Start » Boekpresentatie » Dick van Zijderveld - Een witte roos

Dick van Zijderveld - Een witte roos

Door: Diederik
Op: 6 mei 2013

Details
Uitgever: 
Ons Woord
ISBN: 
9789081882545
Bladzijden: 
250

Hoe ontstaan verhalen?
Bij mij begint het met een idee, vaak een onbeduidend lijkende gebeurtenis, soms een kleine schrijfopdracht in een groep. Zo’n idee blijft kortere of langere tijd vaag »rondzwerven«, tot het »klikt« met een ander idee, een gebeurtenis, een inval.
Dan begin ik met het nieuwe verhaal, maak er plannen voor, wacht wat de personages willen doen. Langzaamaan ontstaat er een verhaallijn en ontsluiert het thema zich.

Schrijven is experimenteren en onderzoeken. De schrijver gaat op avontuur in een onbekende wereld – en hoopt dat de lezer die herkent. Al schrijvend onderzoek ik ideeën, omstandigheden, theorieën, terwijl ik tegelijkertijd de lezer wil boeien met een goed verhaal. Maar ook is schrijven genieten, van de tekst die onder mijn handen ontstaat, van het werken met de taal.

Schrijven is ook communiceren. Enerzijds gaat het natuurlijk om individuele expressie, anderzijds is, voor mij althans, het schrijfproces pas geheel voltooid als het gelezen wordt.

Schrijven is geconcentreerd werken. Ik moet zorgen dat ik de rust vind om in een »stroom« te geraken. Omdat er altijd wel andere zaken om aandacht vragen, streef ik ernaar elke werkdag tenminste twee uur te schrijven. De »inspiratie« komt gewoonlijk wel; er zijn anders altijd nog wel onderzoeksklussen voor een verhaal. Vaak helpt muziek om in een »stroom« te geraken.
Onderwerpen hoef ik niet te zoeken, ze dienen zich meestal »vanzelf« aan; het is belangrijk altijd goed te kijken, je open te stellen voor het mogelijk bijzondere. Gewoonlijk heb ik een aantekenboekje bij me als ik op stap ga.

Dit alles maakt schrijven belangrijk voor me. Schrijven is leuk en bevredigend, ik wil een onderhoudend verhaal vertellen, maar de lezer ook ideeën in overweging geven die verder gaan dan de »dagelijkse oppervlakte«.

Nog een paar schrijftips: Maak met jezelf een afspraak om elke dag, of enkele keren per week te gaan schrijven. Wacht niet op inspiratie, ga gewoon aan de slag. Zorg voor voldoende realiteitsgehalte: plaatsen die je beschrijft moeten kloppen; tijdsverlopen moeten realistisch zijn. En: kijk overal goed om je heen, noteer invallen.
En vooral: geniet van het schrijven!

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst: 

»Een witte roos« bevat zes verhalen met een meer of minder magisch-realistisch en psychologisch karakter.

Alledaagse situaties worden verstoord door raadselachtige gebeurtenissen en schijnbaar toevallige omstandigheden hebben grote gevolgen voor de levens van de personages in deze verhalenbundel. Allen staan zij – op een of andere manier – op een keerpunt in hun leven. De situaties waarin zij terechtkomen zijn niet goed te rijmen met het gezond verstand, maar lijken wel degelijk zinvol te zijn in de alledaagse realiteit van de betrokkenen. Waar eindigt toevallig, waar begint ‘het lot’? En wat is „de werkelijkheid” eigenlijk?

»Een witte roos« is een verhalenbundel, uitgegeven in digitale vorm.

Fragment: 

Begin van het verhaal »Verstoring«:

1
Het was koud, helder herfstweer. De zon scheen door een dunne laag hoge wolken. De stad lag al enkele uren achter me. Hier hing de geur van het late najaar, vochtige aarde, rottend blad, rook van snoeihout dat werd verbrand. In het veld was een zwerm koperwieken neergestreken; blijkbaar hadden ze iets aantrekkelijks ontdekt. Boven me klonk het gekrijs van meeuwen die landinwaarts waren getrokken. Ik genoot van de rust en de eenzaamheid. Al jaren was het me gelukt om niet te worden ingeroosterd op donderdag. Die dag was langzamerhand mijn vaste wandeldag geworden, waarop ik gewoonlijk de stad uit trok. Dan wist ik weer waarom ik biologie was gaan studeren.
Het met bomen en dorre struiken omzoomde pad liep enigszins omhoog en kwam uit op een oude dijk. Vóór me strekte de polder zich uit. Hier was ik nog nooit geweest. Ik liep linksaf de dijk op. Een gure windvlaag sloeg me in het gezicht. Een duizeling beving me, ik hapte naar adem. Enkele ogenblikken scheen het me toe dat de lucht trilde zoals op een warme zomerdag net boven het asfalt. Ik rilde grieperig, hoewel ik me kort daarvoor nog kerngezond voelde. Even later was het voorbij, maar mijn opgewekte stemming was verdwenen. Vagelijk verontrustte me iets, alsof er een beeld dat niet klopte in mijn ooghoek bleef hangen. Ik liep verder, langs een groepje knotwilgen rechts van het pad en toen zag ik het: midden in de groene vlakte stond een grote witte kubus. De stenen vlakken glansden in het lage zonlicht. Het bouwwerk had een strenge geometrie, alleen doorbroken door een onduidelijk patroon van grijsgroene rechthoeken. Wezensvreemd stond het in het oude landschap. Ik kon niet goed bepalen hoe groot het bouwsel was en op wat voor afstand het stond; het was of het perspectief ervan anders was dan dat van de omgeving, zoals op Oudegyptische tekeningen. Verbaasd keek ik op mijn wandelkaart. Daarop stond geen bouwwerk aangegeven. De dijk waarop ik stond kon ik ook niet terugvinden. Het weggetje dat ik zojuist had afgelopen leek te eindigen in een vouw van de kaart, alsof het doodliep in het weiland-groen. Dichterbij gekomen zag ik dat de kubus geen geëxalteerd kunstwerk was, maar een enorm gebouw. Ik vermoedde dat het bedoeld was als een imposant voorbeeld van functionele schoonheid. De grijsgroene rechthoeken bleken zonwerende ramen te zijn. Werd hier nu ook alweer een bedrijventerrein aangelegd? Voorlopig vormde het bouwwerk een volstrekte verstoring van het vredige polderlandschap, dat verder bestond uit weilanden, kale akkers en een enkele oude boerderij.
Nieuwsgierig ging ik in de richting van de stenen mastodont. Toen ik het pad van de dijk omlaag liep, bleek het gebouw nog groter dan ik had gedacht. Mijn pas versnelde zich. Ik verbaasde me over mijn eigen vastberadenheid; het was alsof ik verhaal kwam halen en de mensen die in dit gebouw werkten zich moesten verantwoorden voor de inbreuk die het maakte op het landschap.
Ik was het gebouw inmiddels tot op zo’n twintig meter genaderd. Zeker tien verdiepingen torende het boven me uit. Even aarzelde ik. Naar binnen kijken kon niet door het speciale glas, maar ze hadden me vast al gezien. Nu ik zo ver gekomen was, kon ik niet meer terug.

De glazen deuren schoven geruisloos open en sloten zich weer achter me. De warmte sloeg me tegemoet. Ik liep een ruime hal in. Achter de balie tegenover de deur zat een opvallend knappe receptioniste. Haar lange kastanjebruine haar hing los; in haar donkere ogen schitterden een nauw verholen passie.
„Goedemiddag, wat kan ik voor u doen?”
Haar schoonheid verwarde me; wat kwam ik hier eigenlijk doen? „Ziet u, eh, ik liep door de polder, en, nou ja, ik zag dit gebouw staan. Nogal onverwachts eigenlijk. Het verbaasde me nogal hier zo’n groot bouwwerk te treffen …”
Ze glimlachte, alsof zij me had verwacht. „Wilt u daar plaatsnemen? Er komt zo iemand bij u. Die zal u een en ander over het complex vertellen. Kan ik u een kopje koffie aanbieden?”
Verbaasd en enigszins verbouwereerd ging ik in de bezoekershoek zitten, waar twee modieus muntgroene banken en een tafeltje met daarop een aantal lifestyletijdschriften stonden. Ik hoorde de receptioniste iets onduidelijks in de telefoon mompelen. Dit was vast een nieuwe onderneming die snel een goede naam wilde opbouwen. Aan de buitenzijde van het gebouw had ik trouwens geen naam zien staan.

Reacties

wolfke
Laatst aanwezig: 1 jaar 39 weken geleden
Sinds: 13 Nov 2011
Berichten: 1004

Leuk fragment. Proficiat en succes met je boek!

Ontdek het kortverhaal Karabas, het jeugdboek Arendsjong, het kerst/winterverhaal Frede en de Kerstman, het paas/lenteverhaal Ebba, de eerste paashaas, het zomerverhaal Soraia, kind van de zee en het halloween/herfstverhaal Jacks Lantaarn via www.leenlefebre.be.

sabarinde
Laatst aanwezig: 3 dagen 21 uren geleden
Sinds: 3 Aug 2007
Berichten: 2109

Super. Van harte gefeliciteerd, Dick. Leuk ook hoe je jouw process van schrijven benoemt...daar herken ik veel van mezelf in :-)
Een witte roos....een magisch realistische titel ook.
Ga je het ook nog in niet digitale vorm uitgeven?
Haha en heet het in de Nederlandse taal tegenwoordig 'lifestyletijdschrijften i.p.v. magazines? Als niet in Nederland wonend mens moest ik even wennen aan een woord met engels en nederlands (vooral om het uit te spreken :-) )

Pieter
Laatst aanwezig: 2 jaren 30 weken geleden
Sinds: 13 Okt 2005
Berichten: 8

Dit boek heb ik onlangs opnieuw gelezen. Ik vind het een spannend boek. Het is magisch realistisch. De verhalen zijn vooral realistisch en daardoor herkenbaar. Het boek is daardoor ook interessant voor mensen die niet van magisch realisme houden. Kortom: het is voor iedereen leuk om te lezen. Ik las het in een keer uit!

Hoi, ik ben Pieter, lees graag verhalen van anderen en vind het leuk dat anderen verhalen van mij lezen en beoordelen. Ik help ook graag met het schrijven van verhalen en schrijf soms ook verhalen voor anderen, b.v. een biografie.

Trenke
Laatst aanwezig: 3 jaren 17 weken geleden
Sinds: 26 Okt 2007
Berichten: 3802

Gefeliciteerd!
Mag ik vragen waarom je ervoor hebt gekozen alleen digitaal uit te geven?

Marria
Laatst aanwezig: 3 jaren 35 weken geleden
Sinds: 28 Mei 2006
Berichten: 1328

Gefeliciteerd.
Een mooie beschrijving van hoe een verhaal bij jou begint. Ik herken er veel van.

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Schrijven Magazine: geen nummer meer missen?

Neem nu een abonnement op Schrijven Magazine! Profiteer van onze superaanbieding!

Profiteer nu!