Start » Boekpresentatie » Hay van den Munckhof - Alya's keuze

Hay van den Munckhof - Alya's keuze

Door: Hay
Op: 7 augustus 2018

Details
Uitgever: 
Mozaïek
ISBN: 
9789023955870
Bladzijden: 
240

De totstandkoming van mijn tweeluik ('Alya' en 'Alya's gave) heb ik al uitvoerig besproken in de presentatie van deel een. Wie geïnteresseerd is en het nog niet gelezen heeft, verwijs ik dus naar de boekpresentatie van 'Alya'.
'Alya's keuze' komt uit op 25 september. Deze keer houd ik de presentatie niet in een grotere plaats (die van deel een was bij Dekker van de Vegt in Nijmegen), maar gewoon in mijn eigen woonplaats, Panningen dus. Plaats, datum en tijdstip volgen in de loop van augustus.
En mijn verdere schrijfplannen? In ieder geval wordt het weer een exotisch getint verhaal in historische sferen. Dat verkeert nog in het prille uitbroedstadium. Wel zit de plot, inclusief de ontknoping, al redelijk vast in mijn hoofd. Als ik zo ver ben, weet ik meestal vrij zeker dat de rest van het verhaal er (na noeste arbeid...) ook wel komt.
En ja, als ik gelijk heb en er een ruwe versie ligt, moet ik natuurlijk opnieuw mijn uitgever zien te overtuigen. Dat is nooit vanzelfsprekend en dat hoort het wat mij betreft ook niet te zijn...

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst: 

Flaptekst

In 'Alya', het eerste deel van dit tweeluik, zond de emir Alya als tolk naar het christelijke Navarra. Haat gezantschap liep in een hinderlaag en Alya belandde als slavin in het land van de Franken. Na een barre tocht door Europa kocht een Friese veehouder haar voor zijn jonge vrouw Alfgarde. Bij haar vond Alya eindelijk weer wat rust.

In 'Alya's keuze' zet een drakenschip Alya's leven opnieuw op de kop. Ze redt het leven van een jonge Viking en wordt meegevoerd naar zijn land, maar deze keer niet als slavin. Zou Alya nieuwe hoop vinden en een kans om haar vader en haar geboortestad Cordoba ooit nog terug te zien?

Fragment: 

In mijn hoofd is enkel nog plaats voor pijn. Het licht dat me omhult, is zo fel dat ik mijn ogen stijf dichtknijp. Dit moet een boze droom zijn. Als ik wakker word, ben ik thuis in Qurtuba en lig in mijn eigen bed. Straks komt Oncha om me te wassen, te kammen en te helpen met aankleden. Daarna ga ik samen met vader ontbijten.
Vlak onder me klotst water. Dat hoort natuurlijk ook bij die droom. Toch lijken mijn voeten nu echt nat te worden. Moeizaam open ik mijn ogen. Tegen de strakblauwe hemel boven me zweven twee grote meeuwen voorbij. Maar er zijn helemaal geen meeuwen in Qurtuba. Alleen in de haven van Qadis heb ik die als kind ooit gezien.
Een doordringende geur van bloed en zweet vult mijn neusgaten en beneemt me bijna de adem. Moeizaam draai ik mijn hoofd een stukje en kijk omhoog. Een lange, rossige baard vult mijn blikveld.
‘Hoe krijgt Hamar dat toch voor elkaar,’ klinkt een stem heel dichtbij. ‘Zelfs als hij bijna afgemaakt wordt, lukt het hem om de mooiste meisjes aan de haak te slaan. Ze komen op hem af als vliegen op de stront. Deze hier was niet bij hem weg te slaan.’
‘Dat laatste was anders precies wat je deed,’ klinkt een tweede stem. ‘Ze had geluk dat Hamar nog bij kennis was.’
‘Zij misschien wel,’ moppert de roodharige krijger, ‘maar ik niet. Ik mag haar nu meesjouwen naar het schip.’
Die woorden helpen me terug te keren in de echte wereld. Alsof ergens in mijn geest een luikje wordt geopend, komen een voor een de beelden van het Friese strand weer naar boven. Hoe ik Hamar vond en erin slaagde om hem te verbinden, hoe de twee wolfshonden zich op Rimbert stortten en hem de strot doorbeten, en ja, vooral het moment waarop ik me realiseerde dat er geen weg terug meer was naar mijn leven bij Alfgarde en dat ik haar waarschijnlijk nooit meer zou zien. Waar kwam toch die plotselinge drang vandaan om tegen elke prijs het leven van die Vikingjongen te redden?
Opnieuw word ik me bewust van de kloppende pijn in mijn achterhoofd, het bewijs dat die tweede krijger de waarheid sprak. Als dank voor mijn hulp sloeg die roodharige bruut me neer toen hij me naast Hamar aantrof.
Hoe zou het nu met Hamar zijn? Heeft hij misschien te veel bloed verloren om te overleven? Er komt een nogal zelfzuchtige gedachte bij me op. Wat zijn Hamars woorden nog waard als hij dood is?
‘Leeft Hamar nog?’ vraag ik. Waarom zou ik verzwijgen dat ik hun taal spreek?
Ook al zijn we bijna bij de drakar, toch staat de man die me draagt na mijn woorden meteen stil. Voor het eerst kijkt hij me aan. Zo kan ik eindelijk zijn hele gezicht zien. Dat straalt een en al verbazing uit.
‘Hamar overleeft het wel,’ antwoordt de roodharige man, ‘een krijger uit Vestfold moet je minstens twee keer doden voordat hij sterft.’
Hij richt zich tot iemand naast hem. ‘Hoe is het mogelijk?’ zegt hij. ‘Er zijn genoeg Friezen die naar Kaupang reizen om er handel te drijven en de meesten van hen spreken ook onze taal, maar als dit meisje een Friezin is, ben ik een paard.’
Ik probeer mijn hoofd wat verder opzij te draaien om te zien waar Hamar is. Een nieuwe pijnscheut flitst door mijn hoofd. Voor mijn ogen dansen bonte vlekken die langzaam overgaan in een diep zwart. Opnieuw sluit ik mijn ogen.
Dan zijn er handen die mijn armen vastpakken en me omhoog sleuren. Mijn blote benen schuren pijnlijk langs een hard, ruw oppervlak. Overal om me heen hoor ik stemmen, maar ik wil er niet naar luisteren, laat staan erop reageren. Ik wil alleen maar dat die handen me snel weer loslaten. Als ze me gewoon ergens neerleggen en me verder met rust laten, dan wordt die vreselijke hoofdpijn misschien wat minder.
Even later gebeurt dat waarop ik hoop. Ik voel een harde bodem onder mijn rug, laat alle gedachten los en glijd opnieuw weg in vergetelheid.

Reacties

Yrret
Laatst aanwezig: 10 uren 27 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5710
Hay schreef:

‘Hamar overleeft het wel,’ antwoordt de roodharige man, ‘een krijger uit Vestfold moet je minstens twee keer doden voordat hij sterft.’

Sterk fragment - zeer sterke zin. In Panningen spreekt men het Heldens ... en schrijft men perfect Nederlands.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Hay
Laatst aanwezig: 19 uren 58 min geleden
Sinds: 1 Dec 2004
Berichten: 2924

Je lijkt goed op de hoogte van de Limburgse dialecten, Yrret. smile Ik ben inderdaad van huis uit een rasechte dialectspreker...
Dank voor je reactie!

Yrret
Laatst aanwezig: 10 uren 27 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5710
Hay schreef:

Je lijkt goed op de hoogte van de Limburgse dialecten, Yrret. smile

Was wiki wijsheid - wist niet meer waar Panningen lag.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Schrijven

Iedere week het beste van Schrijven Online in je inbox? Schrijf je in voor de gratis nieuwsbrief. Boordevol nieuws, tips, aanbiedingen en winacties!

Schrijf je in!
MIs het komende nummer van Schrijven Magazine niet!

THEMA: Schrijf die familieroman!

  • 9 tips om jouw familieverhaal tot een succes te maken
  • Researchen voor een familieverhaal, hoe doe je dat?
  • 'Het begint met pure fascinatie' - succesvolle non-fictie-schrijvers over hun werkwijze
  • Elke Geurts schreef een roman over haar scheiding
  • Hoe schep je sfeer in verhalen?
  • Schrijf jij de nieuwe Game of thrones?
  • Rosita Steenbeek: 'Tijdens het wandelen vallen dingen op hun plek'
  • Essentieel in het schrijfproces: keuzes maken 
  • Hoe schrijf je een scenario?

Dit nummer ligt omstreeks 14 december in de winkel.

WORD ABONNEE