Start » Proeflezen » [roman] Het mes van Hades - de aanslag

[roman] Het mes van Hades - de aanslag

Door: Meikiepeik
Op: 23 juli 2017

Beste lezers en schrijvers,

Dit is een scene met een terroristische aanslag, waarbij de hoofdpersoon heel dicht bij de dood komt te staan.
Ik ben vooral benieuwd naar de spanning in het stuk.

- Loopt het vlot? Misschien te vlot?
- Is het spannend?
- Is het misschien iets te langdradig?
- Kunt u alles wat er gebeurt begrijpen?
- Kunt u de scene voor u zien?

Natuurlijk is alle andere feedback van harte welkom, graag zo veel mogelijk!

P.s. Dit is pas de eerste helft van de scene, maar meer paste niet.

Fragment: 

Hoe vredig het toen ook was, een seconde later was alle vrede uit de wereld om hen heen verdwenen. Achter hen klonken opeens piepende banden en er was een luide knal. Het was alsof twee ijzeren platen zojuist keihard op elkaar waren gesmeten.
Met de snelheid waarmee Karl zijn hoofd had omgedraaid had hij zijn nek makkelijk kunnen breken. Het was een reflex, onderbewust, alsof iemand achter hem een ruk had gegeven aan een touw dat aan zijn neus vast zat.
Het beeld was afschuwelijk, even stond alles stil. Geen toeters, geen ronkende motoren, zelfs geen schreeuwende mensen. Iedereen leek in dezelfde staat als Karl te zijn: volledige perplex. Ondanks dat het beeld al op zijn netvlies was gevallen kon hij nog nauwelijks bevatten wat er was gebeurd.
Een wist bestelbusje lag ondersteboven op de stoep, de motorkap ingedeukt en de voorruit was in duizenden stukjes gebarsten. Het was keihard tegen de vangrail gereden en eroverheen gestuiterd.
Karl kon net over de vangrail heen kijken en zag tot zijn schrik dat er iemand onder het dak van de auto terecht was gekomen. Het was een jonge vrouw, lang blond haar, haar ogen gesloten, een wond in haar hoofd en een plas bloed om haar heen. Ze bewoog niet, net als de wereld om hen heen. Zelfs in de duisternis zag ze bleek. Karl vreesde het ergste, maar wilde de verschrikkelijke gedachte die voor de hand lag niet zijn hoofd binnen laten dringen.
Iedereen staarde naar het over de kop geslagen busje, niemand had gezien dat de twee inzittenden er net op tijd waren uitgesprongen. Zij leken alleen niet totaal verbaasd, reageerden niet zoals een normaal mens zou reageren.
Een normaal mens zou schreeuwen, gillen en janken, de handen voor de ogen slaan en zo snel mogelijk te hulp schieten.
Deze twee mannen niet. Zij hadden andere doeleinden. De bivakmutsen verraadden het.
Toen klonk er een kreet, uit twee kelen, de kreet die door de hele westerse wereld werd gevreesd, die de laatste tijd zo vaak in het nieuws was geweest, de kreet waartegen iedereen tegen zei: ‘Ach, je hoeft niet bang te zijn. De kans dat het gebeurt… Verkeerde tijd, verkeerde plek.’
Dat was het dus, verkeerde tijd, verkeerde plek.
Karl stond als genageld aan de grond, niet in staat te bewegen. Hij keek roerloos met grote ogen toe hoe de twee mannen opkrabbelden, een mes en een pistool uit hun jassen pakten en de mensen achterna begonnen te zitten.
De paniek was voelbaar, de grond leek te trillen door de angstkreten om hen heen. Deuren van auto’s werden opengegooid, de inzittenden stapte vallend uit, krabbelde op en zette het allemaal op een lopen.
In Karl was nog steeds geen beweging te krijgen. Het geschreeuw en gegil leek ergens ver weg te zijn, ergens op de achtergrond. Het was alsof hij in een zaal zat en keek naar een film. Dit was niet echt, kon niet echt zijn. Het was een slechte film, alles in slow-motion. De wereld om hem heen draaide in een waas voor zijn ogen, alles stond op zijn kop en de knallen van de handpistolen klonken gedempt, alsof iemand in beton aan het hakken was.
Voor zijn ogen zag hij mensen als zandzakken neervallen nadat een mes hun harten hadden doorboord, allemaal met dezelfde angstige uitdrukking op het gezicht als de vrouw onder de auto.
Hij zag het wel, dat de man met de bivakmuts naar hem was gedraaid en zijn pistool op hem had gericht, maar het was niet echt, dat kon niet. Dus hij bleef staan, keek recht in de loop. Dit was dus hoe de dood eruit zag.
Het getrek aan zijn arm deed hem ontwaken alsof alles een droom was. Dat was het niet.
‘Karl! O God, Karl!’ klonk het in zijn oor. Hij keek opzij, grote, lichtblauwe ogen vol angst staarden hem aan. ‘Ren!’
Maar voor hij doorhad waar hij was had het schot geklonken en kwam de pijn in zijn onderbuik op. Het was alsof zijn binnenkant in tweeën werd gescheurd, alsof alles wegbrandde door de warmte van de loden kogel. Hij zakte ineen, zijn knieën raakten het koude steen en hij viel voorover met zijn hoofd op de stoep. Naast hem klonk een kreet.
Dit was hel, dacht hij door de pijn heen. Dit moest hel zijn, zo moest het voelen, constante pijn, zoals pijn nog nooit eerder ervaren was.
Samen met het bloed voelde hij het leven uit zijn lichaam stromen. Misschien was het zijn verbeelding, sloot hij simpelweg zijn ogen, maar voor hem was het alsof de duisternis voor zijn ogen steeds dieper werd, steeds beslissender, alsof het einde steeds dichterbij was.

Reacties

Meikiepeik
Laatst aanwezig: 1 dag 14 uren geleden
Sinds: 30 Mrt 2015
Berichten: 392

Ik weet op SO nou nooit of geen bericht goed bericht is...

Het komt allemaal goed

Diana Silver
Laatst aanwezig: 30 min 50 sec geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4429

Meestal betekent het niets anders dan dat niemand nog de kans heeft gehad ernaar te kijken smile

Maar nu dus wel, dus à propos:

Kijk even mee in mijn hoofd terwijl ik de opening lees. Eerst vertel je me dat er *iets* gebeurt dat alle vrede de wereld uit helpt. Wat zou het zijn? Ik hoor piepende banden en een knal. Dan vertel je me over ijzeren platen en daarna over Karls hoofd en mogelijke nekbreuken, reflexen, touwen aan neuzen...?

Nekken en neuzen en ijzeren platen? Ik denk dat je de verwarring van het moment te veel laat doorsijpelen, waardoor de tekst zélf verwarrend wordt. Misschien kun je een versie schrijven waarin je dingen precies benoemt zoals ze zijn - dus niet in termen van 'alsof' en 'had kunnen'. Vergelijk dan en beslis wat jou beter lijkt: beeldspraak of directe omschrijving.

Maar ik zou denk ik ten eerste veel woorden schrappen. Vooral woorden van het soort opeens, zojuist keihard, afschuwelijk, tot zijn schrik.
Laat een verschrikkelijk beeld zien in kille ernst. Kortaffe precisie. Wat als je leest: Een jonge vrouw, lang blond haar, lag onder de auto. Dat komt tien keer zo hard aan als wanneer je leest over Karl die tot zijn schrik ziet dat er iemand onder het dak van de auto terecht was gekomen. - De overdaad aan woorden staat in de weg van het beeld zelf.

Beschrijf het beeld. Benoem de verschrikkelijke details. Zonder te zeggen "het beeld was verschrikkelijk".

Een poging tot negenvoudige Sublimatie.

marlie
Laatst aanwezig: 2 weken 4 dagen geleden
Sinds: 29 Okt 2015
Berichten: 1188

@Meikie,

De vlotheid en langdradigheid hebben met elkaar te maken. Mij viel voornamelijk, net als bij Diana, de hoeveelheid 'alsof' zinnen op. Ik zou ze weglaten, of in elk geval tot een minimum beperken per pagina. Het stoort het lezen.

'Met de snelheid ... enz' heb ik het lastig. Het is ook niet onderbewust, maar onbewust. Ik weet niet of Karl in een auto zit en waarom hij het hoofd wegdraait? Is het van belang? Indien ja, kan je niet bondiger blijven met een korte uitleg? Bvb Karl draaide zijn hoofd met een ruk opzij, het achterraam van de wagen lag in scherven. (Of wat het ook moet worden.)

Ook
'Het beeld was afschuwelijk, >> cfr Diana, even stond alles stil. Geen toeters, geen ronkende motoren, zelfs geen schreeuwende mensen.
Vergelijk: Alles stond stil. Geen toeters, geen ...enz

Heb ik ook met deze
'De paniek was voelbaar, de grond leek te trillen door de angstkreten om hen heen. Deuren van auto’s werden opengegooid, de inzittenden stapteN vallend uit, krabbeldeN op ... probeer het 'lijken' te vermijden.
Vergelijk: (schrap het eerste deel) De grond trilde door de angstkreten om hen heen. Autodeuren werden opengegooid, de inzittenden vielen eruit, krabbelden overeind en zetten het op een lopen.

'Iedereen staarde naar het over de kop geslagen busje, niemand had gezien dat de twee inzittenden er net op tijd waren uitgesprongen. Zij leken alleen niet totaal verbaasd, reageerden niet zoals een normaal mens zou reageren. Een normaal mens zou schreeuwen, gillen en janken, de handen voor de ogen slaan en zo snel mogelijk te hulp schieten. >> in mijn ogen staan laatste 2 zinnen in contrast met al het voorgaande, een koele observatie in de paniek die heerst. Voor observatie is er geen tijd. Na uitgesprongen zou ik aansluiten met je volgende zinnen, waarvan je mss best 1 zin maakt. Het kriebelt bij me om je een vb-zin te geven, maar ik doe het niet wink
Deze twee mannen niet. Zij hadden andere doeleinden. De bivakmutsen verraadden het.

Ik vermoed nog enkele andere zaken die je kort maar even heftig kan laten binnenkomen bij de lezer.

He who knows others is wise. He who knows himself is enlightened.
'When in doubt, have a man come in with his gun' (Raymond Chandler)

bowtytee
Laatst aanwezig: 1 week 4 dagen geleden
Sinds: 14 Jul 2017
Berichten: 11

- Loopt het vlot? Misschien te vlot?
Heel erg vlot, de zinnen vloeien mooi in elkaar en het verhaal bouwt mooi op. Chapeau!

- Is het spannend?
Spannend wel, maar je zou nog wat kunnen werken aan shock-value. Sommige dingen zoals de blonde vrouw of de mannen die uit het busje springen zouden met minder woorden kunnen beschreven worden zodat de lezer een grotere schok voelt, wat goed is voor de lezer geboeid te houden.

- Is het misschien iets te langdradig?
Neen, ik vond van niet.

- Kunt u alles wat er gebeurt begrijpen?
Ja

- Kunt u de scene voor u zien?
Absoluut, uw beschrijvingen zijn zeer levendig en dat mag zeker geapprecieerd worden! Over het algemeen vond ik het een heel mooi geschreven stuk en laat het me zeker achter met een gevoel van nieuwsgierigheid naar wat er hierna nog gebeurd.

We zijn om van te houden, niet om te begrijpen

Elza
Laatst aanwezig: 2 dagen 16 uren geleden
Sinds: 1 Dec 2014
Berichten: 239

Hoi,

Ook ik vind het een mooi en indringend stuk en er waren verschillende beelden die mij juist hielpen om het voor me te zien: ik heb nooit een aanslag meegemaakt, dus moet het inderdaad via een verhaal 'meemaken' wil ik er iets van kunnen begrijpen.

Wat werkte bijvoorbeeld?
- de ijzeren platen (maar ik zou het meer verbinden met de zin, dus niet luide knal, alsof... maar: een klap van twee ijzeren platen op elkaar. Het is namelijk zo, toch? Het is niet een 'alsof'.
- de ruk aan het touw (maar dat van die neus zou ik wel weglaten).

Verder:
De eerste zin loopt niet lekker, het woord 'vrede' staat er dubbel.
Later: valt een beeld op je netvlies?
Ik zie wel redelijk voor me wat voor chaos er heerst, maar niet direct waar dit zich nu af speelt. Een vangrail doet mij denken aan de snelweg, de stoep zou er dan niet naast lopen. En vanaf de snelweg kom je niet direct in een gebied terecht waar mensen lopen, meestal. Daarbij: hoe kun je uit een zo snel rijdende auto stappen?
'... en de mensen achterna begonnen te zitten.': zeg gewoon dat ze gaan rennen of iets, iedereen snapt dat ze achter mensen aan gaan in dat geval.

Ik herken bovenstaande feedback wel in de zin dat je misschien moet kiezen op welke manier de hoofdpersoon aanwezig is bij deze aanslag. Ziet hij alles, ziet hij vooral de mannen? Nu ziet hij alles en beschrijft hij alles, maar ik kan me zo voorstellen dat je bij een aanslag niet meer zo bezig bent met de mensen om je heen, maar vooral die twee mannen ziet. En inderdaad de vrouw onder het busje, aangezien dat nogal heftig is. Maar zie je dan nog hoe de mensen om je heen reageren?

Mooie zin: Dat was het dus, verkeerde tijd, verkeerde plek. Die zin ervoor moet je nog eens goed bekijken en krachtiger herschrijven.

Nogmaals: ik vind dat er veel sterke elementen in dit verhaal zitten! Ik ben echt benieuwd naar je herschrijf, die wordt vast nog krachtiger smile.

Groetjes Elza

Paithan44
Laatst aanwezig: 4 dagen 2 uren geleden
Sinds: 27 Aug 2014
Berichten: 6

Hallo

- Loopt het vlot? Misschien te vlot? Vlot genoeg, zeker niet té
- Is het spannend? Je manier van vertellen maakt het spannend ja
- Is het misschien iets te langdradig? Dat vond ik niet
- Kunt u alles wat er gebeurt begrijpen? Dat was geen probleem
- Kunt u de scene voor u zien? Ja, dat lukte goed

Je intentie van beleving van het moment kwam goed over. Het onderwerp leent zich er prima voor natuurlijk maar je schrijfstijl is daar ook debet aan.
Er zijn wel wat opmerkingen te maken, zoals ook door de anderen gemeld, die de stijl en woordkeuze wat zouden verbeteren en daardoor het verhaal nog wat soepeler leesbaar zouden maken.

Wat mij ter verbetering opviel waren de volgende zinnen of delen van zinnen:

- … klonken opeens piepende banden
- … achterna begonnen te zitten.
- … nadat een mes hun harten hadden doorboord

Grammaticale of stijlfoutjes. Maar los daarvan halen ze het momentum weg van wat je probeert te verbeelden.

Verder weet ik het volgende niet zeker, maar volgens mij is het zo dat als je recht in de loop kijkt de kogel in je hoofd belandt en niet in je buik.

Al met al een leuk en spannend stuk dat veel belooft voor het geheel.
Hou vol!

Yrret
Laatst aanwezig: 1 week 12 uren geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5036
Meikiepeik schreef:

Ik weet op SO nou nooit of geen bericht goed bericht is...

Meikie, we zijn inmiddels 7 dagen, en 5 reacties verder. Van jou nog geen reactie op de feedback en ik vraag mij af of dat slecht bericht is.

Over je fragment - jouw schrijf-ontwikkeling gaat met reuzen-sprongen vooruit. Ik heb bijna niets toe te voegen aan de reeds zorgvuldige feedback die je hebt mogen ontvangen.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Yrret
Laatst aanwezig: 1 week 12 uren geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5036
Meikiepeik schreef:

Maar voor hij doorhad waar hij was had het schot geklonken en kwam de pijn in zijn onderbuik op.

Met een kogel in je onderbuik haal je de snelheid een fractie uit je verhaal.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Meikiepeik
Laatst aanwezig: 1 dag 14 uren geleden
Sinds: 30 Mrt 2015
Berichten: 392

Bedankt voor alle reacties! Het manuscript is nu bijna af, en ik ga alle opmerkingen meenemen in de herschrijf!

Het komt allemaal goed

Menno Marrenga
Laatst aanwezig: 1 dag 22 uren geleden
Sinds: 27 Okt 2013
Berichten: 479

Een heel klassiek thema, zo'n klap. Vele schrijvers en filmmakers gingen je voor.

Spannend vind ik jouw versie niet. Na de eerste alinea weet ik even weinig van wat er aan de hand is als aan het eind. (verder hierover bij *) Ik heb aanslagen al tientalen malen gezien: in films, in boeken. Dus zie ik het zo voor me en dat maakt het langdradig. Het enige wat nog onzeker is, is of Karl zelf ook neergeschoten zal worden. Die informatie geef je aan het eind, zonder opbouw er naar toe. Laat Karl proberen dekking te zoeken, wegkruipen, bijna gelukt maar dan toch ... dan wordt het spannend.

Of maak meer werk van dat eerst niet duidelijk dat het een terreuraanslag is. Laat het een gewoon per ongeluk omgevallen busje zijn - kan elke dag gebeuren. Laat de terroristen door een behulpzame fietser op de benen zetten enzovoort.

* En wat is er trouwens precies gebeurd? Twee terroristen in een busje dat omvalt. Waarom valt het om? Zijn ze zo zenuwachtig dat ze een bocht te nauw nemen? Is het omvallen een snood plan om behalve doden ook nog wat blikschade te veroorzaken - of is het Charley Chaplin humor: schurk glijdt uit over bananeschil? Wat doet die vangrail op een plaats waar vele mensen voldoende weinig dekking kunnen vinden om effectief te kunnen doodschieten?

"Hoe vredig het ook was" > Laat die vredigheid dan zien. Klassiek is: begin met een lome beschrijving van een zonnig terrasje, pleintje, vrolijke mensen die ongedekt rondlopen. Dan ineens pats.

Wat ik mis is een mooie beschrijving van het vertraagde tijdsbesef, onmacht, tunnelvisie, en overspronggedrag. "het was afschuwelijk", "volledig perplex", "Karl stond als genageld aan de grond", "De paniek was voelbaar" ,"alles in slow-motion" zijn samenvattingen, geen directe waarnemingen van Karl.

"Iedereen staarde" Zag Karl dat? Op dat moment?
"Een normaal mens zou schreeuwen" Hoe weet Karl dat, heeft hij dit eerder meegemaakt? Zijn de omstanders geen normale mensen?

"voelde hij het leven uit zijn lichaam wegstromen." Hoe voelt stromend leven? Laat liever zijn hele leven aan hem voorbij stromen, inderdaad, als in een slechte film.

Advies: Geef me een goed beeld van het actie terrein, beperk je strict tot wat Karl waarneemt van de klassieke effecten. En omdat het een standaard scene is mag je rustig alle registers open gooien, van het afgerukte poppenarmpje in de rhodondendrons tot het glaasje bier dat nog ongeschonden op tafel staat en de ober in shock die met starende ogen 'heeft het gesmaakt meneer' zegt en de out-of-body experience van Karl. Maar beschrijf het beeldend en niet in geijkte vage beeldspraak.

Geen schrijfwedstrijd meer missen? Volg Schrijven Magazine op Facebook!

Like Schrijven Magazine op Facebook!

Vind ik leuk!
Schrijven Magazine SUPERAANBIEDING

Korting én 3 cadeaus!

Word nu abonnee!
Alice, het literaire tijdschrift van Schrijven Magazine

Voortaan in iedere editie van Schrijven Magazine!

Lees meer
Volg Schrijven Online op Twitter!

Volg Schrijven Online op Twitter!

Volg ons!