Start » Boekpresentatie » Anna Raymann - Limiet gehaald

Anna Raymann - Limiet gehaald

Door: AnnaKir
Op: 18 februari 2013

Details
Uitgever: 
Boekenplan
ISBN: 
9 78086 662890
Bladzijden: 
137

Limiet gehaald is voor een klein deel eerder verschenen in een blog . Bovendien zijn delen ervan in de zomer van de Olympische Spelen als dagboek in de twee grote Limburgse kranten (De Limburger en Limburgs Dagblad) gepubliceerd.
Aangemoedigd door de enthousiaste ontvangst op deze dagboeken en de vele lezers die mijn blog bezochten heb ik na de Spelen het boek geschreven op basis van de blogdelen. En herschreven. En nog eens herschreven. Totdat de mensen van Boekenplan enthousiast waren en het een kans gaven.

In dit waargebeurde verhaal lees je over mijn zware strijd op weg naar London2012 en krijg je een unieke inkijk in het Olympische gebeuren. Dit verhaal gaat over het blijven geloven in je droom, over vrienden in goede maar soms niet in slechte tijden. Het gaat over omgaan met (veel) pijn. Het gaat over levenslessen en inzichten die je krijgt als je in het diepste dal van je leven zit. Het gaat ook over overwinnen door humor, heel hard knokken en een beetje geluk.
Met grote trots laat ik jullie weten dat het vanaf 19 februari overal te bestellen is. Ik hoop dat ik er veel mensen een paar plezierige uurtjes mee bezorg.

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst: 

Limiet gehaald
een bijzonder jaar uit het leven van een chronisch pijnpatiënt.

Dit is het waargebeurde verhaal van Anna, een vrouw die al tientallen jaren met rugpijn kampt en ondertussen tot de categorie chronische pijnpatiënten wordt gerekend, maar die zich hierdoor niet laat tegenhouden om haar droom na te jagen, een Olympische droom. Op het moment dat het waarmaken van deze droom binnen haar bereik lijkt te komen komt slaat het noodlot toe in de vorm van zo’n hevige pijnen dat zij niet eens meer kan zitten. De eenvoudigste handelingen kosten haar al ontzettend veel moeite. Bovendien ervaart ze dat er in deze snelle en individualistische maatschappij weinig tijd en aandacht is voor iemand met een onzichtbare handicap. Ze probeert de strijd met humor aan te gaan maar kan niet voorkomen dat haar geestestoestand op een dieptepunt belandt.
Na acht maanden waarin de pijn onveranderlijk aanwezig blijft, schijnt er echter een lichtje aan het eind van de tunnel. Nieuwe medicatie, een wonderlijk apparaatje en een cursus voor chronische pijnpatiënten lijken wat verbetering te kunnen gaan brengen. Zou ze dan toch haar wens om als vrijwilliger te werken in het Olympische Dorp in Londen kunnen gaan realiseren? Zal zij net als de geblesseerde topsporter op tijd fit genoeg zijn?
Deze kans om een oude droom in vervulling te laten gaan, geeft Anna kracht om tegen haar pijn te vechten en nog maar eens te bewijzen dat als je iets graag genoeg wilt, je bergen kunt verzetten.

Dit met humor geschreven boek geeft niet alleen een blik in het leven van een chronisch (pijn)patiënt, maar tevens een boeiende inkijk in het ‘heilige der heilige’ van de Olympische Spelen: het Olympische Dorp.

Fragment: 

Aan mijn vriendinnen,

Het gaat niet goed hier. Sterker nog, ik ben de wanhoop nabij! Ik heb zo verschrikkelijk veel pijn en daardoor zit ik ook mentaal helemaal aan de grond. De afgelopen maanden is het me over het algemeen goed gelukt om vrolijk en positief te blijven, maar nu is de pijn zo verlammend dat ik dit niet langer kan opbrengen. De meest elementaire activiteiten zoals mezelf wassen kosten verschrikkelijk veel moeite en ik kan bijna niets meer. Daarnaast verblijft Paul voor twee weken in het buitenland, wil mijn moeder niet meer leven, ligt mijn schoonvader te sterven en heeft Silvia inmiddels uitzaaiingen in haar hoofd. Daar word ik dus ook niet bepaald vrolijker van. Helaas heb ik het idee dat uitgezonderd mijn gezin en mijn moeder niemand zich echt bezig houdt met mijn toestand. Ik geloof niet dat jullie je al eens écht hebben ingeleefd in wat het betekent als je al een half jaar zoveel pijn hebt, als je niet kunt zitten en wanneer je het leven van een zieke 85-jarige moet leven. Een leven met zo weinig leuke dingen, zonder werk en haast geen live contacten. Jullie zijn allemaal zo druk dat je er waarschijnlijk totaal geen idee van hebt hoe het is om dagenlang niemand te zien of te spreken. In de afgelopen maanden heeft zelden iemand het initiatief en de moeite genomen om mij zomaar eens te bellen, te mailen, laat staan eens op te zoeken om te vragen hoe het gaat. Het zou zo veel verschil maken als ik af en toe eens een spontaan en geïnteresseerd contact had. Ik breek mijn hoofd over een verklaring; ik snap het niet want ik dacht dat ik zelf toch altijd in elk geval mijn best heb gedaan om een goede vriendin te zijn. Toegegeven, ik ben daarin beetje dubbel want ik wil op de zeldzame contactmomenten die we hebben niet over mijn pijn praten, maar ik vind het wel fijn als er af en toe naar gevraagd wordt. Ook vind ik het prettig als ik zo nu en dan eens gebeld wordt. Door pijn en ziekte vereenzaam je enorm in deze drukke maatschappij, dat heb ik helaas het laatste half jaar moeten ervaren.
Ik zit op dit moment vol zelfmedelijden zoals je merkt. Ik ben verdrietig en eenzaam en huil de halve dag. Ik zie het echt niet meer zitten. Sorry dat ik je met mijn zieligheid lastig val maar ik kan het niet meer tegenhouden. Is er nu echt niemand die me een beetje kan helpen?

Liefs,
Anna

Terwijl ik op verzenden klik stromen de tranen over mijn wangen. Op dat moment zit ik op de bodem van de ellendeput. Sinds afgelopen september, vlak nadat ik met diezelfde vriendinnen zo gezellig mijn verjaardag heb gevierd in Amsterdam, zijn de problemen in mijn rug erger en erger geworden. Vooral het zitten is extreem pijnlijk, dat houd ik dan ook niet langer dan vijf à tien minuten vol. Niet kunnen zitten; het klinkt onnozel, dat geef ik toe. Maar wie denkt dat het dus ook wel zal meevallen met de narigheid moet eens een daglang elke keer tijdens het zitten bedenken dat dit niet mogelijk zou zijn. Je realiseert je dan waarschijnlijk pas hoe deze handicap je dagelijkse leven volledig kan terroriseren. Ik heb al tientallen jaren trammelant met mijn rug. Af en toe zijn de klachten zo erg dat ik tijdelijk dagen, weken, soms maanden uitgeschakeld ben geweest. Vijftien jaar geleden onderging ik al eens een herniaoperatie. Wat echter veel verstrekkender voor mij is, is dat ik sinds mijn veertigste niet meer kan sporten. Dat is voor een sportfanaat als ik na al die jaren nog steeds moeilijk te verteren.

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Verkoopt jouw boekhandel Schrijven Magazine?

Benieuwd of jouw boekhandel of kiosk Schrijven Magazine verkoopt? Zoek het op in de storelocator.

Zoek een verkooppunt