Start » Proeflezen » [roman] Scheiding

[roman] Scheiding

Door: Arjen Pennist
Op: 4 januari 2017

Ik ben begonnen om een roman te schrijven. Het is een begin.
Wat is graag wil weten: is het goed leesbaar? en is de: 'don't tell but show' goed? en is het een goed begin voor een roman? Ik hoor graag jullie mening.

Fragment: 

Ik fietste door Poelenburg naar huis. De saaie straten in deze buurt waren nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Ze waren genoemd naar de beroemde wetenschappers: de Lorentzlaan, het Edisonplein en de Doctor Zamenhofstraat. Ik kende de straatnamen onderhand allemaal uit mijn hoofd; ze moesten de grauwe buurt een allure geven die hij in werkelijkheid niet had.

Vlak voor de Doctor Zwamenhofstraat minderde ik vaart. Ik was bijna thuis. Het was warm voor de tijd van het jaar. De al wat oudere, mannelijke buurtbewoners zaten in hun hemd en afgezakte spijkerbroek met een blikje bier in hun hand op de stoep. Hun zonen voeder brommers op of hielpen andere daarbij. De volwassen vrouwen zaten op een campingstoel aardappels te schillen of dronken een glaasje sherry. Ze hadden allemaal geblondeerd haar, een tint lichter dan dat van hun dochters, die even verderop samen op een klimrek zaten. De sfeer had iets weg van het woonwagenkamp dat ik op tv had gezien. Ik stapte af en reed mijn fiets de stoep op . De buurtbewoners keken naar me alsof ik een indringer was, iemand van de sociale dienst of een belastinginspecteur.

Voordat ik vanuit Amsterdam naar Zaanstad was verhuisd, had ik niet geweten dat er buurten als deze bestonden, al moest ik daar soms wel naar toe als we op bezoek gingen bij tante Loes.

Ik zette mijn fiets tegen een lantaarnpaal en maakte mijn kettingslot los. Zijn klasnoten moesten al lang en breed thuis zijn. Zij fietsten na schooltijd allemaal een andere richting dan ik. Zij woonden in de welgestelde wijken aan de rand van de stad, waar het niet zo gemakkelijk was de buren te bekijken als hier. De huizen hadden daar riante voortuinen met hoge hagen, waarachter bij mooi weer comfortabele ligstoelen stonden. Ik was een tijdje geleden eens met Stan mee naar huis gegaan en had toen deel uitgemaakt van het lange lint van fietsers, dat hoe verder ik van school vandaar raakten steeds korter werd.

Ik maakte mijn kettingslot aan de lantaarnpaal vast. Vorige week was mijn ventiel weer eens opengedraaid. Hij vermoedde dat de drie jongens die zo vaak op hun brommers rondreden daar schuldig aan waren. Kort na mijn verhuizing had ik eerst een tijdje bij hen op het Stedelijke Schoolengemeenschap Zaanstad gezeten, twee woonblokken van de Doctor Zamenhofstraat vandaan, totdat mijn vader bij toeval de eindexamenresultaten van die school in de krant las. Hij had mij toen de zelfde dag nog aangemeld bij het hoog aangeschreven Barimeus College. Hij stemde weliswaar op Den Uyl, maar er waren grenzen, vond hij. Het speet hem voor mij dat hij de verkeerde middelbare school had uitgekozen. Er waren kort na de scheiding wel van die dingetjes niet helemaal goed gegaan, ‘Maar fouten kunnen worden hersteld,’ zei hij vaak.

De gemeenschappelijke voordeur van het pand ging moeilijk open door de berg reclamefolders die erachter lag. In het trapportaal rook het vaag naar de herdershond van de bovenburen. Ik en mijn vader woonde eenhoog. Bij de donkere woonkamer en de kleine achterkamer hoorde ook nog een zolderkamer op vierhoog, waar mijn vader sliep. Ik kwam daar nooit, ook al had mijn vader het mij niet verboden. Wie er wel kwamen, wist ik niet.

Op de trap lag de post van die dag. Er was een brief van de deurwaarder bij. Ik herkende de enveloppen inmiddels. Mijn vader huurde de etage illegaal van een arbeidsongeschikte loodgieter, die zelf op een garnalenkotter was gaan wonen. In de eerste instantie had mijn vader niet begrepen waarom die loodgieter liever op dat kleine schip woonde, maar het was hem vrij snel duidelijk geworden: aan de woning waren meer kosten verbonden dan allen de lage huur. Ik mocht de voordeur van mijn vader nooit opendoen als er werd aangebeld, tenzij ik bezoek verwachtten, wat maar zelden het geval was.

Boven, op de gang, gooide ik mijn jas op de onuitgepakte verhuisdozen, die er al jaren stonden. Ik ging de woonkamer binnen en legde de brief van de deurwaarder op de eettafel.

Op zijn bureau lagen stapels papieren met ingewikkelde berekeningen. Hij zei dat hij aan een ingewikkeld kankeronderzoek werkte.

Reacties

Yrret
Laatst aanwezig: 1 uur 48 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 4790
Arjen Pennist schreef:

Wat is graag wil weten: is het goed leesbaar?

Je bent al snel stukken beter geworden in het schrijven. Mooi. Het is leesbaar.

Arjen Pennist schreef:

en is de: 'don't tell but show' goed?

Goed genoeg.

Arjen Pennist schreef:

en is het een goed begin voor een roman?

Ja.

Een paar kleine opmerkingen.

Arjen Pennist schreef:

Voordat ik vanuit Amsterdam naar Zaanstad was verhuisd, had ik niet geweten dat er buurten als deze bestonden, al moest ik daar soms wel naar toe als we op bezoek gingen bij tante Loes.

Is overbodige info.

Arjen Pennist schreef:

Ik zette mijn fiets tegen een lantaarnpaal en maakte mijn kettingslot los. Zijn klasnoten moesten al lang en breed thuis zijn.

Je schrijft vanuit de 'ik' persoon. Dan is het niet 'zijn' maar 'mijn' klasgenoten. Misschien bedoel je iemand anders - maar dat kan ik niet ontdekken.

Arjen Pennist schreef:

Ik en mijn vader woonde eenhoog.

Probeer zinnen te vermijden die met 'ik ' beginnen.

-- Mijn vader en ik woonden eenhoog.

Arjen Pennist schreef:

Ik mocht de voordeur van mijn vader nooit opendoen als er werd aangebeld, tenzij ik bezoek verwachtten, wat maar zelden het geval was.

-- Van mijn vader mocht ik de voordeur nooit opendoen als er werd aangebeld, tenzij ik bezoek verwachtte, wat maar zelden het geval was.

Arjen Pennist schreef:

Er waren kort na de scheiding wel van die dingetjes niet helemaal goed gegaan, ‘Maar fouten kunnen worden hersteld,’ zei hij vaak.

Dit is wel mooi. Geeft - terloops - een fractie diepgang en inzicht in de karakters.

Daarom mag je dit wel wat meer uitlichten.

Er waren kort na de scheiding wel meer van die dingetjes niet helemaal goed gegaan.
‘Maar fouten kunnen worden hersteld,’ zei hij vaak.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Abeltje
Laatst aanwezig: 3 weken 5 dagen geleden
Sinds: 3 Dec 2016
Berichten: 15

Hoi Arjen,

Ik ben geen schrijver, maar wellicht dat de lamme de blinde helpt.
Niet dat ik je wil typeren als blinde, want volgens mij heb je er best kijk op.
Ik vind het een leuk begin en het leest voor mij vlot en prettig.

Toch moest ik even terug lezen, en wel om de volgende regel;

De buurtbewoners keken naar me alsof ik een indringer was, iemand van de sociale dienst of een belastinginspecteur.

In deze zin, geef je blijk hoe de buurtbewoners jou waarnemen. Als men denkt dat je een inspecteur van de overheid bent, krijg ik de indruk dat er een volwassen persoon door de straten fietst.

Als je later met Stan uit school fietst, neem ik aan dat je een jonge knaap bent.
Later brengt je vader dit beeld in twijfel door op Den Uyl te stemmen. (De beste man heeft het politieke pluche reeds enige tijd verlaten... )

Even lees ik terug, of je wellicht toch een volwassenen bent die terug blikt op zijn schooltijd.

Groeten,
Abeltje.

Schrijven leer je door het te doen. Heb gerust wat zelfvertrouwen,
de ark is tenslotte gebouwd door amateurs, en de Titanic door professionals...

Arjen Pennist
Laatst aanwezig: 2 uren 41 min geleden
Sinds: 6 Dec 2016
Berichten: 46
Abeltje schreef:

De buurtbewoners keken naar me alsof ik een indringer was, iemand van de sociale dienst of een belastinginspecteur.

In deze zin, geef je blijk hoe de buurtbewoners jou waarnemen. Als men denkt dat je een inspecteur van de overheid bent, krijg ik de indruk dat er een volwassen persoon door de straten fietst.
Abeltje.

Dank je voor je feedback. Het gaat om een jongen die op de middelbare school zit, dus tussen 12 en 18 jaar.
Ik ga het aanpassen. Dank je wel voor je oplettendheid.

Ferdy
Laatst aanwezig: 4 dagen 10 uren geleden
Sinds: 19 Jun 2014
Berichten: 197

Hi Arjen,

wat hieronder volgt, is bedoeld als opbouwende kritiek. Ik hoop dat het duidelijk is.

Ik fietste… niet had – wat is de relevantie van dit intro? Kan m.i. weg/anders.

Vlak voor de Doctor Zwamenhofstraat minderde ik vaart – waarom?

De al wat oudere, mannelijke buurtbewoners zaten in hun hemd en afgezakte spijkerbroek met een blikje bier in hun hand op de stoep. – Alternatief: … zaten met ontbloot bovenlijf …

De volwassen vrouwen – Gewoon: hun platinablonde vrouwen (natuurlijk zijn ze volwassen. ) Let sowieso op het gebruik van bijvoegelijk naamwoorden… alleen gebruiken als je daarmee daarwerkelijk iets toevoegt.

een campingstoel- campingstoelen (anders: meer vrouwen op een stoel)

die even verderop (even, kan weg)

het woonwagenkamp, wellicht beter “een”

Ik stapte af en reed mijn fiets de stoep op.

Voordat ik vanuit Amsterdam naar Zaanstad was verhuisd, had ik niet geweten dat er buurten als deze bestonden, al moest ik daar soms wel naar toe als we op bezoek gingen bij tante Loes.
Een dubbele inconsistentie: de ik wist dus wel van het bestaan van dergelijke buurten (door het bezoek aan tante Loes), verder: hij blijkt zelf in deze buurt te wonen, dus vanwaar zijn ‘verbazing’ omtrent wat zich hier afspeelt. Ik denk dat je jouw HP op deze manier niet geloofwaardig neerzet…

Ik zette mijn fiets tegen een lantaarnpaal …
Ik maakte mijn kettingslot aan de lantaarnpaal vast. (weer dat slot!) Deze scene kan meer compact

Hij vermoedde (wi is hij? – vader?)

het hoog aangeschreven Barimeus College. (het hoog aanschreven is200% tell)

Er waren kort na de scheiding wel van die dingetjes niet helemaal goed gegaan – alternatief: Na hun scheiding was van alles mis gegaan.

De gemeenschappelijke voordeur – gewoon: de voordeur… klemde. Er lag een stapel reclamefolders op de deurmat onder de brievenbus.

In het trapportaal rook het vaag naar de herdershond: alterntief: het rook naar herdershond.

Wie er wel kwamen, wist ik niet. – dit is spannend!!!

Op de trap lag de post van die dag. – dit is saai. Alternatief: Op de trap lag een …
die zelf op een – niet (zelf) die op een

In de eerste instantie had mijn <– niet: Mijn vader had niet begrepen
waarom die loodgieter -> die man

Ik mocht de voordeur van mijn vader nooit opendoen - dit sluit beter aan bij die brief van de deurwaarder.

Gewoon: op de verhuisdozen, die er al jaren stonden.

Op zijn bureau – mijn vader’s

Hij zei … hoezo weet de HP die tiener is dan niet wat de professie van pa-lief is?

Voor de rest, chapeau! Geniet van het schrijven, en success ermee.

"Mooie vrouwen, lelijke vergissingen en de beer is los."
www.pandoras-matryoshkas.com - EN, RU, DE en NL print en ePub)

Ferdy
Laatst aanwezig: 4 dagen 10 uren geleden
Sinds: 19 Jun 2014
Berichten: 197

...

"Mooie vrouwen, lelijke vergissingen en de beer is los."
www.pandoras-matryoshkas.com - EN, RU, DE en NL print en ePub)

Arjen Pennist
Laatst aanwezig: 2 uren 41 min geleden
Sinds: 6 Dec 2016
Berichten: 46
Ferdy schreef:

...

Bedankt voor je feedback, het heeft me verder gebracht. Ik had deels dit fragment overgenomen uit de roman van Anja Sicking: 'De tien wetten van der verleiding.' Ik hoop dat dit niet verkeerd begrepen is. Ik had dat wel even moeten vermelden.
Excuus dat dit niet gebeurd is.

Vriendelijk groet,
Arjen

Meld je aan voor de Schrijven Nieuwsbrief.

Het is gratis!
Verkoopt jouw boekhandel Schrijven Magazine?

Benieuwd of jouw boekhandel of kiosk Schrijven Magazine verkoopt? Zoek het op in de storelocator...

Zoek een verkooppunt
Geen schrijfwedstrijd meer missen? Volg Schrijven Magazine op Facebook!

Like Schrijven Magazine op Facebook!

Vind ik leuk!
A A N B I E D I N G Schrijven Magazine

1 jaar voor slechts € 26,50 én 3 cadeaus!

Profiteer nu!