Start » Boekpresentatie » Angela Mollers-de Kuijer - Dag mam...

Angela Mollers-de Kuijer - Dag mam...

Door: Angela13
Op: 18 september 2012

Details
Uitgever: 
mijnbestseller
ISBN: 
9789461933744
Bladzijden: 
222

Vele waargebeurde voorvallen en bizarre gebeurtenissen die zijn gebeurd nadat mijn oudste zoon tijdens zijn werk als soldaat in 2009 was omgekomen, heeft mij doen besluiten om dit op te gaan schrijven.
In eerste instantie als levenslang monumentje voor mijn zoon, waarmee zijn naam voor altijd geschreven staat. Maar ook als aanklacht tegen de diverse instanties, die fout op fout hebben gemaakt. De betonnen muren die je als nabestaande omver moet zien te krijgen zijn onnoemelijk hoog, maar volharding blijkt tot veel afbrokkeling van die muren te kunnen zorgen.
Het isolement, zoals wij dat hebben ervaren en waarin veel nabestaanden terecht komen, is ook beschreven. Als handvat voor de maatschappij, die vaak niet weet wat ze kunnen doen om iemand tot steun te zijn.

Het uiteindelijke resultaat is met vallen en opstaan ontstaan. Inmiddels heb ik vele manuscripten liggen, die niemand verder ooit te zien zal krijgen. Toen ik begon had ik een dun boekje voor ogen, maar gaandeweg er meer gebeurde, werd het boek dikker en uitgebreider. Vaak ben ik ook tijdje gestopt met schrijven, maar besloot dan toch weer om door te gaan.
Verschillende mensen hebben mij geholpen door het manuscript te lezen en te herlezen. Zelf heb ik ongelooflijk veel geschrapt en bijgeschreven.
In eerste instantie was het een verwarrend verhaal, waarin gebeurtenissen en mooie herinneringen nogal door elkaar liepen. Ik was totaal niet tevreden, maar wist ook niet hoe verder te gaan. Daarom besloot ik op een gegeven moment het geschrevene helemaal door elkaar te gooien en het op tijdsbestek te groeperen. Ook dat gaf niet het gewenste resultaat. Na nog een aantal probeersels kwam ik tot de conclusie dat het opdelen in drie delen van het boek het meest logische was. Dat is dan ook het eindresultaat geworden.
Het definitieve manuscript is vele malen gecontroleerd, ook door anderen, op inhoud en spelfouten. Denkende dat je dan alles wel uitgezeefd hebt, blijkt bij de druk dat er toch nog een paar (kleine) foutjes zijn achtergebleven. Heel jammer, maar het maakt mij wel duidelijk dat een boek lezen toch anders bij je binnenkomt dan een manuscript. Zelfs als je de tekst inmiddels uit je hoofd kent. De gemiddelde lezer zal over die kleine dingen heenlezen (hoop ik), de meer professionele lezer zal het mij hopelijk vergeven.
Alles bij elkaar genomen is het resultaat een boek waarin veel emoties liggen en die veel innerlijke strijd heeft gekost.

De drie delen zijn als volgt ingedeeld. Het eerste deel verteld het verhaal van de week waarin het ongeval heeft plaatsgevonden en wat er dan met jou en je gezin gebeurd. Het tweede deel geeft een beeld over de drie jaren daarna, waarin veel ongelooflijke en absurde gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. Tot slot volgt het derde deel, waarin het leven van Jordy wordt beschreven.

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst: 

Een halve moeder, zo noemt de schrijfster zichzelf ook wel. Het verliezen van je kind verandert je niet alleen van binnen voorgoed, maar doet dat ook met de rest van je verdere leven. Wat er met jou als ouder en de rest van je gezin gebeurt na zo’n dramatisch gebeuren wordt in dit boek beschreven.
Het is ook een leidraad voor iedereen die zou willen weten hoe je mogelijk om kan gaan met een gezin die zo'n verlies heeft geleden en welke cliché's je beter achterwege kan laten. Tevens is het een aanklacht tegen diverse officiële instanties.
Maar bovenal is het een eerbetoon aan een jong volwassene van 19 jaar, die op 11 mei 2009 het zwaarste gevecht van zijn leven niet kon winnen. Doordat een vreemde zomaar een onverantwoordelijk spel op de weg ging spelen.
Het terugdenken aan die verschrikkelijke periode wordt op indrukwekkende wijze beschreven, waarbij de privacy die zij voor zichzelf wilde behouden niet uit het oog wordt verloren.
Het boek eindigt met een liefdevolle herinnering met veel foto’s aan het mooie leven van Jordy.
Het eindresultaat is een aangrijpend verslag van een moeder die zich geamputeerd voelt door het verlies van haar oudste zoon.

Over de schrijfster:
Angela Mollers werd geboren in 1959 en is getrouwd. Vanuit een eerder huwelijk heeft zij twee zoons. Zij werkt in de zorg, maar was ook als verslaggeefster actief. Toen haar oudste zoon verongelukte, besloot zij haar verhaal op te schrijven. Op indringende wijze wordt een periode van verdriet vertelt, waarbij ook mooie herinneringen aan bod komen.

Fragment: 

Onderstaand fragment komt uit het eerste hoofdstuk. Wij waren nog onwetend van alles wat er zou gaan gebeuren en waren op excursie. Nadat we van een maaltijd hadden genoten trokken we de woestijn in…

Tussendoor kregen we een maaltijd aangeboden, waarbij de echte traditionele couscous werd geserveerd. Daar hadden we de mogelijkheid om een praatje te maken met medereizigers, wat een gezellig uurtje bleek op te leveren. Hierna gingen we naar de grootste oase van Tunesië, die in het midden van het land ligt en van waaruit de saharatocht voor ons begon. Daarvoor werd er nog één keer gestopt en wie wilde kon de traditionele sjaal kopen waarmee je je gezicht kon bedekken. Mo raadde iedereen aan dit te doen met oog op de woestijn met het stuivende zand. Later heb ik beseft dat op het moment dat wij deze sjaals kochten dit het tijdstip is geweest dat Jordy het ongeval heeft gekregen waaraan hij enkele uren daarna is overleden.
Iedereen die in de bus zat ging mee op de kamelentocht. Met ons gezicht verborgen achter die gezichtssluier zijn we op de kamelen geklommen, die eigenlijk dromedarissen bleken te zijn. Toch bleef iedereen ‘kamelen’ zeggen, ook de Tunesiërs zelf.
Wie denkt dat we dit op een rustige manier konden doen, heeft het mis. Er stond een enorme wind, het fijne zand vloog continue om je heen. Waar we er eerst nogal lacherig om waren, bleken de gezichtssluiers nu een uitkomst te zijn. Je onbedekte huid zou anders echt gezandstraald zijn. Het op- en afstijgen op de kamelen was een kunststukje op zich. Een grote groep dieren lag bij elkaar en telkens als iemand opsteeg zag je dat dier de hoogte in komen en ontdekte je hoe groot ze eigenlijk waren. Met hun voorpoten gingen ze eerst omhoog waardoor je het gevoel had zo naar achteren te glijden. Je moest je echt heel stevig aan het zadel vasthouden. Het berijden op zich was even wennen, je wiebelde alle kanten op. De begeleiders waren allemaal erg aardig en zorgden ervoor dat de dieren bij elkaar bleven lopen. Peter reed voor mij en ik zag hem steeds verder wegzakken, omdat hij teveel naar achteren op het zadel zat.
‘Je moet meer naar voren schuiven’, schreeuwde ik. Door de gierende wind was het moeilijk om mij verstaanbaar te maken. ‘Peter’, gilde ik nog een paar keer. Eindelijk hoorde hij mij. ‘Naar voren, anders val je eraf’.
Zowaar, het lukte hem om beter te gaan zitten. Hierdoor kon ook hij genieten van de tocht, want als je zo krampachtig jezelf moet vasthouden is het minder leuk. De woestijn intrekkend met die grote groep kamelen zagen we de zon in al haar vrouwelijke pracht achter de oase ondergaan. Fel oranje met tussendoor blauwe strepen van de wolkenloze lucht, de hemel was gevuld met schitteringen die overal heen leken te schijnen. Het daglicht verdween in een snel tempo. Intussen had ik al de moed gevonden om het zadel los te laten, waardoor ik in staat was om foto’s te maken. Een prachtig gezicht, de zon die verdween en plaats maakte voor een geweldige sterrenhemel. Rijdend door de woestijn, met enorme zandheuvels, de wind die onafgebroken door bleef waaien, met als uitzicht voor je alleen maar zandheuvels, eindeloze zandheuvels, kregen we een gevoel van vrijheid zoals je alleen maar op zulke momenten kunt ervaren.
Nooit zal ik dit gevoel meer vergeten. Achteraf zijn het de laatste momenten geweest dat ik me echt gelukkig heb gevoeld. Dat ik echt diep vanuit mijn binnenste heb kunnen genieten, echt heb kunnen lachen en stralen zonder me ergens zorgen over te hoeven maken.
In de loop van de tijd heb ik wel weer geleerd om te genieten van gebeurtenissen die in je leven voorkomen. Maar het echte levensgeluk, met de wetenschap dat je kinderen het allemaal goed doen, dat zij een leven leiden zoals ze het zelf graag willen en wijzelf met een veelbelovende toekomst voor ons, dat intense gevoel van geluk, dat zal er nooit meer zijn.
Terugkerend naar de oase was er iemand die met haar mobieltje zat te bellen terwijl ze op een kameel zat. Daar is door iedereen nog zo om gelachen. Het was ook een erg gek gezicht.
‘Wel grappig’, riep ik nog. ‘Het is dat ik hem in de bus heb laten liggen, anders had ik het ook geprobeerd’.

Reacties

Thérèse
beheerder
Laatst aanwezig: 12 min 19 sec geleden
Sinds: 2 Aug 2009
Berichten: 5907

Angela, heb je de regels voor Boekpresentatie goed gelezen?

Citaat:

Boekpresentaties zijn niet bedoeld om reclame te maken voor je boek. Als je presentatie te weinig vertelt over hoe je boek tot stand is gekomen wordt deze onherroepelijk verwijderd. Met alleen een link en flaptekst voldoe je dus niet aan de voorwaarden.

Kun je nog iets vertellen, dus, over de totstandkoming van je boek? In het starttopic?

Tijdens de zomervakantie schrijfmeters maken in De scribbe? Lees er meer over op deze pagina.

Spirit
Laatst aanwezig: 5 jaren 9 weken geleden
Sinds: 31 Jul 2010
Berichten: 1848

"Angela Mollers werd geboren in 1959 en is getrouwd. Vanuit een eerder huwelijk heeft zij twee zoons. Zij werkt in de zorg, maar was ook als verslaggeefster actief. Toen haar oudste zoon verongelukte, besloot zij haar verhaal op te schrijven. Op indringende wijze wordt een periode van verdriet vertelt, waarbij ook mooie herinneringen aan bod komen."

Ik weet niet of dit achterop je boek komt, maar het is "wordt verteld".

Grom.

Angela13
Laatst aanwezig: 2 jaren 13 weken geleden
Sinds: 17 Okt 2011
Berichten: 3
Spirit schreef:

"Angela Mollers werd geboren in 1959 en is getrouwd. Vanuit een eerder huwelijk heeft zij twee zoons. Zij werkt in de zorg, maar was ook als verslaggeefster actief. Toen haar oudste zoon verongelukte, besloot zij haar verhaal op te schrijven. Op indringende wijze wordt een periode van verdriet vertelt, waarbij ook mooie herinneringen aan bod komen."

Ik weet niet of dit achterop je boek komt, maar het is "wordt verteld".

Klopt helemaal, we hebben het over een voltooid deelwoord. Nogal slordig dat ik het in dit topic verkeerd heb gezet. Dank voor je reactie.

Trenke
Laatst aanwezig: 3 jaren 17 weken geleden
Sinds: 26 Okt 2007
Berichten: 3802

Gefeliciteerd met je boek! thumbsup Heel erg jammer dat er zoiets dramatisch heeft moeten gebeuren, om het boek te laten verschijnen.
Kun je inderdaad meer vertellen over hoe je bij je uitgeverij bent gekomen, hoe het proces is gegaan enzovoort?

Angela13
Laatst aanwezig: 2 jaren 13 weken geleden
Sinds: 17 Okt 2011
Berichten: 3
Trenke schreef:

Gefeliciteerd met je boek! thumbsup Heel erg jammer dat er zoiets dramatisch heeft moeten gebeuren, om het boek te laten verschijnen.
Kun je inderdaad meer vertellen over hoe je bij je uitgeverij bent gekomen, hoe het proces is gegaan enzovoort?

Het proces van schrijven, stoppen, wachten, verder schrijven etc. heb ik hierboven al beschreven. De uitgever heb ik eigenlijk intuïtief uitgezocht. Van verschillende uitgevers of POD's heb ik de sites bezocht en informatie ingewonnen. Daar was ik een jaar geleden al mee begonnen. Ik ben uiteindelijk, na lang twijfelen, bij deze uitgekomen omdat zij voor mij de meest overzichtelijke site hadden, waarin in één oogopslag ook duidelijk werd hoe alles in zijn werk zou gaan.
Heel bewust heb ik niet gekozen voor een bedrijf waarbij je een contract aangaat en van tevoren een aantal oplages moet bestellen of waar je vooruit moet betalen. Het kan met dit boek voor mijn gevoel namelijk alle kanten op en dat vond ik te risicovol.
Nu ik zover ben dat het boek gedrukt en door iedereen besteld kan worden, ben ik blij voor dit bedrijf te hebben gekozen. Ik had wat problemen met mijn cover, die ikzelf heb ontworpen, en met de pdf bestanden van mijn teksten. Zij hebben me steeds uitstekend geholpen en doen dat overigens nu ook nog steeds.
Het ontwerpen van de cover was heel erg moeilijk. In het begin koos ik voor gewoon een mooie algemene foto, die nietszeggend was over de persoon Jordy. Naarmate mijn teksten vorderden, vond ik meer en meer dat hij juist het gezicht van mijn boek moest zijn. Ik ben geen geoefende foto bewerker, maar na heel veel proberen is het resultaat uiteindelijk erg mooi geworden. Maar daar ben ik wel een half jaar mee aan het knutselen geweest, voordat ik tevreden was.

Lees Schrijven Magazine
  • Leer schrijven als Stephen King
  • Alles wat een schrijver moet weten over uitgeverijen
  • Schrijftips van Sander Kollaard (Stadium IV)
  • Wat verdien je aan een boek?
  • Crashcourse publiciteit & promotie
  • De schrijfdip en wat je ertegen kunt doen

Dit nummer niet missen, maar nog geen abonnee? Neem vóór 23 september 16:00 u. een abonnement!

MELD JE AAN
Lees Schrijven Magazine!

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Meld je aan vóór 23 september!

Word abonnee