Start » Proeflezen » [kort verhaal] Joyce bij de psychiater

[kort verhaal] Joyce bij de psychiater

Door: Arjen Pennist
Op: 18 juli 2017

Graag wil ik jullie mening vragen over het volgende:
-is het realistisch?
-Is de beeldvorming goed?
-Hoe lopen de dialogen?

Alvast bedankt voor jullie mening.

Fragment: 

Het gesprek met de psychiater.

Ze wachtte met onrustige benen. Zou hij het haar weer vragen? Als hij het haar zou vragen wist ze maar al te goed hoe ze moest reageren. Ze zou zwijgen en niets over haar geheim vertellen.
In de wachtkamer stonden vier met zwart leer beklede stoelen en een glazen tafeltje met wat lectuur over psychologie.Tegen over haar zat een jongeman, netjes gekleed in een zwart kostuum met een blauwe stropdas, die haar voortdurend aanstaarde. Ze begon zich een beetje ongemakkelijk te voelen door zijn aandacht vragende blik en probeerde oogcontact zo veel mogelijk te vermijden.
‘Ik ben Bill Gates. Ik weet alles van computers als je een probleem heb met je computer kan ik je wel helpen,’ zei hij met een wat vreemde stem. Ze schudde zwijgzaam haar hoofd. Het liefst zou ze nu weg willen lopen, maar ze had haar moeder beloofd het dit keer niet te doen. ‘Ook als je een tablet heb kan ik je helpen,’ zei hij. Ze zei niets. Haar blik viel op zijn oude en versleten bruine schoenen wat in schril contrast stond met zijn kostuum.
‘Hallo Joyce kom verder.’
De spreekkamer had een even killen uitstraling als als de wachtkamer, zwarte marmer vloer en witte muren met hier en daar wat abstracte kunst aan de wand. Een rechthoekige donker bruine leren bankje dat toen ze ging zitten aan alle kanten kraakte.
‘Hoe gaat het met je Joyce?.’
‘Ik heb ontzettend veel last van onrustige benen.’
‘Ik kan je wat Biperideen voorschrijven, waardoor de onrust in je benen wel wat af zal nemen.’
‘Als dat helpt lijkt me prima.’
‘Heb je nog last van stemmen?’
Ze hield haar lippen stijf op elkaar, het ging hem niks aan vond ze.
‘Als je hierop niet wilt antwoorden is ook prima’ en keek op zijn computerscherm en typte wat op zijn toetsenbord en wierp zijn blik weer naar haar.
‘Heb je last van wanen bijvoorbeeld gedachtes die bezit van je nemen?’
Ze bleef zwijgzaam. Als ze dit zou volhouden zou hij het op een zeker moment wel opgeven en zou ze gewoon weer naar huis kunnen. De stemmen waren van haar ze gaven haar advies als ze moeilijke beslissingen moest nemen. Ze begreep ook niet waarom haar moeder zo bezorgd over haar was. Ze was al een volwassen vrouw en kon goed voor zich zelf zorgen.
‘Ik schrijf een recept voor je uit, dat je bij de apotheek kan op halen.’
En typte wat op zijn toetsenbord en een recept rolde uit de printer.
‘Ik zie je dan over een maand weer Joyce.’
Hij kwam achter zijn bureau vandaan en gaf haar het recept.
Ze stond op en gaf hem een hand. Ze voelde zijn natte zweet in zijn hand en zei ‘Dag’ en verliet de spreekkamer. De man in kostuum met zijn versleten schoenen zat er nog steeds en zei ‘Dag mevrouw.’
Eindelijk was ze buiten en maakte haar fietsslot los van haar fiets die tegen een boom stond en stapte op haar fiets. Het was een kleinstukje ze zou over een halfuur thuis zijn. Dan zou ze tegen haar moeder kunnen vertellen dat ze nu naast Fluanxol nu ook Biperideen heeft. En dan zou ze weer op haar kamer verslag kunnen doen van haar bezoek.
Ze duwde de deur van het gammele oude schuurtje open en plaatste haar fiets naast die van haar moeder en liep over het pad waar de border bloemen in bloei stonden. Ze opende de achterdeur. ‘Ik ben thuis.’
‘Hoi Joyce ik ben hier,’ klonk het uit de woonkamer.
Haar moeder zat in de stoel waar ze altijd graag zat als de zon scheen.
‘Ik heb een goed gesprek gehad, hij heeft ook Biperideen voorgeschreven en hij vertelde dat ik daardoor minder last heb van onrustige benen.’
‘Geweldig meid.’
‘Ik ga naar mijn kamer mam om wat te rusten.’
Nog voordat ze boven was hoorde ze haar stem:
‘Zo Joyce hoe is het gegaan.’
‘Prima hoor ik heb niks verteld over ons geheim.’
‘Zo dan kunnen we nu weer lekker praten,’ zei de stem...

Reacties

Diana Silver
Laatst aanwezig: 31 min 39 sec geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4429

Dag Arjen,

Naar mijn idee wil je te veel aan me opleggen. Er staan woorden en zinnen in de omschrijving die van mij weggelaten hadden mogen worden. Ik bedoel zinnen zoals deze:

Ze begon zich een beetje ongemakkelijk te voelen door zijn aandacht vragende blik en probeerde oogcontact zo veel mogelijk te vermijden.
- aandachtvragende blik, dat is herkauwen wat vanzelf al duidelijk is. Als iemand je aan zit te staren, trekt dat aandacht. Benoem dat liever niet en laat me dat als lezer zelf begrijpen.

wat in schril contrast stond met zijn kostuum.
- Ook deze zijwieltjes heb ik tijdens het lezen niet nodig. Je hebt zijn kostuum net beschreven, dikke kans dat ik zelf al zie dat die schoenen met de rest contrasteren. Als je toch als schrijver een kleine "nudge" wil geven om de lezer op het spoor van dit contrast te zetten, dan kun je Joyce misschien een wenkbrauw op laten trekken wanneer ze zijn schoenen ziet. Maar dikker dan dat zou ik het er niet bovenop leggen.

Om op je vraag over de dialogen te komen: het gesprek tussen haar en de psychiater vond ik een hoog koetjes-en-kalfjesgehalte hebben. Het lijkt me ook te losjes geschreven. Verhaaldialogen mogen meer gestroomlijnd zijn dan echte dialogen, zodat ze beter, directer overkomen. In het dagelijks leven kun je goed een gesprek aangaan van de vorm "Hoe gaat het?" "Wel goed hoor." "Okay, met mij ook best wel, eigenlijk."
Misschien kun je zelf op jacht gaan in je dialoog naar stopwoordjes zoals 'best wel', 'wel wat', 'dan', etc. Schrap die. Ze hebben geen ander effect dan zinnen nodeloos lang maken en staan daarmee in de weg van een lekker doorlezende dialoog. Bekijk daarnaast eens hoe de scène wordt wanneer je in één zin zou samenvatten hoe ze zijn spreekkamer binnengaat en de psychiater begroet, en dan metéén met het hoofdonderwerp in huis valt: "Hoor je nog stemmen?" Door de alledaagse oninteressante stukjes van de situatie snel over te slaan, houdt je de lezer beter bij de les, waarschijnlijk.

Wat ik daarnaast gek vond in de dialoog, is dat Joyce en de psychiater soms in dezelfde bewoording praten - terwijl ze toch allebei verschillende personen zijn. Bijvoorbeeld zeggen ze allebei in deze dialoog een keer "prima", net als de stemmen in haar hoofd op het einde! Ook spreekt iedereen met veel overbodige stopwoordjes. Daardoor is het mij veel te duidelijk dat al deze woorden geschreven zijn door één schrijver, in plaats van gesproken door verschillende personages. Een goede oefening is misschien om te luisteren naar mensen. Op straat, aan de ontbijttafel, achter de balie. Let op het verschil in toon, vocabulair en invalshoek waarmee verschillende mensen om je heen praten. Probeer daarna je personages ook allemaal een eigen manier van spreken te geven, eentje die past bij hun rol/beroep, bij hun leeftijd en hun gemoedsgesteldheid.

Ik hoop dat je hier wat mee kunt!

PS: Kijk je eigen tekst wel nog zorgvuldig na op taal- en typfouten die erin geslopen zijn. Er staan nog zinnen is zoals bijvoorbeeld deze: De spreekkamer had een even killen uitstraling als als de wachtkamer.
Een taalfout die ik zag terugkeren, is de foutieve spatie, zoals in woorden als aandachttrekkend, donkerbruin, tegenover. Ik denk dat je daar extra zorgvuldig op moet zijn in het vervolg.
Ook ontbreekt alle interpunctie in de dialoog. Als je niet weet hoe dat precies moet, ga daar dan eens achteraan, want zoals het er nu staan - helemaal geen interpunctie - is het niet prettig om te lezen.

Een poging tot negenvoudige Sublimatie.

krommenaas
Laatst aanwezig: 1 week 6 dagen geleden
Sinds: 9 Dec 2014
Berichten: 199

Zijwieltjes smile)

Arjen Pennist
Laatst aanwezig: 14 uren 30 min geleden
Sinds: 6 Dec 2016
Berichten: 93

Als eerst bedankt voor je feedback #1.

-Ik begrijp het niet teveel 'voorkauwen' maar suggereren zodat de lezer het zelf kan ontdekken. Ik zal het advies meenemen.

-Het koetjes-en-kalfjes-gehalte hoort een beetje bij Joyce. Ze heeft een achterstand in haar ontwikkeling. Misschien is dit niet duidelijk genoeg.

-'Door de alledaagse oninteressante stukjes van de situatie snel over te slaan, houdt je de lezer beter bij de les.' Hier ben ik het met je eens. Laat de lezer een eigen voorstelling maken. Dit kan de nieuwsgierigheid aanwakkeren, waardoor de lezer aangemoedigd wordt om verder lezen. Helemaal mee eens. Zal ook dit advies meenemen.

-Slordigheden in de taal, sorry ik zal hier beter op letten.

Dankjewel voor de goede feedback Diana.

Meld je aan voor de Schrijven Nieuwsbrief.

Het is gratis!
In ieder nummer van Schrijven Magazine: schrijftips van Gouden Griffel-winnaar

In ieder nummer van Schrijven Magazine: schrijftips van Gouden Griffel-winnaar Mireille Geus!...

Word nu abonnee!
Schrijven Magazine: geen nummer meer missen?

Neem nu een abonnement op Schrijven Magazine! Profiteer van onze superaanbieding!

Profiteer nu!
Iedere week de leukste schrijfwedstrijden? Meld je aan voor de Schrijven Nieuwsb

Meld je aan voor de Schrijven Nieuwsbrief.

Het is gratis!