Start » Proeflezen » [roman] Het afscheid

[roman] Het afscheid

Door: Meikiepeik
Op: 16 september 2016

Hallo allemaal,

Kelvin en Jennifer zijn net op hun eerste date geweest, dit is hun afscheid.

- Hoe is de sfeer?
- Hoe is de schrijfstijl?
- Hoe vind u het handelen van de personages?
- Hoe vind u dat de situatie beschreven is?
- Hoe vind u het tempo?

Verdere feedback is van harte welkom.

Gr. Mike

Fragment: 

Dit was hij en niet meer of minder. Het was goed. Hij vertelde het zonder enige moeite, zonder een krimp te geven. Iets wat hij vroeger niet zou hebben gekund. Dat maakte hem zo sterk, dat hij het zo vertelde. Natuurlijk was het niet niks, dat wist hij, maar hij wist ook dat hij er niet over moest peinzen. Zij keek hem verwonderd aan, hing aan zijn lippen terwijl hij ijzersterk vertelde.
Toch kwam de avond aan een einde. Een geslaagde avond, dacht Kelvin. Aan het gezicht van Jennifer was af te lezen dat zij er ook zo over dacht. Het was elf uur, op de fiets bracht hij haar huis. Ze kwamen aan bij het hoge, nette huis. Het huis wat rijkdom uitstraalde. Ze bracht haar fiets weg en kwam nog naar hem toegelopen. Het was rustig in de straat, niet stil. Ze stonden met zijn tweeën in het licht van een lantaarnpaal, sprookjesachtig. Het geluid van Rotterdam op de achtergrond. De auto’s, de bussen en de trams. In dat grote Rotterdam stonden zij tegenover elkaar en wilden afscheid nemen. Ze stonden daar maar een keken elkaar aan. Een bijzonder moment.
‘Het was gezellig vanavond,’ zei ze.
‘Dat vond ik ook.’
‘We moeten het gauw weer eens doen. Je moet me bellen.’
‘Doe ik, dat is zeker.’ Het was weer stil. Kelvin verdwaalde in haar ogen die hem hoopvol aanstaarden. Alsof ze ergens op wachtte, maar waarop? Was het een kus? Wachtte ze op zijn lippen? Ook als dat hetgeen was waar ze op wachtte, zou hij haar niet kussen. Niet omdat hij het niet wilde – want hij wilde het enorm graag – maar omdat hij het niet kon. Hij wist dat zij hem mocht, daar was geen enkele twijfel over mogelijk, en die ogen van haar vróegen gewoon om een kus, maar hij deed het niet. Kon het niet. Want wat als?
Het moment duurde een eeuwigheid, zo leek het. Tot de verlossende woorden kwamen.
‘Nu, dan ga ik maar naar binnen, het is koud.’ Maar het was niet koud.
‘Ja, dat is goed. Ik bel je.’ Ze schudden niet de hand, dat stadium waren ze wel al voorbij. Ze knikte alleen, toen draaide ze zich om en verdween in het hoge herenhuis. Hij stond daar roerloos op de stoep met zijn fiets aan de hand. Hij kon nog moeilijk bevatten wat er zojuist gebeurd was. Hij stapte op en fietste naar huis.
Victor keek een film, toen hij binnenliep veerde hij op.
‘En?’ Kelvin nam naast hem plaats.
‘Het was leuk, gezellig. Ik mag haar heel graag. Het was een kutfilm, dat wel. Maar de rest was leuk.’ Hij wachtte even, twijfelde eraan of hij het zou vertellen.
‘Alleen het afscheid.’
‘Wat? Wat heb je gedaan?’
‘Niets, dat is het hem nu juist. Haar ogen smeekten om een kus, maar ik durfde niet.’ Hij sloeg hem op zijn rug.
‘Ach, groentje, ook jij komt er wel. Als ze je leuk vind zal het hier niet om hangen.’
‘Ja.’
Hij ging naar bed, had geen zin nog op te blijven. Zijn hond sliep al rustig. Hij aaide hem nog even, want intussen was hij erachter gekomen dat hij toch niet wakker zou worden. Hij staarde naar de hond, die geweldige hond. Hij had zo’n groot deel van zijn leven bepaald. Toen hij de hond was gaan verzorgen ging het pas goed. Dit alles had hij aan die hond te danken.
Hij trok de dekens niet tot aan zijn kin op, zijn armen liet hij er ook boven. Hij dacht aan Victor, die meer dan eens riep voordat hij naar bed ging: ‘Hé, handen boven de dekens houden!’ Kelvin kon er iedere keer weer om lachen.
Het was ongelooflijk dat zo’n leuke avond toch nog zo rot afgesloten kon worden. Door een moment waarop beiden eigenlijk niets deden. Zij had ook het initiatief kunnen nemen. Maar ja, zo was het nu eenmaal. Het zou allemaal wel goed komen, uiteindelijk. Met die gedachte viel hij in slaap.

Reacties

janpmeijers
Laatst aanwezig: 11 min 23 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 4929

Meikiepeik,

- Hoe is de sfeer?
Ik vind het goed.

- Hoe is de schrijfstijl?
De 1e alinea zou sterker kunnen zijn als je het gesprek weergeeft.

- Hoe vind u het handelen van de personages?
Het is duidelijk en dat er niet gezoend wordt, bouwt spanning en ontwikkeling op.

- Hoe vind u dat de situatie beschreven is?
Ook duidelijk

- Hoe vind u het tempo?
Het is traag en dat is voor deze scene prima. Wel zou je de dit soort uitlegzinnetjes weg kunen laten:
‘Het huis wat rijkdom uitstraalde’
‘Een bijzonder moment.’
‘Het moment duurde een eeuwigheid, zo leek het.’
‘Maar het was niet koud.’
Het blijkt steeds uit de situatie. Het extra benoemen haalt de beleving eruit.

En hier herhaal je teveel:

Citaat:

Alsof ze ergens op wachtte, maar waarop? Was het een kus? Wachtte ze op zijn lippen? Ook als dat hetgeen was waar ze op wachtte, zou hij haar niet kussen. Niet omdat hij het niet wilde – want hij wilde het enorm graag – maar omdat hij het niet kon. Hij wist dat zij hem mocht, daar was geen enkele twijfel over mogelijk, en die ogen van haar vróegen gewoon om een kus, maar hij deed het niet. Kon het niet. Want wat als?

Hou het compact – laat de lezer het verder invullen.
Suggestie:
Ze wachtte en hij wist dat ze hem mocht. Haar ogen vróegen gewoon om een kus, maar hij deed het niet. Kon het niet. Want wat als?
(de lezer wordt nieuwsgierig - dit moet wel een vervolg krijgen)

Deel 2 vd scene, de thuiskomst, heb je goed gedaan.

succes

Meikiepeik
Laatst aanwezig: 2 dagen 18 uren geleden
Sinds: 30 Mrt 2015
Berichten: 394

@janpmeijers,

Bedankt voor uw reactie, ik heb alleen een vraag.

De uitleg in de zin: 'Maar het was niet koud'.
Is het duidelijk dat Jennifer een smoes gebruikt, ook zonder die zin?

Gr. Mike

Het komt allemaal goed

janpmeijers
Laatst aanwezig: 11 min 23 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 4929

Meikiepeik,

Citaat:

De uitleg in de zin: 'Maar het was niet koud'.
Is het duidelijk dat Jennifer een smoes gebruikt, ook zonder die zin?

voor mij wel. Dit de avond:

Citaat:

Ze bracht haar fiets weg en kwam nog naar hem toegelopen. Het was rustig in de straat, niet stil. Ze stonden met zijn tweeën in het licht van een lantaarnpaal, sprookjesachtig. Het geluid van Rotterdam op de achtergrond. De auto’s, de bussen en de trams. In dat grote Rotterdam stonden zij tegenover elkaar en wilden afscheid nemen. Ze stonden daar maar een keken elkaar aan.

NancyV
Laatst aanwezig: 33 weken 5 dagen geleden
Sinds: 3 Jan 2017
Berichten: 1

De sfeer is goed. De stijl is goed. Ik zat al helemaal in het verhaal. Ik kon de spanning voor die kus voelen.
Minpuntje is dat je soms teveel komma's gebruikt. Het was elf uur, op de fiets bracht hij haar huis confused

krommenaas
Laatst aanwezig: 22 min geleden
Sinds: 9 Dec 2014
Berichten: 221

Ik vind alles prima, behalve deze paragraaf:

Citaat:

‘Doe ik, dat is zeker.’ Het was weer stil. Kelvin verdwaalde in haar ogen die hem hoopvol aanstaarden. Alsof ze ergens op wachtte, maar waarop? Was het een kus? Wachtte ze op zijn lippen? Ook als dat hetgeen was waar ze op wachtte, zou hij haar niet kussen. Niet omdat hij het niet wilde – want hij wilde het enorm graag – maar omdat hij het niet kon. Hij wist dat zij hem mocht, daar was geen enkele twijfel over mogelijk, en die ogen van haar vróegen gewoon om een kus, maar hij deed het niet. Kon het niet. Want wat als?

Te lang, te veel herhaling, daardoor wat stuntelig. En ik begrijp nog altijd niet waarom hij het niet kon.

Wanneer hij op het einde denkt "Zij had ook het initiatief kunnen nemen" zou hij daarover verder kunnen denken (is zij meer ervaren en vindt hij daarom dat zij het initiatief moest nemen? of vindt hij zichzelf laf omdat hij het niet deed?) of erover fantaseren, ipv de gedachte met "zo was het nu eenmaal" te laten vallen.

Maar over het algemeen dus prima sfeer, schrijfstijl en tempo wat mij betreft.

Meikiepeik
Laatst aanwezig: 2 dagen 18 uren geleden
Sinds: 30 Mrt 2015
Berichten: 394

Bedankt voor de feedback!

Het komt allemaal goed

Ferdy
Laatst aanwezig: 9 weken 1 dag geleden
Sinds: 19 Jun 2014
Berichten: 203

Hi Meikiepeik,

de sfeer en schrijfstijl vind ik redelijk tot goed. Hieronder wat opmerkingen, o.a. betreffende de consistentie en de diepgang van de karakters.

Ze stonden daar maar EN keken elkaar aan.

Het was weer stil. … Kon het niet. Want wat als? Deze scene maakt zijn angst niet duidelijk. Eerder lijkt hij onhandig oid.

Ze schudden niet de hand, dat stadium waren ze wel al voorbij. (da’s tell!)

Ze knikte alleen, (!) Ze knikte (punt)

‘Het was leuk (punt) Herhaal niet dat verschrikkelijke word: gezellig.

Ik mag haar heel graag. – Euuh, geeft dit aan hoe hij over haar denkt???

’Hij wachtte even, twijfelde (…) of hij het zou vertellen.

Zijn hond sliep al rustig. Opm. ik denk dat de hond wakker wordt als hij zijn baasje hoort!

‘Hé, handen boven de dekens houden!’ Kelvin kon er iedere keer weer om lachen. – Dit zegt iets over zijn belevingswereld, wat niet aansluit bij zijn geklungel tijdens het afscheid. Het kan best zijn dat hij angst heeft, maar dan wil ik dat als lezer ervaren.

Het was ongelooflijk – dit zegt niets, en daarom kan je dergelijke woorden beter geheel uit je proza laten.

Door een moment waarop beiden eigenlijk niets deden. – dit weten we al en hoeft daarom niet herhaald te worden, dit leest niet “professioneel”.

En tot slot mijn algemene tip om het werwoord “zijn” te mijden.

Veel plezier en succes,
Ferdy

"Mooie vrouwen, lelijke vergissingen en de beer is los."
www.pandoras-matryoshkas.com - EN, RU, DE en NL print en ePub)

Meikiepeik
Laatst aanwezig: 2 dagen 18 uren geleden
Sinds: 30 Mrt 2015
Berichten: 394

Dank u wel!

Het komt allemaal goed

cd-hoes De Jeugd van Tegenwoordig rechtenvrij

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 16.00 u. abonnee!...

Superaanbieding!

Profiteer van heel veel extra's!

Vanaf € 12,50 per jaar
Like Schrijven Online op Facebook!

Like Schrijven Online op Facebook!

Vind ik leuk!
succesvol met eigen beheer

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 16.00 u. abonnee!...

Speciale aanbieding