Start » Proeflezen » [roman] Sao Paula

[roman] Sao Paula

Door: Elrick
Op: 23 juli 2017

Hoi lezers,

ik ben eindelijk begonnen aan een roman waar ik echt toekomst in zie en waar ik ook echt gemotiveerd voor ben. Het fragment dat ik hier plaats, begint ongeveer op pagina tien van het eerste hoofdstuk. Ik ben er een paar dagen mee bezig geweest en weet nog steeds niet zeker of het wel werkt.

Mijn vragen aan jullie:
- Hoe komt Paula op jullie over?
- Stoort de dialoog? Of valt hier iets anders aan op?
- Leest het fragment plezierig?

Een beetje voorkennis: Tommy komt uit een dorp net buiten Sao Paulo en is door zijn broer Felipe meegesleept naar een pub in de stad. En een Paulistano is een inwoner van de stad Sao Paulo.

Fragment: 

Tommy zat aan de bar en keek toe hoe zijn broer een poging deed bij een dame die meer interesse toonde in haar bierviltje dan in Felipe. Ze was knap, echter nog niet half zo beschonken als haar versierder. Tommy nam een teug van zijn sigaar. Stadsmeisjes waren niets voor hem. Te zelfingenomen, te dominant. Ze straalden een zekere ondeugendheid uit die je niet kon vinden in de omstreken van Paranapiacaba. Wellicht waren daar de vaders dichtbij genoeg om de onschuld in hun dochters te bewaken. Diezelfde onschuld kruiste plots zijn blik vanaf de andere kant van de pub. Net zo snel als deze kwam, was ze weer weg, verscholen achter bruine krullen. Misschien had hij het zich verbeeld, hij was immers al een paar glazen verder. Tommy zuchtte. Had hij maar de moed om naar d’r toe te lopen, haar een drankje aan te bieden, maar als zijn broer enige indicatie was, zou het toch nergens op uitlopen. Hij nam nog maar een slok toen Felipe op hem af kwam.
‘’Deze meisjes deugen niet,’’ riep hij boven het rumoer uit. De woorden kleefden aan elkaar.
‘’Niets wat ik zeg maakt indruk.’’
‘’Je bent gewoon te oud,’’ grijnsde Tommy.
Felipe veinsde schok, al verried zijn blik dat dit waarschijnlijk dicht bij de waarheid lag.
‘’Ach,’’ zei hij. ‘’Drank zal me nooit afwijzen.’’ Hij bestelde zijn zevende glas. Tommy kon het weten, hij telde zorgvuldig mee. Zijn blik gleed over de muren die vol hingen met bumperstickers, ingelijste shirts en andere troep die ook maar enige relatie met Ierland etaleerde. Het daarachter nauwelijks zichtbare behang sloeg bruin uit in het geringe licht, alsof het met koffie was beschilderd, en droop op veel plekken van het beton af. Op dat moment voelde hij een hand op zijn schouder. Tommy draaide zich om en keek in de ogen van onschuld.
‘’Kun je een vuurtje missen?’’ Ze vroeg het met een blos op haar wangen, alsof ze zich voor haar eigen stemgeluid schaamde.
‘’Ik zag dat je rookte,’’ voegde ze bijna verontschuldigend toe.

Tommy keek toe hoe ze een pluim uitblies die in het groene schijnsel van de nooduitgang naar boven dwarrelde. Ze waren naar buiten gegaan, in het steegje naast de pub, waar verscheidene vuilcontainers de geur bepaalden. Paula was haar naam, had ze verteld. Ze droeg een hoge taillebroek met wijde pijpen en een roze blouse die waarschijnlijk een paar maten te groot was. Haar krullende haar had ze over een schouder geslagen, waardoor haar smalle nek zichtbaar was.
‘’Je komt niet uit de stad,’’ zei ze. Tommy trok een wenkbrauw op.
‘’Waarom denk je dat?’’
‘’Iets in je ogen, of misschien je houding.’’ Ze leek even te twijfelen.
‘’Paulistanos zijn veel te zelfbewust,’’ besloot ze.
‘’Vind je?’’
‘’Ja.’’
‘’Hoezo dan?’’
Ze dacht even na, ze keek naar de grond wanneer ze dat deed.
‘’De helft doet te normaal en de andere helft te gek,’’ zei ze. ‘’Snap je?’’
Tommy knikte. Misschien begreep hij dat wel.
‘’Ik snap mezelf soms niet,’’ zei ze. ‘’Vind je dat raar?’’
‘’Nee, dat vind ik niet raar,’’ antwoordde hij. Haar ogen lachten, die van Tommy lachten terug.
‘’Ik wel,’’ zei ze. Ze lachte om zichzelf, waarna haar wangen rood kleurden. Weer die schaamte. Een vraag die Tommy op een ander moment had ingeslikt, werd door de alcohol naar boven gestuwd.
‘’Waarom schaam je je voor jezelf?’’ vroeg hij.
Haar gezicht trok strak, de glans verdween voor even uit haar ogen. Onmiddellijke spijt.
‘’Sorry,’’ stamelde hij. Zij herpakte zich en glimlachte, dit maal enkel met haar mond.
‘’Dat geeft niet,’’ Ze gooide haar sigaret op de grond en stampte hem uit.
‘’Mocht je ooit weer in Sao Paulo zijn, vraag dan naar me,’’ zei ze. ‘’De barman weet wie ik ben.’’
En ze liep weg. Met een gehaaste pas verdween ze de hoek om, zonder op of om te kijken. Tommy bleef staan, totdat ook het getik van haar hakken uitstierf. In de verte blafte een hond, krijste een kat, klonken sirenes en claxons en het gepiep van spinnende banden. Maar de stilte overheerste in het steegje dat ineens een stuk donkerder leek. Net zo snel als ze kwam, was ze weer weg. Misschien had hij het zich verbeeld.

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 31 min 24 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 4790

Elrick,

Paula komt nog niet helemaal over - ze is te veel cliché, geef haar 1 specifiek detail/accessoire. (Niet de standaard dingen, krullen, kleding, hakken enz.)
Het leest redelijk en de dialoog redelijk tot goed, zie verder de opmerkingen.

Citaat:

Tommy zat aan de bar en keek toe hoe zijn broer een poging deed bij een dame die meer interesse toonde in haar bierviltje dan in Felipe.

Het is een ingewikkelde zin qua personages, de broer en Felipe zijn 1 persoon, de lezer kan ook denken dat het er twee zijn, echter als je Felipe vervangt door 'hem' kan dat slaan op Tommy. Om dit te vermijden kun je een zin besteden aan Tommy en een aan Felipe.

Citaat:

Ze was knap, echter nog niet half zo beschonken als haar versierder.

het gebruik van 'echter' is hier verwarrend, er is immers geen relatie tussen haar uiterlijk en de mate van dronkenschap.

Citaat:

een teug van zijn sigaar.

teug slaat op een vloeistof.

Citaat:

de onschuld in hun dochters

van hun dochters

Citaat:

enige indicatie

de indicatie

Citaat:

Hij nam nog maar een slok

'maar' is een loos woord. gebruik het alleen als er een tegenstelling volgt.

Citaat:

‘’Je bent gewoon te oud,’’ grijnsde Tommy.

dit soort zinnen staat in elke roman. Wees geen na-aper Grijnzen en iets zeggen gaat niet samen.

Citaat:

Felipe veinsde schok, al verried zijn blik dat dit waarschijnlijk dicht bij de waarheid lag.

te ingewikkeld, maak het eenduidig.

Citaat:

Het daarachter nauwelijks zichtbare behang sloeg bruin uit in het geringe licht, alsof het met koffie was beschilderd, en droop op veel plekken van het beton af.

dat zijn veel details voor behang dat nauwelijks zichtbaar is. Formuleer het anders. (ik denk dat je bedoelt dat er vanwege alle prullaria weinig behang is te zien)

Citaat:

in het groene schijnsel van de nooduitgang

weet je zeker dat zo'n lichtbordje een groen schijnsel afgeeft? kijk nog eens goed.

Citaat:

Ze waren naar buiten gegaan, in het steegje naast de pub, waar verscheidene vuilcontainers de geur bepaalden. Paula was haar naam, had ze verteld.

dit staat ineens in een andere tijd - ik zou het niet doen, laat de scene doorlopen.

Citaat:

‘’Iets in je ogen, of misschien je houding.’’ Ze leek even te twijfelen.
‘’Paulistanos zijn veel te zelfbewust,’’ besloot ze.

vermijd die uitleg bij wat ze zegt, laat de dialoog het werk doen! Verderop doe je het ook zonder uitleg, dat leest gelijk beter.

Citaat:

Ze gooide haar sigaret op de grond en stampte hem uit.

zoek op wat stampen betekent en vraag je af of het woord hier past.

Citaat:

En ze liep weg. Met een gehaaste pas verdween ze de hoek om, zonder op of om te kijken.

dat 1e zinnetje is uitleg. Schrappen. Laat alleen zien hoe ze wegloopt, de 2e zin.

Citaat:

getik van haar hakken uitstierf.

dit staat echt in elk verhaal, verzin iets anders of laat het bij het vervolg: de hond, de kat de sirene's. Prima.

succes.

Diana Silver
Laatst aanwezig: 3 min 4 sec geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4429

Hoi Elrick,

Wat me het meest opvalt aan je stukje: ik vind dat je hele sprekende beelden bedenkt en die met geweldige beeldspraak weet te verwoorden. Alleen denk ik daarbij dat je het sterker neer kunt zetten. Je gebruikt erg veel woorden in lange zinnen die wat houtje-touwje in elkaar zijn gezet.

Koffiebruine muren en druipend behang. Dat is super beeldspraak. Maar de zin "Het daarachter nauwelijks zichtbare behang sloeg bruin uit in het geringe licht, alsof het met koffie was beschilderd, en droop op veel plekken van het beton af", die is ellenlang en beladen met onnodige woorden. Er staan zoveel woorden dat de kans groot is dat het woordenspel van koffie-druipen een lezer geheel kan ontgaan. Stel nou dat je alleen de beeldspraak zijn werk zou laten doen en al het andere schrapt... Iets als: "Het koffiebruine behang droop op vele plekken van het beton." Is dat dan niet mooier?

Een andere plek met een mooi beeld is deze: "Tommy keek toe hoe ze een pluim uitblies die in het groene schijnsel van de nooduitgang naar boven dwarrelde."

Rook, groen schijnsel, nooduitgang. Geweldige details. Maar het toekijken van Tommy is onnodige balast, en de constructie met "de rookpluim die", dat kan beter gestroomlijnd. Korter. Probeer elk woord raak te laten zijn. Hetzelfde geldt denk ik voor "Tommy zat aan de bar en keek toe hoe...". Het is vaak raadzaam om je personage zo min mogelijk te laten "kijken naar". Vaak werkt het beter als je gewoon direct beschrijft wat ze zien.

In JP's opmerkingen betreffende clichés kan ik me ook wel vinden, maar dat heeft hij al goed onderbouwd, zie ik.

Ik hoop dat je wat met mijn input kunt!

Een poging tot negenvoudige Sublimatie.

Literair tijdschrift Alice, onderdeel van Schrijven Magazine

Stuur je allerbeste verhaal of gedicht in naar ons eigen literaire tijdschrift.

Meer informatie
Like Schrijven Online op Facebook!

Like Schrijven Online op Facebook!

Vind ik leuk!
Schrijfles van Geert Kimpen? Kom naar de Schrijven Magazine Schrijfdag 2017!

Kom naar de Schrijven Magazine Schrijfdag 2017!

Meer informatie
Neem een abonnement op Schrijven Magazine.

Neem nu een abonnement op Schrijven Magazine. Profiteer van onze superaanbieding!

Korting én cadeaus!