeren in de richting van de aula. Ik haalde diep adem en liep achter de rug van een klasgenote aan. Ik zag te laat dat het de rug van een meisje uit mijn dorp was. Ze had me altijd al laten merken dat ze een hekel aan me had en ze was de reden geweest waarom ik had getwijfeld om naar deze school te gaan. Ik probeerde mijn nervositeit te onderdrukken en bleef doorlopen. Met de deur van de aula al in haar hand draaide ze zich naar me toe: 'Hé, jij komt in de pauze toch niet bij ons zitten, hè? Want daar heb ik vandaag even geen zin in, snap je?' Ze meende het echt. Het was een klap in mijn gezicht, een mes dat keihard in mijn lijf werd gestoken. Ik kon geen adem meer halen, laat staan iets terugzeggen. Ik knikte alleen van ja, dat ik het snapte, en vluchtte via de achterdeur naar buiten, waar ik me verborg achter de fietsenrekken en naar lucht snakte. Het was de allerergste pijn die ik ooit had gevoeld. Het was fysieke pijn vanuit mijn tenen tot aan mijn kruin.

Uitgever

Scholten Uitgeverij

ISBN

9789492959898

Bladzijden

336

Lid sinds

12 jaar 5 maanden

Rol

Beste Bianca

 

Wat leuk dat je boek is uitgebracht, een mooi moment!

Autisme, een interessant en voor mij bekend onderwerp!

Goed dat je geduld hebt gehad waardoor uitgevers zich aandienden. 

Ik heb in eigen beheer mijn boek uitgebracht, in mei 2020. Een stukje onder jou sta ik met mijn debuut: Een te grote jas. 

Hoop dat je promotie in deze corona-tijd goed mag verlopen en dat je mag genieten van je succes!

 

Koosje