Start » Proeflezen » [roman] liefde verliezen

[roman] liefde verliezen

Door: christiannex
Op: 8 maart 2017

dit is een begin van wat ik heb geschreven, en ik ben benieuwd wat andere er van vinden. Zou je meer willen lezen? Of is het niet goed? Alles is welkom.

Fragment: 

Met mijn hoofd op zijn borst, luisterend naar zijn hart denk ik aan hoe het zal gaan. Zijn ademhaling is rustig, zijn ogen gesloten. De zon verwarmt mijn gezicht, maar de kou die ik voel verdwijnt niet. Zijn shirt is nat van mijn tranen, maar beiden zeggen we niks. Ik probeer me alles te herinneren van de afgelopen week, maar mijn hoofd is leeg. Dit is hoe het zal gaan, het is een kwestie van tijd voor we elkaar vergeten. ‘’ Anne’’ murmelt hij met zijn lippen op mijn hoofd ‘’ we moeten gaan.’’ Voor de laatste keer pak ik zijn hand, en lopen we terug naar de groep. Er is lawaai om ons heen van lachende kinderen. Gek hoe alles gewoon verder lijkt te gaan terwijl mijn wereld op het punt van instorten staat. Ik dwing mezelf een lach op mijn gezicht en met mijn zonnebril op neem ik afscheid van de rest. Niemand hoeft de tranen te zien. Ondertussen volg ik elke beweging van hem. ‘’ Kop op, meisje’’ hoor ik mama zachtjes in mijn oor fluisteren. Ze knijpt me zachtjes in mijn hand. Iedereen kijkt me aan maar ik zie alleen hem. En hij alleen mij. Alles om me heen verdwijnt terwijl ik zijn gezicht in mijn handen neem. Ik neem elk detail van zijn gezicht in me op. Zijn normaal fel blauwe ogen zijn donker van verdriet. De keuze die we nu maken is het beste, of in ieder geval voor hem. Mijn adem stokt wanneer hij zijn lippen zachtjes op de mijne drukt. Ik voel het zout van zijn tranen op mijn lippen. ‘’ Niet huilen’’ ik veeg de tranen van zijn wangen. Ik laat hem los, ik moet wel. Met een laatste blik op hem stap ik in de auto. Ik geef mama een knikje. Hij pakt me nog een keer vast, en met tranen niet te stoppen zegt hij voor de laatste keer dat hij van me houdt. Ik zie niks meer door de waas voor mijn ogen terwijl we wegrijden. Ik kijk niet meer om. De tranen lopen over mijn wangen en ik begin te trillen. Het voelt alsof mijn hart uit mijn borst klopt, alles draait en ik kan niet meer ademen. Het besef dat hij nu echt weg is maakt het erger. Mijn handen zo strak fijngeknepen dat ze blauw worden. Maar ik voel het niet. Het enige wat ik voel is ondragelijke pijn. En dit, dit is het besef dat ik zojuist de liefde van mijn leven heb verloren.

Reacties

Imena
Laatst aanwezig: 9 uren 22 min geleden
Sinds: 10 Jan 2011
Berichten: 405

Hallo,

Welkom bij proeflezen.

Dit leest als een afscheid van een vakantieliefde, maar de omgeving is vaag. In die zin; er zijn spelende kinderen (kan ook een schoolplein of speeltuin zijn) en ineens is daar een moeder. De context kan je denk ik steviger neerzetten.

En het valt me op dat de tranen rijkelijk vloeien. Dat kan vast minder benadrukt, zonder dat dat de emotionele lading weghaalt.

Verder is het goed om je feedbackvragen specifieker te stellen.
Zou je meer willen lezen of is het niet goed, zijn algemene vragen.

Wat zou jij beter willen doen? Willen leren? Waar twijfel je zelf over?

Groet, Imena

Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 27 maart 16.00 u....

Speciale aanbieding
Boek schrijven? Lees Schrijven Magazine!

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 27 maart 16.00 u....

Profiteer nu!
Jouw verhaal laten bespreken in Schrijven Magazine?

Stuur het in voor Tekstuur Proza!  Meer informatie vind je in Schrijven Magazine.

Word nu abonnee!
Geef Schrijven Magazine cadeau! (Beeld: SXC)

Geef Schrijven Magazine cadeau!
(en krijg zelf ook een presentje) 

Bestel nu!