Start » Proeflezen » [roman] Twee

[roman] Twee

Door: PanzerFaustNL
Op: 10 januari 2017

Het is absoluut niet af en mijn eerste poging tot een langer verhaal. Ehm, uberhaupt om een verhaal te schrijven die boven middelbare school niveau moet uitstijgen.

Het is het eerste hoofdstuk, het verhaal gaat over 2 jonge mensen die door het weer aan elkaar zijn verbonden.

Ik ben nieuwsgierig naar algemene hints e.d.

Conversaties probeer ik eigenlijk op te bouwen zonder het alloude zij zegt, waarop zij antwoordde e.d. Maar dat is best lastig. Probeer het wel.

Dus, ik hoor graag van jullie.

In ieder geval bij voorbaat dank.

Marco

Fragment: 

Oh waarom heb ik mijn jas niet aangetrokken. Niet goed.
Stampvoetend om warm te blijven, loop ik het café binnen. Binnen valt de kou als een deken van mij af. Of eigenlijk, beter, de deken wordt eindelijk warm.

Snel naar de bar. Koffie? Ja, dank je wel. Melk? Nee, geen melk.

Hoe was het onderweg? Slecht. Gestrooid? Ja, maar het helpt niet.

De man pakt zijn telefoon om naar huis te bellen dat het laat wordt, wellicht zelfs de volgende ochtend pas.

Ik heb niemand om naar te bellen. Het kan wel, maar sinds ik op mijn eigen woon, heeft het geen zin om te bellen. Mijn vader, is zo gek, die wil me wellicht wel ophalen, met de Jeep, maar laat maar. Gelukkig ben ik voorbereid. Dit café heeft een herberg deel, met genoeg kamers, en als het niet kan? Dan maar de cabine. De motor moet altijd blijven draaien vanwege de koelcel, dus door de kachel in de cabine is het goed uit te houden. Bovendien een goede slaapzak doet wonderen.

Waar kom je vandaan, vraagt ze me in het Engels. Slovenië, antwoord ik in het Nederlands. Grote glimlach, hoe weet jij dat? Ehm je uitspraak.Blosje.

Ga je naar huis? Ja, eerst in Woerden lossen en dan naar Langedijk. Woon je in Langedijk? Koedijk. Nee! Ja. Ik ook. Oh waar dan. Achtergraft. (Grote grijns) dat is vlak bij mij.
Hoe heb je gereden dan, want de pas tussen Oostenrijk en Slovenië is dicht.
Via Italië, antwoorde ik. Ik merkte al snel dat de 202 bij Ratece dicht was, dus toen maar via Italië. Daar lag dus geen sneeuw tot aan Oostenrijk.
Hoe ben jij hier gekomen eigenlijk.
Ook via Italië, mijn wagen staat naast die van jou. Alleen in de minuten dat jij naar het café liep, was die van jou al zo wit dat ik aan het nummerbord niet meer kon zien waar je vandaan kwam.
Leuk, een griet tussen al die mannen.

Telefoon gaat. Hoi, ja met mij. Ja ik sta vast. Nee, komt goed. Morgen gaan ze proberen de A2 en de A10 sneeuw vrij te maken. Amsterdam? Nee was het maar waar. De A10 van Klagenfurt naar Salzburg. Ja, zo ver nog. Moest omrijden via Italië, wilde perse Slovenië uit. Hoe gaat het met de anderen? Sven? Ook vast? Waar dan, onder Parijs, dat is balen, dat is niet zo ver meer. En Mo? Warschau. Ook vast. Is het zo erg dan? Nee geen TV gezien, ook niet via Internet. Tom? Ook vast, waar dan? In de buurt van Mo, ok. Baalde hij? Van de sneeuw. Ah grenscontrole. Ja dat is altijd piep.

Wat ga je doen, vraag ik haar? Motel of in de cabine. Geen idee, antwoordde ze. Het is min 20 buiten, geld voor een kamer heb ik eigenlijk niet. Laat ik het zo zeggen, van mijn tankpas mag ik het niet betalen, het is weekend, dus de banken maken geen geld over. Dus, ja....... probleempje. Ik kijk er nog even aan.
IK heb het geld wel, maar Ik wil het geld eigenlijk niet uitgeven aan een kamer. Kom je bij mij? Gezellig.
Even kijkt ze me aandachtig aan, zucht even. Ok, laten we dat maar doen dan. En snel erachter aan, dank je.

Heb jij toevallig een extra jas bij je? Je gaat toch niet zeggen dat je met die kou je jas in de cabine hebt laten liggen. Eeeh ja, dus.

Snel lopen we de kou in, richting de truck. Twee mannen, die richting het café lopen, kijken ons even aan en lopen gniffelend door. Geen idee waarom.
Bij de truck aangekomen, deur open, snel naar binnen en deur op slot.
Waarom kun je eigenlijk niet in je eigen truck slapen? Kachel stuk, antwoordde ze. Het was al een wonder dat ik zover kon komen. Hopelijk komen de technische jongens morgen langs.
Dat zal een energie gekost hebben? Ja, ben bek af. Ga jij alvast maar in het bed liggen, anders krijg ik mijn slaapzak niet uit mijn opslag.
Blij probeert ze nog mij van gedachten te veranderen, maar al gauw vliegen de kledingstukken in het rond. Lijkt thuis wel, dacht ik bij mijzelf.
Ja, klein he? Zei ze, die hebben geen bh nodig. Resoluut draaide ze zich om en kruipt onder het dekbed. Volledig, alleen nog een paar blonde haren die boven het dekbed uitsteken.
Ook ik kleed me uit, maar hou een shirt en een broek aan. Daarna wurm ik de slaapzak uit de opslag en leg die naast haar op het bed.
Nog even een laatste check, deuren op slot, veiligheidscamera aan, gordijntjes goed dicht en het bed in.
Een paar uur later wordt ik wakker en kijk in haar ogen. Lang genoeg blijkbaar, want ze begint me hartstochtelijk te kussen. Het voelt fijn, maar ook een beetje gek. Ze kijkt me vragend aan.
Het is voor mij de eerste keer dat ik een vrouw zo kus zeg ik haar. Met haar hand gaat ze door mijn haar. Voor mij ook, antwoordde ze me.

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 2 uren 29 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 4182

PanzerFaustNL ,

Zonder gebruik van '' maak je het de lezer lastig.

Citaat:

Snel naar de bar. Koffie? Ja, dank je wel. Melk? Nee, geen melk

Snel naar de bar.
'Koffie?'
'Ja, dank je wel.'
'Melk?'
'Nee, geen melk.'

etc. je hoeft idd niet steeds zegt hij/zij te gebruiken. Soms is het handig om de lezer erbij te houden. Je wilt niet dat de lezer met zijn vinger moet lezen om bij te houden wie wat zegt.

Het gegeven en de setting is leuk om te lezen. Probeer het iets te schaven met de '' en een enkel dialooglabel. let ook op je werkwoordtijden: houd het consequent:

Citaat:

Resoluut draaide ze zich om

Citaat:

Ook ik kleed me uit,

maak een keus: alles in tt of in ovt.

Het beletselteken bestaat uit drie puntjes. Dit kan echt niet:

Citaat:

Dus, ja....... probleempje

Dus, ja ... Probleempje.

Succes
mooie telecaster op de foto wink

Jan P. Meijers: Weg zonder bestemming M.BOOX

PanzerFaustNL
Laatst aanwezig: 1 uur 12 min geleden
Sinds: 3 Nov 2013
Berichten: 33

Hoi Jan,

Bedankt voor je commentaar, ga kijken hoe ik dat ga toepassen. Vraagje, als ik dat in de tekst aanpas, volgen andere commentatoren het dan nog wel? Of zien zij wat er is aangepast.

Ik ga binnenkort eens bij jouw pagina's buurten om jouw verhalen eens te lezen.

groetjes,

Marco

Ik ben een technisch, muzikaal en schrijvende duizendpoot. In Amsterdam geboren, Feyenoorder. http://www.facebook.com/panzerfaustnl

janpmeijers
Laatst aanwezig: 2 uren 29 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 4182

PanzerFaustNl,

Citaat:

Vraagje, als ik dat in de tekst aanpas, volgen andere commentatoren het dan nog wel? Of zien zij wat er is aangepast.

je kunt een aanpassing/herschrijf plaatsen in een reactieveld, zoals deze reactie.

succes.

Jan P. Meijers: Weg zonder bestemming M.BOOX

PanzerFaustNL
Laatst aanwezig: 1 uur 12 min geleden
Sinds: 3 Nov 2013
Berichten: 33

@janpmeijers,ben benieuwd.

Oh waarom heb ik mijn jas niet aangetrokken. Niet goed.

Stampvoetend om warm te blijven, loop ik het café binnen. Binnen valt de kou als een deken van mij af. Of eigenlijk, beter, de deken wordt eindelijk warm.
Snel naar de bar.

“Koffie?”
Ja, dank je wel.
“Melk?”
Nee, geen melk.
“Hoe is het onderweg?”
Via Italië redelijk te doen, via Slovenië slecht.
“Is er op die weg niet gestrooid dan?”
Ja, maar het helpt niet.
De man pakt zijn telefoon om naar huis te bellen dat het laat wordt, wellicht zelfs de volgende ochtend pas.
Ik heb niemand om naar te bellen. Het kan wel, maar sinds ik op mijn eigen woon, heeft het geen zin om te bellen. Mijn vader, is zo gek, die wil me wellicht wel ophalen, met de Jeep, maar laat maar. Gelukkig ben ik voorbereid. Dit café heeft een herberg deel, met genoeg kamers, en als het niet kan? Dan maar de cabine. De motor moet altijd blijven draaien vanwege de koelcel, dus door de kachel in de cabine is het goed uit te houden. Bovendien een goede slaapzak doet wonderen.
“Waar kom je vandaan”, vraagt ze me in het Engels.
“Slovenië”, antwoord ik in het Nederlands.
Grote glimlach, “hoe weet jij dat?”
Ehm je uitspraak.

Blosje.
“Ben je ook op weg naar huis?
Ja, eerst in Woerden lossen en dan naar Langedijk.
“Woon je in Langedijk?
Koedijk.
“Nee!
Ja.
“Ik ook.
Oh waar dan.
“Achtergraft.
(Grote grijns) dat is vlak bij mij.
“Hoe heb je gereden dan, want de pas tussen Oostenrijk en Slovenië is dicht.
“Via Italië”, antwoorde ik, “ik merkte al snel dat de 202 bij Ratece dicht was, dus toen maar via Italië. Daar lag dus geen sneeuw tot aan Oostenrijk”.
Hoe ben jij hier gekomen eigenlijk.
“Ook via Italië, mijn wagen staat naast die van jou. Alleen in de minuten dat jij naar het café liep, was die van jou al zo wit dat ik aan het nummerbord niet meer kon zien waar je vandaan kwam”.

Leuk, dacht ik, een griet tussen al die mannen.
Telefoon gaat. Hoi, ja met mij. Ja ik sta vast. Nee, komt goed. Morgen gaan ze proberen de A2 en de A10 sneeuw vrij te maken. Amsterdam? Nee was het maar waar. De A10 van Klagenfurt naar Salzburg. Ja, zo ver nog. Moest omrijden via Italië, wilde perse Slovenië uit. Hoe gaat het met de anderen? Sven? Ook vast? Waar dan, onder Parijs, dat is balen, dat is niet zo ver meer. En Mo? Warschau. Ook vast. Is het zo erg dan? Nee geen TV gezien, ook niet via Internet. Tom? Ook vast, waar dan? In de buurt van Mo, ok. Baalde hij? Van de sneeuw. Ah grenscontrole. Ja dat is altijd piep.
“Wat ga je doen?”, vraag ik haar, motel of in de cabine.
“Geen idee”, antwoordde ze, “het is min 20 buiten, geld voor een kamer heb ik eigenlijk niet. Laat ik het zo zeggen, van mijn tankpas mag ik het niet betalen, het is weekend, dus de banken maken geen geld over. Dus, ja… probleempje. Ik kijk het nog even aan.”
“Ik heb het geld wel, maar Ik wil het geld eigenlijk niet uitgeven aan een kamer.”
“Kom je bij mij?”
Gezellig.
“Even kijkt ze me aandachtig aan, zucht even.”
“Ok, laten we dat maar doen dan.”
En snel erachteraan, “dank je.”
“Heb jij toevallig een extra jas bij je?”
Je gaat toch niet zeggen dat je met die kou je jas in de cabine hebt laten liggen.
“Eeeh ja, dus.”
Snel lopen we de kou in, richting de truck. Twee mannen, die richting het café lopen, kijken ons even aan en lopen gniffelend door. Geen idee waarom.
Bij de truck aangekomen, deur open, snel naar binnen en deur op slot.

“Waarom kun je eigenlijk niet in je eigen truck slapen?”
“Kachel stuk”, antwoordde ze, “het was al een wonder dat ik zover kon komen. Hopelijk komen de technische jongens morgen langs.”
Dat zal een energie gekost hebben?
“Ja, ben bek af.”
Ga jij alvast maar in het bed liggen, anders krijg ik mijn slaapzak niet uit mijn opslag.
Blij probeert ze nog mij van gedachten te veranderen, maar al gauw vliegen de kledingstukken in het rond.
Lijkt thuis wel, dacht ik bij mijzelf.
“Ja, klein he?”, zei ze, toen ze met haar handen haar borsten ondersteunde, die hebben geen bh nodig.
Resoluut draait ze zich om en kruipt onder het dekbed. Volledig, alleen nog een paar blonde haren die boven het dekbed uitsteken.

Ook ik kleed me uit, maar hou een shirt en een broek aan, voor het geval dat ik de trailer moet controleren. Daarna wurm ik de slaapzak uit de opslag en leg die naast haar op het bed.
Nog even een laatste check, deuren op slot, veiligheidscamera aan, gordijntjes goed dicht en het bed in.
Een paar uur later wordt ik wakker en kijk in haar ogen. Lang genoeg blijkbaar, want ze begint me hartstochtelijk te kussen. Het voelt fijn, maar ook een beetje gek. Ze kijkt me vragend aan.

“Het is voor mij de eerste keer dat ik een vrouw zo kus”, zeg ik haar.
Met haar hand gaat ze door mijn haar.
“Voor mij ook”, antwoordde ze me.

Ik ben een technisch, muzikaal en schrijvende duizendpoot. In Amsterdam geboren, Feyenoorder. http://www.facebook.com/panzerfaustnl

janpmeijers
Laatst aanwezig: 2 uren 29 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 4182

PanzerFaustNl,

Ietsje beter smile

-het idee van " " is dat je ze gebruikt bij alles wat gezegd wordt.
-Na een ? of ! geen komma, en de komma's binnen de " "
- Ook zijn de tijden vd werkwoorden nog niet consequent, kijk:

Citaat:

“Wat ga je doen?”, vraag ik haar, motel of in de cabine.
“Geen idee”, antwoordde ze,

zo:
“Wat ga je doen?” vraag ik haar, "motel of in de cabine."
“Geen idee,” antwoordt ze,

succes.

Jan P. Meijers: Weg zonder bestemming M.BOOX

Yrret
Laatst aanwezig: 6 min 41 sec geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 4745
PanzerFaustNL schreef:

Conversaties probeer ik eigenlijk op te bouwen zonder het alloude zij zegt, waarop zij antwoordde e.d. Maar dat is best lastig. Probeer het wel.

Ik kan nog niet echt peilen wat je bedoeling is. Wil je serieus een boek schrijven? Wil je korte verhalen schrijven? Is dit een oefening - een ontdekkingstocht wat en hoe je wil schrijven?

Wil je een schrijver zijn die goed is in dialogen - de conversaties?

PanzerFaustNL schreef:

“Koffie?”
Ja, dank je wel.
“Melk?”
Nee, geen melk.
“Hoe is het onderweg?”
Via Italië redelijk te doen, via Slovenië slecht.
“Is er op die weg niet gestrooid dan?”
Ja, maar het helpt niet.

Overweeg de enkele aanhalingstekens te gebruiken. Dat is iets rustiger. Zet alle gesproken zinnen binnen aanhalingstekens.

'Koffie?'
Ja, dank je wel.
'Melk?'
Nee, geen melk.
'Hoe is het onderweg?'
Via Italië redelijk te doen, via Slovenië slecht.
'Is er op die weg niet gestrooid dan?'
Ja, maar het helpt niet.

Je hebt er bewust voor gekozen om de antwoorden niet binnen aanhalingstekens te zetten. Dan zijn het dus gedachten. Dan is er een ietwat vreemde situatie ontstaan waarin ik als lezer de weg kan kwijt raken.

De hp - een vrouw - gaat naar de bar.

De man vraagt; 'Koffie?' De vrouw denkt; Ja, dank je wel.

Dit is nu al een zeer vreemde dialoog/conversatie die een zondagse overdenking waard is. Waarom zou een man zomaar aan een vrouw vragen; 'Koffie?' Hij moet haar al goed kennen zou je denken - maar dat is niet zo.

De man vraagt; 'Melk?' Hij kent haar dus niet. Wel is vreemd dat hij - als 'hij' de man is achter de bar - niet vraagt of ze ook suiker wil. De eerste drie zinnen in deze conversatie zijn zo ernstig onnatuurlijk dat - zou ik dit lezen in een mij onbekend boek - ik het boek weer op de stapel zou leggen, waar het lag.

Als ik gok - dan ben ik in een truckerscafé/motel. De vrouw heeft een deken omgeslagen - maar gaat zonder die deken weer weg. Waarom heeft de vrouw geen idee waarom twee mannen gniffelen? Wat betekent gniffelen? Doen mannen dat als ze twee vrouwen zien lopen? Welk type mannen gniffelen met elkaar?

PanzerFaustNL schreef:

Telefoon gaat. Hoi, ja met mij. Ja ik sta vast. Nee, komt goed. Morgen gaan ze proberen de A2 en de A10 sneeuw vrij te maken. Amsterdam? Nee was het maar waar. De A10 van Klagenfurt naar Salzburg. Ja, zo ver nog. Moest omrijden via Italië, wilde perse Slovenië uit. Hoe gaat het met de anderen? Sven? Ook vast? Waar dan, onder Parijs, dat is balen, dat is niet zo ver meer. En Mo? Warschau. Ook vast. Is het zo erg dan? Nee geen TV gezien, ook niet via Internet. Tom? Ook vast, waar dan? In de buurt van Mo, ok. Baalde hij? Van de sneeuw. Ah grenscontrole. Ja dat is altijd piep.

Een telefoongesprek? Ze staat dus ergens tussen Klagenfurt en Salzburg. Wil ze echt weten hoe het met Sven, Mo en Tom gaat? Verplaats je een kort moment in je lezer, wil hij dat weten?

PanzerFaustNL schreef:

“Ja, klein he?”, zei ze, toen ze met haar handen haar borsten ondersteunde, die hebben geen bh nodig.

De mooiste zin uit je fragment met een zeer klein aanhalingsteken [mijn] probleem. Zegt de vrouw met de kleine borsten dat die borsten geen bh nodig hebben? Of denkt de vrouw met de deken dat?

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

PanzerFaustNL
Laatst aanwezig: 1 uur 12 min geleden
Sinds: 3 Nov 2013
Berichten: 33

@Yrret, of het een boek wordt, dat is bij mij altijd de vraag. Het kan zo maar, het kan ook zo zijn dat het nooit af komt, schrijven is volgens mij net als stoppen met roken, je moet een aantal serieuze pogingen gedaan hebt voordat je doorzet.

Schrijven is voor mij ook een oefening;
a) beter Nederlands te leren
b) om mijn gedachten te ordenen.

De man kent de vrouw, omdat ze daar al eens vaker is geweest, maar niet qua naam en dergelijke. Zoveel vrouwelijke Truckers zijn er niet, dan is het niet lastig om iemand te onthouden.

Er is trouwens geen deken, die koude ligt als een deken over haar heen. Na het binnentreden van het café verwisseld ze de koude 'deken' voor de warmte, die dus als een deken over haar heen valt.

M.b.t. het gniffelen, dat verwijder ik wellicht, het leuke (vindt ik), van het stuk is, dat je pas aan het einde (de kus) erachter komt dat de HP ook een vrouw is.

Het telefoontje kan inderdaad anders. Iets als 'He telefoon, kantoor belt.' In feite met de mededeling dat het in de rest van Europa ook slecht gesteld is met de wegen en ze pakt even het moment om te vragen hoe het met een aantal collega's gaat. Wetende dat het kort moet, want er zijn er veel meer die gebeld moeten worden.

Over de borsten, dat zegt de vrouw zelf.

@janpmeijers en @yrett bedankt voor de moeite en commentaar.

===========================================================================

Oh waarom heb ik mijn jas niet aangetrokken. Niet goed.

Stampvoetend om warm te blijven, loop ik het café binnen. Binnen valt de kou als een deken van mij af. Of eigenlijk, beter, de deken wordt eindelijk warm.

Snel naar de bar.
'Möchten Sie Kaffee?' vraagt de man achter de bar.
'Ja, bitte dank.'
Zou er ook steenkool Duits zijn, bedenk ik me.
'Milch? Zucker?'
'Nein, ich trinke meinen Kaffee schwarz.'

'Hoe is het onderweg?', vraagt een man naast mij.

'Deze kant op? Via Italië redelijk te doen, via Slovenië slecht.'

'Is er op die weg niet gestrooid dan?'

'Ja, maar het helpt niet.'

Een meeluisterende man pakt zijn telefoon om naar huis te bellen dat het laat wordt, wellicht zelfs de volgende ochtend pas.

Ik heb niemand om naar te bellen. Het kan wel, maar sinds ik op mijn eigen woon, heeft het geen zin om te bellen. Mijn vader, is zo gek, die wil me wellicht wel ophalen, met de Jeep, maar laat maar. Gelukkig ben ik voorbereid. Dit café heeft een herberg deel, met genoeg kamers, en als het niet kan? Dan maar de cabine. De motor moet altijd blijven draaien vanwege de koelcel, dus door de kachel in de cabine is het goed uit te houden. Bovendien een goede slaapzak doet wonderen.

Een jonge dame neemt plaats naast me aan de bar.
'Waar kom je vandaan?' vraagt ze me in het Engels.
'Slovenië', antwoord ik in het Nederlands.
Grote glimlach, 'hoe weet jij dat?'
'Ehm je uitspraak.'

Er verschijnt een blosje op haar gezicht.

'Ben je ook op weg naar huis?'
'Ja, eerst in Woerden lossen en dan naar Langedijk.'
'Woon je in Langedijk?'
'Koedijk.'
'Nee!'
'Ja.'
'Ik ook.'
'Oh waar dan.'
'Achtergraft.'

(Grote grijns) dat is vlak bij mij.

'Hoe ben je gereden dan, want de pas tussen Oostenrijk en Slovenië is dicht.' vraagt ze me
'Via Italië', antwoorde ik, 'ik merkte al snel dat de 202 bij Ratece dicht was, dus toen maar via Italië. Daar lag dus geen sneeuw tot aan Oostenrijk'.
'Hoe ben jij hier gekomen eigenlijk.'
'Ook via Italië, mijn wagen staat naast die van jou. Alleen in de minuten dat jij naar het café liep, was die van jou al zo wit dat ik aan het nummerbord niet meer kon zien waar je vandaan kwam'.

Leuk, dacht ik, een griet tussen al die mannen.

Telefoon gaat. Hoi, ja met mij. Ja ik sta vast. Nee, komt goed. Morgen gaan ze proberen de A2 en de A10 sneeuw vrij te maken. Amsterdam? Nee was het maar waar. De A10 van Klagenfurt naar Salzburg. Ja, zo ver nog. Moest omrijden via Italië, wilde perse Slovenië uit. Hoe gaat het met de anderen? Sven? Ook vast? Waar dan, onder Parijs, dat is balen, dat is niet zo ver meer. En Mo? Warschau. Ook vast. Is het zo erg dan? Nee geen TV gezien, ook niet via Internet. Tom? Ook vast, waar dan? In de buurt van Mo, ok. Baalde hij? Van de sneeuw. Ah grenscontrole. Ja dat is altijd piep.

'Wat ga je doen?' vraag ik haar, 'motel of in de cabine.'
'Geen idee', antwoordt ze, 'het is min 20 buiten, geld voor een kamer heb ik eigenlijk niet. Laat ik het zo zeggen, van mijn tankpas mag ik het niet betalen, het is weekend, dus de banken maken geen geld over. Dus, ja… probleempje. Ik kijk het nog even aan.'
'Ik heb het geld wel, maar Ik wil het geld eigenlijk niet uitgeven aan een kamer.'
'Kom je bij mij?' vraag ik haar.
'Gezellig.'
Even kijkt ze me aandachtig aan, zucht even.
'Ok, laten we dat maar doen dan.'
En snel erachteraan, 'dank je.'

'Heb jij toevallig een extra jas bij je?'
Je gaat toch niet zeggen dat je met die kou je jas in de cabine hebt laten liggen.
'Eeeh ja, dus.'
Snel lopen we de kou in, richting de truck. Twee mannen, die richting het café lopen, kijken ons even aan en lopen gniffelend door. Geen idee waarom.
Bij de truck aangekomen, deur open, snel naar binnen en deur op slot.

'Waarom is het niet mogelijk om in je eigen truck slapen?'
'Kachel is stuk', antwoordt ze, 'het is al een wonder dat ik zover kon komen. Hopelijk komen de technische jongens morgen langs.'
'Dat zal een bak energie gekost hebben?
'Ja, ben bek af.'

'Ga jij alvast maar in het bed liggen, anders krijg ik mijn slaapzak niet uit mijn opslag.'
Blij probeert ze me nog mij van gedachten te veranderen, maar al gauw vliegen de kledingstukken in het rond.
Lijkt thuis wel, dacht ik bij mijzelf.

'Ja, klein he?' zei ze, toen ze met haar handen haar borsten ondersteunde, 'die hebben geen bh nodig'.
Resoluut draait ze zich om en kruipt onder het dekbed. Volledig, alleen nog een paar blonde haren die boven het dekbed uitsteken.

Ook ik kleed me uit, maar hou een shirt en een broek aan, voor het geval dat ik de trailer moet controleren. Daarna wurm ik de slaapzak uit de opslag en leg die naast haar op het bed.
Nog even een laatste check, deuren op slot, veiligheidscamera aan, gordijntjes goed dicht en het bed in.
Een paar uur later wordt ik min of meer wakker en kijk in haar ogen. Lang genoeg blijkbaar, want ze begint me hartstochtelijk te kussen. Het voelt fijn, maar ook een beetje gek. Ze kijkt me vragend aan.

'Het is voor mij de eerste keer dat ik een vrouw zo kus', zeg ik haar.
Met haar hand gaat ze door mijn haar.
'Voor mij ook', antwoordt ze me.

Ik ben een technisch, muzikaal en schrijvende duizendpoot. In Amsterdam geboren, Feyenoorder. http://www.facebook.com/panzerfaustnl

PanzerFaustNL
Laatst aanwezig: 1 uur 12 min geleden
Sinds: 3 Nov 2013
Berichten: 33

@Yrret, of het een boek wordt, dat is bij mij altijd de vraag. Het kan zo maar, het kan ook zo zijn dat het nooit af komt, schrijven is volgens mij net als stoppen met roken, je moet een aantal serieuze pogingen gedaan hebt voordat je doorzet.

Schrijven is voor mij ook een oefening;
a) beter Nederlands te leren
b) om mijn gedachten te ordenen.

De man kent de vrouw, omdat ze daar al eens vaker is geweest, maar niet qua naam en dergelijke. Zoveel vrouwelijke Truckers zijn er niet, dan is het niet lastig om iemand te onthouden.

Er is trouwens geen deken, die koude ligt als een deken over haar heen. Na het binnentreden van het café verwisseld ze de koude 'deken' voor de warmte, die dus als een deken over haar heen valt.

M.b.t. het gniffelen, dat verwijder ik wellicht, het leuke (vindt ik), van het stuk is, dat je pas aan het einde (de kus) erachter komt dat de HP ook een vrouw is.

Het telefoontje kan inderdaad anders. Iets als 'He telefoon, kantoor belt.' In feite met de mededeling dat het in de rest van Europa ook slecht gesteld is met de wegen en ze pakt even het moment om te vragen hoe het met een aantal collega's gaat. Wetende dat het kort moet, want er zijn er veel meer die gebeld moeten worden.

Over de borsten, dat zegt de vrouw zelf.

@janpmeijers en @yrett bedankt voor de moeite en commentaar.

===========================================================================

Oh waarom heb ik mijn jas niet aangetrokken. Niet goed.

Stampvoetend om warm te blijven, loop ik het café binnen. Binnen valt de kou als een deken van mij af. Of eigenlijk, beter, de deken wordt eindelijk warm.

Snel naar de bar.
'Möchten Sie Kaffee?' vraagt de man achter de bar.
'Ja, bitte dank.'
Zou er ook steenkool Duits zijn, bedenk ik me.
'Milch? Zucker?'
'Nein, ich trinke meinen Kaffee schwarz.'

'Hoe is het onderweg?', vraagt een man naast mij.

'Deze kant op? Via Italië redelijk te doen, via Slovenië slecht.'

'Is er op die weg niet gestrooid dan?'

'Ja, maar het helpt niet.'

Een meeluisterende man pakt zijn telefoon om naar huis te bellen dat het laat wordt, wellicht zelfs de volgende ochtend pas.

Ik heb niemand om naar te bellen. Het kan wel, maar sinds ik op mijn eigen woon, heeft het geen zin om te bellen. Mijn vader, is zo gek, die wil me wellicht wel ophalen, met de Jeep, maar laat maar. Gelukkig ben ik voorbereid. Dit café heeft een herberg deel, met genoeg kamers, en als het niet kan? Dan maar de cabine. De motor moet altijd blijven draaien vanwege de koelcel, dus door de kachel in de cabine is het goed uit te houden. Bovendien een goede slaapzak doet wonderen.

Een jonge dame neemt plaats naast me aan de bar.
'Waar kom je vandaan?' vraagt ze me in het Engels.
'Slovenië', antwoord ik in het Nederlands.
Grote glimlach, 'hoe weet jij dat?'
'Ehm je uitspraak.'

Er verschijnt een blosje op haar gezicht.

'Ben je ook op weg naar huis?'
'Ja, eerst in Woerden lossen en dan naar Langedijk.'
'Woon je in Langedijk?'
'Koedijk.'
'Nee!'
'Ja.'
'Ik ook.'
'Oh waar dan.'
'Achtergraft.'

(Grote grijns) dat is vlak bij mij.

'Hoe ben je gereden dan, want de pas tussen Oostenrijk en Slovenië is dicht.' vraagt ze me
'Via Italië', antwoorde ik, 'ik merkte al snel dat de 202 bij Ratece dicht was, dus toen maar via Italië. Daar lag dus geen sneeuw tot aan Oostenrijk'.
'Hoe ben jij hier gekomen eigenlijk.'
'Ook via Italië, mijn wagen staat naast die van jou. Alleen in de minuten dat jij naar het café liep, was die van jou al zo wit dat ik aan het nummerbord niet meer kon zien waar je vandaan kwam'.

Leuk, dacht ik, een griet tussen al die mannen.

Telefoon gaat. Kantoor, die bellen elke avond, maar nu geen tijd voor een praatje, ze willen weten hoe het gaat en of ik hulp nodig heb, de receptioniste klinkt gehaast. Hoi, ja in het café Nee, ik heb niks nodig. Ja ik sta vast. Nee, komt goed. Morgen gaan ze proberen de A2 en de A10 sneeuw vrij te maken. Amsterdam? Nee was het maar waar. De A10 van Klagenfurt naar Salzburg. Ja, zo ver nog. Moest omrijden via Italië, wilde perse Slovenië uit. Hoe gaat het met de anderen? Sven? Ook vast? Waar dan, onder Parijs, dat is balen, dat is niet zo ver meer. En Mo? Warschau. Ook vast. Is het zo erg dan? Nee geen TV gezien, ook niet via Internet. Tom? Ook vast, waar dan? In de buurt van Mo, ok. Baalde hij? Van de sneeuw. Ah grenscontrole. Ja dat is altijd piep.

'Wat ga je doen?' vraag ik haar, 'motel of in de cabine.'
'Geen idee', antwoordt ze, 'het is min 20 buiten, geld voor een kamer heb ik eigenlijk niet. Laat ik het zo zeggen, van mijn tankpas mag ik het niet betalen, het is weekend, dus de banken maken geen geld over. Dus, ja… probleempje. Ik kijk het nog even aan.'
'Ik heb het geld wel, maar Ik wil het geld eigenlijk niet uitgeven aan een kamer.'
'Kom je bij mij?' vraag ik haar.
'Gezellig.'
Even kijkt ze me aandachtig aan, zucht even.
'Ok, laten we dat maar doen dan.'
En snel erachteraan, 'dank je.'

'Heb jij toevallig een extra jas bij je?'
Je gaat toch niet zeggen dat je met die kou je jas in de cabine hebt laten liggen.
'Eeeh ja, dus.'
Snel lopen we de kou in, richting de truck. Twee mannen, die richting het café lopen, kijken ons even aan en lopen gniffelend door. Geen idee waarom.
Bij de truck aangekomen, deur open, snel naar binnen en deur op slot.

'Waarom is het niet mogelijk om in je eigen truck slapen?'
'Kachel is stuk', antwoordt ze, 'het is al een wonder dat ik zover kon komen. Hopelijk komen de technische jongens morgen langs.'
'Dat zal een bak energie gekost hebben?
'Ja, ben bek af.'

'Ga jij alvast maar in het bed liggen, anders krijg ik mijn slaapzak niet uit mijn opslag.'
Blij probeert ze me nog mij van gedachten te veranderen, maar al gauw vliegen de kledingstukken in het rond.
Lijkt thuis wel, dacht ik bij mijzelf.

'Ja, klein he?' zei ze, toen ze met haar handen haar borsten ondersteunde, 'die hebben geen bh nodig'.
Resoluut draait ze zich om en kruipt onder het dekbed. Volledig, alleen nog een paar blonde haren die boven het dekbed uitsteken.

Ook ik kleed me uit, maar hou een shirt en een broek aan, voor het geval dat ik de trailer moet controleren. Daarna wurm ik de slaapzak uit de opslag en leg die naast haar op het bed.
Nog even een laatste check, deuren op slot, veiligheidscamera aan, gordijntjes goed dicht en het bed in.
Een paar uur later wordt ik min of meer wakker en kijk in haar ogen. Lang genoeg blijkbaar, want ze begint me hartstochtelijk te kussen. Het voelt fijn, maar ook een beetje gek. Ze kijkt me vragend aan.

'Het is voor mij de eerste keer dat ik een vrouw zo kus', zeg ik haar.
Met haar hand gaat ze door mijn haar.
'Voor mij ook', antwoordt ze me.

Ik ben een technisch, muzikaal en schrijvende duizendpoot. In Amsterdam geboren, Feyenoorder. http://www.facebook.com/panzerfaustnl

janpmeijers
Laatst aanwezig: 2 uren 29 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 4182

PanzerFaustNl

weer ietsje beter wink

let op de kleinigheden

Citaat:

'Hoe is het onderweg?', vraagt een man naast mij.

geen komma na het ?

Citaat:

'Via Italië', antwoorde ik,

antwoord ik

Citaat:

waar je vandaan kwam'.

de punt voor het '
geldt ook voor de komma's. Dat is de ELDA-regel

Citaat:

Leuk, dacht ik

denk ik

Ok - Oké

succes

Jan P. Meijers: Weg zonder bestemming M.BOOX

Yrret
Laatst aanwezig: 6 min 41 sec geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 4745
PanzerFaustNL schreef:

Schrijven is voor mij ook een oefening;
a) beter Nederlands te leren
b) om mijn gedachten te ordenen.

Ja, zo zie ik het ook.

PanzerFaustNL schreef:

Over de borsten, dat zegt de vrouw zelf.

Mooi, en ik zag dat je die zin al duidelijker had gemaakt. Deze zin is waarschijnlijk intuïtief geschreven. Onthoud 'vrijblijvend' dat het - voor mij - een heel mooie veelzeggende zin is.

PanzerFaustNL schreef:

(Grote grijns) dat is vlak bij mij.

Ik snap bijna wat je hier bedoeld, maar door de accolade komt dat er niet echt uit. Maak een enkele of dubbele zin zonder de accolade. Laat zij die grijns ook echt zien - of is het een gedachte? Het lijkt mij, inclusief de grijns, een binnenpretje.

PanzerFaustNL schreef:

'Ja, klein he?' zei ze, toen ze met haar handen haar borsten ondersteunde, 'die hebben geen bh nodig'.

Maak een mooie zin/handeling perfect.

'Ja, klein he?' zei ze, toen ze met haar handen haar borsten ondersteunde, 'die hebben geen bh nodig'.

he = hè
nodig'. = nodig.'

'Ja, klein hè?' zei ze, toen ze met haar handen haar borsten ondersteunde, 'die hebben geen bh nodig.'

Feedback op je totale herschreven fragment.

Witregels kunnen [zeker in digitale teksten] zeer nuttig zijn, maar ik heb nu het idee dat je er een paar kan weghalen, want ze betekenen ook dat er een forse pauze in zit tijdens het lezen, en dat is niet overal noodzakelijk.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Imena
Laatst aanwezig: 52 min 35 sec geleden
Sinds: 10 Jan 2011
Berichten: 382

Hai,

Ik had de indruk een telex of iets dergelijks te lezen met zoveel korte zinnen.
In dialoogvorm met aanhalingstekens en elke spreker op een nieuwe regel, komt je tekst natuurlijker over.

'Kom je bij mij?' vraag ik haar.
'Gezellig.'
Even kijkt ze me aandachtig aan, zucht even.
'Ok, laten we dat maar doen dan.'

Het gezellig lijkt niet logisch op deze plek, gelet op de zin erna.

Lijkt thuis wel, dacht ik bij mijzelf.
Hij heeft een partner?

Een paar uur later wordt ik min of meer wakker en kijk in haar ogen. Lang genoeg blijkbaar,
Min of meer wakker? En dan met open ogen kijkend naar... Ben je dan niet gewoon wakker? Dat je niet helder bent, kan ik me voorstellen, maar min of meer wakker? Klinkt vreemd.

'Het is voor mij de eerste keer dat ik een vrouw zo kus', zeg ik haar.
Met haar hand gaat ze door mijn haar.
'Voor mij ook', antwoordt ze me.
Het lijkt erop dat de dame een transgender kust met deze verwoording.

Groet, Imena

Imena
Laatst aanwezig: 52 min 36 sec geleden
Sinds: 10 Jan 2011
Berichten: 382

Sorry, dubbel.

Ferdy
Laatst aanwezig: 1 min 25 sec geleden
Sinds: 19 Jun 2014
Berichten: 188

Hi,

hierbij wat opmerkigen en (kleine) correcties.

Oh, waarom heb ik mijn jas niet aangetrokken? Niet goed … Snel naar de bar.
Stampvoetend om warm te blijven, loop ik het café binnen. De kou valt als een deken van mij af.
( …)
'Hoe is het onderweg?', vraagt de man naast mij.
'Deze kant op? Via Italië redelijk te doen, maar Slovenië zit potdicht.'
'Hebben ze daar dan niet gestrooid?'
De man links van me pakt zijn telefoon om naar huis te bellen dat het laat wordt, wellicht zelfs de volgende ochtend.
Dit café heeft een motel, maar wat als ze vol zitten met dit weer? Dan maar de cabine.
De motor moet altijd blijven draaien vanwege de koelcel, dus door de kachel in de cabine is het goed uit te houden. Bovendien een goede slaapzak doet wonderen. (dit is “tell”, geen “show”, beter herschrijven in de paragraaf in de cabine)
Een jonge meid neemt plaats naast me aan de bar. (jonge dame, is vanuit mannelijk perspectief bezien)
(…)
Telefoon gaat… Ja dat is altijd piep. – Deze hele passage kan weg, voegt niets toe. Wat je wel kan doen, is de inrichting van het café in twee of drie zinnen als een wegrestaurant voor truckers te beschrijven.
'Geen idee', antwoordt ze, 'het is min twintig buiten, maar geld voor een kamer heb ik niet.
Laat ik het zo zeggen, met mijn tankpas kan ik het niet betalen,

'Ik heb het geld wel, maar Ik wil het eigenlijk niet aan een kamer uitgeven.'

Twee mannen, die richting het café lopen, kijken ons aan en lopen gniffelend door.

Bij de truck aangekomen, deur open, snel naar binnen en deur op slot.

'Dat zal een bak energie gekost hebben? (Dit is geen vrouwelijk uitspraak)

'Ja, ben bek af.'
'Ga jij maar alvast in bed liggen,

Blij probeert ze me van gedachten te veranderen, maar al gauw vliegen de kledingstukken in het rond.
(waarom blij???)
'Ja, klein he?' zei ze, toen ze met haar handen haar borsten ondersteunde, 'die hebben geen bh nodig'.
Resoluut draait ze zich om en kruipt onder het dekbed. Volledig, alleen nog een paar blonde haren die boven het dekbed uitsteken.
Ook ik kleed me uit, maar hou een shirt en een broek aan, (uitkleden, hoezo? De hp houdt broek en shirt aan. Beter: beschrijf wat hp uittrekt)

"Mooie vrouwen, lelijke vergissingen en de beer is los."
www.pandoras-matryoshkas.com - EN, RU, DE en NL print en ePub)

PanzerFaustNL
Laatst aanwezig: 1 uur 12 min geleden
Sinds: 3 Nov 2013
Berichten: 33

Opmerking, deze ben ik nog aan het bewerken. Tot Ferdy zijn er aanwijzingen overgenomen of hebben als inspiratie gediend voor een andere manier van beschrijven.

==================================================================================

Oh waarom heb ik mijn jas niet aangetrokken. Niet goed.
Stampvoetend om warm te blijven, loop ik het café binnen. Binnen valt de kou als een deken van mij af.

Snel naar de bar.
'Möchten Sie Kaffee?' vraagt de man achter de bar.
'Ja, bitte dank.'
Zou er ook steenkool Duits zijn, bedenk ik me.
'Milch? Zucker?'
'Nein, ich trinke meinen Kaffee schwarz.'
'Hoe is het onderweg?', vraagt een man naast mij.
'Deze kant op? Via Italië redelijk te doen, via Slovenië slecht.'
'Is er op die weg niet gestrooid dan?'
'Ja, maar het helpt niet.'

Een meeluisterende man pakt zijn telefoon om naar huis te bellen dat het laat wordt, wellicht zelfs de volgende ochtend pas.

Ik heb niemand om naar te bellen. Het kan wel, maar sinds ik op mijn eigen woon, heeft het geen zin om te bellen. Mijn vader, is zo gek, die wil me wellicht wel ophalen, met de Jeep, maar laat maar. Gelukkig ben ik voorbereid. Dit café heeft een herberg deel, met genoeg kamers, en als het niet kan? Dan maar de cabine. De motor moet altijd blijven draaien vanwege de koelcel, dus door de kachel in de cabine is het goed uit te houden. Bovendien een goede slaapzak doet wonderen.

Een jonge dame neemt plaats naast me aan de bar.
'Waar kom je vandaan?' vraagt ze me in het Engels.
'Slovenië', antwoord ik in het Nederlands.
Grote glimlach, 'hoe weet jij dat?'
'Ehm je uitspraak.'
Er verschijnt een blosje op haar gezicht.
'Ben je ook op weg naar huis?'
'Ja, eerst in Woerden lossen en dan naar Langedijk.'
'Woon je in Langedijk?'
'Koedijk.'
'Nee!'
'Ja.'
'Ik ook.'
'Oh waar dan.'
'Achtergraft.'
Dat is vlak bij mij, ik kan een glimlach nauwelijks onderdrukken.

'Hoe ben je gereden dan, want de pas tussen Oostenrijk en Slovenië is dicht.' vraagt ze me
'Via Italië', antwoord ik, 'ik merkte al snel dat de 202 bij Ratece dicht was, dus toen maar via Italië. Daar lag dus geen sneeuw tot aan Oostenrijk'.
'Hoe ben jij hier gekomen eigenlijk.'
'Ook via Italië, mijn wagen staat naast die van jou. Alleen in de minuten dat jij naar het café liep, was die van jou al zo wit dat ik aan het nummerbord niet meer kon zien waar je vandaan kwam.'
Leuk, denk ik, een griet tussen al die mannen.

Telefoon gaat. Kantoor, die bellen elke avond, maar nu geen tijd voor een praatje, ze willen weten hoe het gaat en of ik hulp nodig heb, de receptioniste klinkt gehaast. Hoi, ja in het café Nee, ik heb niks nodig. Ja ik sta vast. Nee, komt goed. Morgen gaan ze proberen de A2 en de A10 sneeuw vrij te maken. Amsterdam? Nee was het maar waar. De A10 van Klagenfurt naar Salzburg. Ja, zo ver nog. Moest omrijden via Italië, wilde perse Slovenië uit. Hoe gaat het met de anderen? Sven? Ook vast? Waar dan, onder Parijs, dat is balen, dat is niet zo ver meer. En Mo? Warschau. Ook vast. Is het zo erg dan? Nee geen TV gezien, ook niet via Internet. Tom? Ook vast, waar dan? In de buurt van Mo, ok. Baalde hij? Van de sneeuw. Ah grenscontrole. Ok, ok, ja, ik bel je morgen wel waar ik ben. En weg was ze weer.

'Wat ga je doen?' vraag ik haar, 'motel of in de cabine.'
'Geen idee', antwoordt ze, 'het is min 20 buiten, geld voor een kamer heb ik eigenlijk niet. Laat ik het zo zeggen, van mijn tankpas mag ik het niet betalen, het is weekend, dus de banken maken geen geld over. Dus, ja… probleempje. Ik kijk het nog even aan.'
'Ik heb het geld wel, maar Ik wil het geld eigenlijk niet uitgeven aan een kamer.'
'Kom je gezellig bij mij?' vraag ik haar.
Even kijkt ze me aandachtig aan, zucht even.
'Ok, laten we dat maar doen dan.'
En snel erachteraan, 'dank je.'
'Heb jij toevallig een extra jas bij je?'
Je gaat toch niet zeggen dat je met die kou je jas in de cabine hebt laten liggen.
'Eeeh ja, dus.'

Snel lopen we de kou in, richting de truck. Twee mannen, die richting het café lopen, kijken ons even aan en lopen gniffelend door. Geen idee waarom.
Bij de truck aangekomen, deur open, snel naar binnen en deur op slot.
'Waarom is het niet mogelijk om in je eigen truck slapen?'
'Kachel is stuk', antwoordt ze, 'het is al een wonder dat ik zover kon komen. Hopelijk komen de technische jongens morgen langs.'
'Je zult wel moe zijn?
'Ja, ben bek af.'
'Ga jij alvast maar in het bed liggen, anders krijg ik mijn slaapzak niet uit mijn opslag.'
Blij probeert ze me nog mij van gedachten te veranderen, maar al gauw vliegen de kledingstukken in het rond.

Lijkt thuis wel, dacht ik bij mijzelf.
'Ja, klein hè?' zei ze, toen ze met haar handen haar borsten ondersteunde, 'die hebben geen bh nodig.'
Resoluut draait ze zich om en kruipt onder het dekbed. Volledig, alleen nog een paar blonde haren die boven het dekbed uitsteken.

Ik trek mijn trui uit, maar hou een shirt en een broek aan, voor het geval dat ik de trailer moet controleren. Daarna wurm ik de slaapzak uit de opslag en leg die naast haar op het bed.
Nog even een laatste check, deuren op slot, veiligheidscamera aan, gordijntjes goed dicht en het bed in.
Een paar uur later wordt ik min of meer wakker en kijk in haar ogen. Lang genoeg blijkbaar, want ze begint me hartstochtelijk te kussen. Het voelt fijn, maar ook een beetje gek. Ze kijkt me vragend aan.
'Het is voor mij de eerste keer dat ik een vrouw zo kus', zeg ik haar.
Met haar hand gaat ze door mijn haar.
'Voor mij ook', antwoordt ze me.

Ik ben een technisch, muzikaal en schrijvende duizendpoot. In Amsterdam geboren, Feyenoorder. http://www.facebook.com/panzerfaustnl

Yrret
Laatst aanwezig: 6 min 42 sec geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 4745
PanzerFaustNL schreef:

Conversaties probeer ik eigenlijk op te bouwen zonder het alloude zij zegt, waarop zij antwoordde e.d. Maar dat is best lastig. Probeer het wel.

Ik heb het aloude op een rijtje gezet. Ze zijn aanwezig, maar niet opdringerig. Ik kan het zeer waarderen dat je in dit stadium van het schrijven hier al op let.

PanzerFaustNL schreef:

vraagt de man achter de bar.
vraagt een man naast mij.
vraagt ze me in het Engels.
antwoord ik in het Nederlands.
vraagt ze me
antwoord ik,
vraag ik haar,
antwoordt ze,
vraag ik haar.
antwoordt ze,
zei ze,
zeg ik haar.
antwoordt ze me.

Er zitten een aantal Q & A`s tussen. Misschien dat je daar nog eens naar wil kijken.

Voorbeeld;

PanzerFaustNL schreef:

'Wat ga je doen?' vraag ik haar, 'motel of in de cabine.'
'Geen idee', antwoordt ze, 'het is min 20 buiten, geld voor een kamer heb ik eigenlijk niet.

'Wat ga je doen?' vraag ik haar, 'motel of in de cabine.'

- Dit zal zo blijven om duidelijk te maken dat 'ik' begint in deze dialoog.

- Maar, ik denk dat het duidelijk is dat 'ze' antwoord geeft. Dus;

'Geen idee, het is min. 20 buiten, geld voor een kamer heb ik eigenlijk niet.'

De 'antwoordt ze' kan je, denk ik, weglaten.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

PanzerFaustNL
Laatst aanwezig: 1 uur 12 min geleden
Sinds: 3 Nov 2013
Berichten: 33

@Ferdi, het blij slaat op het feit dat ze mag liggen, ze hoeft niet te wachten en niet beleefd te doen, gewoon liggen en slapen.

@Imena, ze is geen transgender, maar een jonge vrouw met 4 broers en werkt ze in een mannenwereld.

En wederom, heel blij met al je jullie op en aanmerkingen!

@Yrret, ik blijf er op letten.

==================================================================================

Oh, waarom heb ik mijn jas niet aangetrokken? Niet goed … Snel naar de bar.
Stampvoetend om warm te blijven, loop ik het café binnen. De kou valt als een deken van mij af.
Snel naar de bar.
Ik kom hier vaker. Meestal met bloemen naar het zuiden, richting Split, heel soms naar Albanië. En dan, zoals nu, met vlees terug.
Het is een vrij modern café, wat normaal gesproken gevuld is met beroepschauffeurs, maar door het weer, veel voller dan normaal.

'Möchten Sie Kaffee?' vraagt de man achter de bar.
'Ja, bitte dank.'
Zou er ook steenkool Duits zijn, bedenk ik me.
'Milch? Zucker?'
'Nein, ich trinke meinen Kaffee schwarz.'

'Hoe is het onderweg?', vraagt een man naast mij.
'Deze kant op? Via Italië redelijk te doen, via Slovenië slecht.'
'Is er op die weg niet gestrooid dan?'
'Ja, maar het helpt niet.'

De man links van me pakt zijn telefoon om naar huis te bellen dat het laat wordt, wellicht zelfs de volgende ochtend.

Ik heb niemand om naar te bellen. Het kan wel, maar sinds ik op mijn eigen woon, heeft het geen zin om te bellen. Mijn vader, is zo gek, die wil me wellicht wel ophalen, met de Jeep, maar laat maar. Gelukkig ben ik voorbereid. Dit café heeft een herberg deel, met genoeg kamers, en als het niet kan? Dan maar de cabine. De motor moet altijd blijven draaien vanwege de koelcel, dus door de kachel in de cabine is het goed uit te houden.

Een jonge vrouw neemt plaats naast me aan de bar.
'Waar kom je vandaan?' vraagt ze me in het Engels.
'Slovenië', antwoord ik in het Nederlands.
Grote glimlach, 'hoe weet jij dat?' vraagt ze me
'Ehm je uitspraak.'
Er verschijnt een blosje op haar gezicht.

'Ben je ook op weg naar huis?' vraag ik haar.
'Ja, eerst in Woerden lossen en dan naar Langedijk.'
'Woon je in Langedijk?'
'Koedijk.'
'Nee!'
'Ja.'
'Ik ook.'
'Oh waar dan.'
'Achtergraft.'
Dat is vlak bij mij, ik kan een glimlach nauwelijks onderdrukken.

'Hoe ben je gereden dan, want de pas tussen Oostenrijk en Slovenië is dicht.' vraagt ze me
'Via Italië , ik merkte al snel dat de 202 bij Ratece dicht was, dus toen maar via Italië. Daar lag dus geen sneeuw tot aan Oostenrijk'.
'Hoe ben jij hier gekomen eigenlijk.'
'Ook via Italië, mijn wagen staat naast die van jou. Alleen in de minuten dat jij naar het café liep, was die van jou al zo wit dat ik aan het nummerbord niet meer kon zien waar je vandaan kwam.'
Leuk, denk ik, een griet tussen al die mannen.

'Wat ga je doen?' vraag ik haar, 'motel of in de cabine.'
'Geen idee, het is min 20 buiten, geld voor een kamer heb ik eigenlijk niet. Laat ik het zo zeggen, van mijn tankpas mag ik het niet betalen, het is weekend, dus de banken maken geen geld over. Dus, ja… probleempje. Ik kijk het nog even aan.'

'Ik heb het geld wel, maar Ik wil het geld eigenlijk niet uitgeven aan een kamer.'
'Kom je gezellig bij mij?' vraag ik haar.
Even kijkt ze me aandachtig aan, zucht even.
'Ok, laten we dat maar doen dan.'
En snel erachteraan, 'dank je.'

'Heb jij toevallig een extra jas bij je?’ vraag ik haar.
Je gaat toch niet zeggen dat je met die kou je jas in de cabine hebt laten liggen.
'Eeeh ja, dus.’ Snel lopen we de kou in, richting de truck. 

Twee mannen, die richting het café lopen, kijken ons even aan en lopen gniffelend door.

Bij de truck aangekomen, deur open, snel naar binnen en deur op slot.

'Waarom is het niet mogelijk om in je eigen truck slapen?'
'Kachel is stuk', antwoordt ze, 'het is al een wonder dat ik zover kon komen. Hopelijk komen de technische jongens morgen langs.'
'Je zult wel moe zijn?
'Ja, ben bek af.'
'Ga jij alvast maar in het bed liggen, anders krijg ik mijn slaapzak niet uit mijn opslag.’

Blij probeert ze me nog mij van gedachten te veranderen, maar al gauw vliegen de kledingstukken in het rond.

Lijkt mij, dacht ik bij mijzelf. Ik laat mijn kleding ook altijd vallen waar ik sta.

'Ja, klein hè?' zei ze, toen ze met haar handen haar borsten ondersteunde, 'die hebben geen bh nodig.'
Resoluut draait ze zich om en kruipt onder het dekbed. Volledig, alleen nog een paar blonde haren die boven het dekbed uitsteken.

Ik trek mijn trui uit, maar hou een shirt en een broek aan, voor het geval dat ik de trailer moet controleren. Daarna wurm ik de slaapzak uit de opslag en leg die naast haar op het bed.
Nog even een laatste check, deuren op slot, veiligheidscamera aan, gordijntjes goed dicht en het bed in.
Een paar uur later wordt ik min of meer wakker en kijk in haar ogen. Lang genoeg blijkbaar, want ze begint me hartstochtelijk te kussen. Het voelt fijn, maar ook een beetje gek. Ze kijkt me vragend aan.
'Het is voor mij de eerste keer dat ik een vrouw zo kus', zeg ik haar.
Met haar hand gaat ze door mijn haar.
'Voor mij ook.’

Ik ben een technisch, muzikaal en schrijvende duizendpoot. In Amsterdam geboren, Feyenoorder. http://www.facebook.com/panzerfaustnl

Imena
Laatst aanwezig: 52 min 36 sec geleden
Sinds: 10 Jan 2011
Berichten: 382

Hallo,

Je tekst vormt zich steeds beter zo te zien.

Nog een paar dingetjes.

Ik heb niemand om naar te bellen. Het kan wel, maar sinds ik op mijn eigen woon, heeft het geen zin om te bellen. Mijn vader, is zo gek, die wil me wellicht wel ophalen,

Ik kan me niet herinneren gelezen te hebben waar de man zich bevindt, maar waarom zou zijn vader hem op moeten halen? Lijkt me onlogisch. Het is slecht weer, maar hij kan wachten totdat... En hij kan een kamer nemen of in de cabine overnachten. Als die vader hem ophaalt, blijft die truck staan. Ik begrijp de logica van dat ophalen niet.

'Waarom is het niet mogelijk om in je eigen truck slapen?'
Daar heeft die dame niet over gerept. Ze heeft slechts gemeld dat ze geen geld kan uitgeven aan een kamer. Dus of ik zou eerder vermelden dat ze niet in haar truck kan slapen of deze vraag anders formuleren.
Iets als: waarom slaap je eigenlijk niet in je eigen wagen?

Sowieso komt het enigszins vreemd op mij over dat hij meteen vraagt of ze bij hem komt, tenzij hij zich op wil werpen als man die een vrouw niet alleen in een truck wil laten overnachten om haar veiligheid te garanderen of zo.
Het komt nl ook niet op me over alsof de vonken er vanaf spatten en dit daarvan een logisch gevolg is. Die dynamiek is er in mijn beleving niet.

Ik struikel nog steeds over je slot met mijn transgender/lesbische dame indruk. Ze zegt dat zij ook nooit eerder een vrouw zo heeft gekust. Ik snap dat je wilt zeggen 'nooit een man/vreemde eerder zo gekust', maar zo komt dat nu niet op mij over.

Groet, Imena

Yrret
Laatst aanwezig: 6 min 42 sec geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 4745
PanzerFaustNL schreef:

'Möchten Sie Kaffee?' vraagt de man achter de bar.
'Ja, bitte dank.'
Zou er ook steenkool Duits zijn, bedenk ik me.
'Milch? Zucker?'
'Nein, ich trinke meinen Kaffee schwarz.'

Ik kan niet peilen of dit weer een subtiel grapje is.

Zij is zo vaak in Duitsland dat er in deze korte dialoog amper sprake kan zijn van 'steenkool Duits' - beter is steenkolenduits - en daarom stel ik voor het Duits correct weer te geven.

'Wil je koffie?'
'Ja, graag.'

'Möchten Sie Kaffee?' vraagt de man achter de bar.
'Ja, gerne.'

PanzerFaustNL schreef:

Zou er ook steenkool Duits zijn, bedenk ik me.

Waarom zou zij zich dit bedenken? Waarom op dit moment? Ze weet 100% - als ze deze uitdrukking kent - dat er steenkolenduits is.

Alles mag, zoals de schrijver wil.

Door deze opmerking blijft er mogelijk iets hangen aan je hp. Ze spreekt steenkool Duits. Wil je dat?
Door deze opmerking blijft er mogelijk iets hangen aan de schrijver. Hij weet niet hoe je steenkolenduits schrijft. Wil je dat?

Is het een woordgrapje? Is dit woordgrapje nuttig?

Over je gehele fragment - het is stukken beter geworden. Bravo.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

PanzerFaustNL
Laatst aanwezig: 1 uur 12 min geleden
Sinds: 3 Nov 2013
Berichten: 33

@Imena, geen idee (m.b.t. het bellen van haar vader), ik dacht dat het een goede manier was om te laten zien dat ze daar echt niet weg kon.
Ze bevond zich in Slovenië, via Italië kwam ze in een Duits sprekend deel van de wereld, dat kan dus Oostenrijk zijn.
Het bellen heeft te maken met het stukje ervoor, dat die man naar huis belt, dat heeft bij haar niet zoveel zin, omdat ze alleen is. Dat van haar vader, dat is inderdaad een beetje vreemd.

Die truckers wereld zal nog wel een tijdje een mannenwereld zijn, dus als je dan als vrouwelijke chauffeur een vrouwelijk collega tegenkomt, dan trek je toch naar elkaar toe. Misschien is een andere beschrijving i.d.d. beter.

Maar ze is geen transgender, ze is zelfs niet lesbisch. Het kan gewoon mogelijk zijn dat je iemand tegenkomt waar je toch net even iets verder mee gaat. Persoonlijk ben ik iemand die niet kijkt wat het geslacht is van de persoon waar ik een beschuitje mee wil eten.
Het zijn echt twee vrouwen, alleen de hoofdpersoon, is een harde. Heeft een harde leerschool doorlopen. Heeft het lastig met het uiten van haar gevoelens. Ze is een voormalig militair. Heeft in Afghanistan gezeten. Alleen dat moet nog ergens in het verhaal ingepast worden.

@Yrret, ik heb je aanbevelingen zo goed mogelijk overgenomen.

Ik ben een technisch, muzikaal en schrijvende duizendpoot. In Amsterdam geboren, Feyenoorder. http://www.facebook.com/panzerfaustnl

Imena
Laatst aanwezig: 52 min 36 sec geleden
Sinds: 10 Jan 2011
Berichten: 382

Laat ik nu echt in de veronderstelling zijn (geweest) dat de hp een man is.

Imena
Laatst aanwezig: 52 min 36 sec geleden
Sinds: 10 Jan 2011
Berichten: 382

Laat ik nu echt in de veronderstelling zijn (geweest) dat de hp een man is.

Volg Schrijven Online op Twitter!

Volg Schrijven Online op Twitter!

Volg ons!
Schrijven Magazine: geen nummer meer missen?

Neem nu een abonnement op Schrijven Magazine! Profiteer van onze superaanbieding!

Profiteer nu!
Gratis bij Schrijven Magazine: 1 jaar Van Dale Online Taalhandboek Nederlands

Gratis bij een abonnement op Schrijven Magazine!

Word nu abonnee!
Moleskine cadeau? Neem nu een abonnement op Schrijven Magazine!

Gratis Moleskine opschrijfboekje bij een abonnement op Schrijven Magazine!

Bestel nu!