Start » Proeflezen » [kort verhaal] Het drama

[kort verhaal] Het drama

Door: Arjen Pennist
Op: 16 december 2016

Ik heb dit fictie verhaaltje geschreven als oefening en heb me laten inspireren door een vriend. Ik heb de volgende vragen: Is de leesbaarheid goed? Hoe komt het over? Is het realistisch? Is 'Don't tell but show' voldoende uitgewerkt? Ik ben benieuwd naar jullie mening.

Fragment: 

Ik schoof de gordijnen open, maar het bleef grijs en schemering binnen. Toch was het al half elf. Ik drukte twee pillen door de strip, kleine roze pillentjes en slikte ze in. Met een glas water dat er nog stond van gisteren, spoelde ik ze weg. Ik had al twee jaar lang geen energie meer. Elke dag het moeizame ritueel van naar bed gaan en moe weer opstaan en geen idee had hoe ik de dag door moest komen. Ik was de pillen zat maar had geen keuze. Het was nou eenmaal nodig zeiden ze. Het appartement waar ik woonde was nog geen veertig vierkante meter. Het had maar een kamer. De muren waren gesaust met lichtgroene verf. Mijn bed stond in de hoek van de kamer. Het was een oud metalen wit geschilderd ledikant wat ik ooit eens van iemand had gekocht. Omdat ik dacht dat het antiek was. De crème gordijnen waren te kort. Als ze dicht waren en ik op de bank zat, kon ik nog steeds naar buiten kijken. De keuken was nog geen twee vierkante meter groot. En bestond uit een armoedig aanrecht van een meter breed, met een metalen blad. Daaronder twee keuken kastjes die lelijk geschilderd waren met roze en groene verf.
Het was mijn moeder die er voor gezorgd had ik dit appartement kon huren. Dat nog geen honderd meter van haar vandaan was. Via een buurvrouw had ze een tip gekregen dat dit appartement leeg kwam te staan. Het leek haar wel een geschikt appartement voor mij. Ik was te neerslachtig om een goede beslissing te nemen maar nam het. Achteraf kreeg ik spijt. Het stond in zo ‘n schril contrast met wat ik gewent was, dat ik er niet gelukkig kon zijn…

Het was al weer zo ’n twee jaar geleden, toen ik nog met Marjan en de kinderen in Alkmaar woonde. We hadden het daar goed. We woonden in een mooi twee onder een kap woning met garage. Marjan werkte een avond in de week bij de bloedbank. We hadden genoeg geld om leuke activiteiten te ondernemen. Mijn dochter Merel was een heelijk kind ze was toen zeven jaar blonde krullen en altijd vrolijk. Bas mijn zoon was vijf een pracht van een kerel, als we ergens op uit gingen zat hij altijd op me nek, dat vond hij prachtig. En ’s avonds als we televisie keken zat hij op mijn schoot. Hij had als gewoonte mijn oorelletjes tussen zijn duim en wijsvinger te masseren.

ik stond voor het raam en tuurde naar buiten. Het was twaalf uur en nog steeds grijs en schemerig. Ik keek naar de parkeerplaats, waar een paar kinderen aan het spelen waren maar waar verder nooit iets gebeurde. In de brievenbus lag een folder van de ‘Healing Club’. Zijn ze vergeten mij van hun mailinglijst af te halen? Ik schoot in de stress. Ze hadden er zelf op aangedrongen dat ik niet meer geschikt was om deel te nemen aan hun trainingen. Waarom zouden ze me dan toch die folder sturen? Het moest een misverstand zijn en gooide de folder zonder er in te kijken met gemengde gevoelens, in de vuilnisbak. Ik dacht nog zo dat ze me konden helpen…

Het was drie jaar geleden. Een collega die me altijd belaagde had weer eens genadeloos toegeslagen. Ik vluchtte, en liep in verwarde toestand door de Kalverstraat met mijn hoofd voorover gebogen, niemand mocht me in deze toestand zien. Een jonge man gekleed in korte broek met rode gympen en een zwart T-shirt met daarop de tekst: ‘The Healing Club’ sprak me aan en vroeg of ik interesse had in een gratis psychologisch onderzoek. Ik was zo radeloos dat Ik instemde met alles, wat mij maar kon helpen. Ik liep met de jongeman mee tot we bij een groot gebouw naar binnen moesten. Op de voorgevel stond in grote rode letters de zelfde tekst als op zijn T-shirt. Het was gevestigd in de Nieuwezijds Voorburgwal, dat kon ik nog net zien. Binnen werd ik vriendelijk ontvangen door een bloed mooie Afrikaanse vrouw van middelbare leeftijd. Ze was stijlvol in het zwart gekleed. Na een kort gesprek met haar voelde ik me al stukken beter en dacht dat ik hier moest zijn voor al mijn problemen. Het onderzoekt bestond uit een aantal vragenlijsten die ik met moeite kon invullen. Ik was nog niet helemaal ‘genezen.’ Ze bekeek de uitslag van de vragenlijsten. ‘Ik zie dat u wat problemen heeft in u leven, ik raad u aan om een training te vlogen in onze Org. waarmee u veel vooruitgaan kunt boeken.’ Ik keek naar haar mooie gezicht en vroeg mezelf af of ik in het paradijs ter recht was gekomen…

Reacties

Arjen Pennist
Laatst aanwezig: 53 min 7 sec geleden
Sinds: 6 Dec 2016
Berichten: 33

-Hier het hele verhaal.

verwijderd in verband met de regels van proeflezen

Wie het niet probeert zal het nooit kunnen..

Yrret
Laatst aanwezig: 1 uur 25 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 4750
info@arjen.biz schreef:

Is het realistisch?

Ja, want zulke - als in dit fragment - domme mannen bestaan echt.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Diana Silver
Laatst aanwezig: 26 min 20 sec geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4253

Wedervraag. Wat is de verhaalfunctie van de eerste alinea? En de tweede alinea? Heb je dat voor ogen?

Kun je ons een samenvatting van het verhaal geven? Waarin je de achtergrond van je verhaal in vijf tot tien zinnen inleidt en de clou ervan in één zin?

Schrijven in poedervorm.

Diana Silver
Laatst aanwezig: 26 min 20 sec geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4253
Arjen schreef:

ter recht

Mooiste woorden uit je verhaal.

Schrijven in poedervorm.

Arjen Pennist
Laatst aanwezig: 53 min 7 sec geleden
Sinds: 6 Dec 2016
Berichten: 33
Diana Silver schreef:
Arjen schreef:

ter recht

Mooiste woorden uit je verhaal.

Ik heb het gecorrigeerd: terecht

Wie het niet probeert zal het nooit kunnen..

Diana Silver
Laatst aanwezig: 26 min 21 sec geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4253

Ofwel: ten rechte komen. Is dat niet juist wat het paradijs behelst?

Mijn vragen uit post #3 waren trouwens oprechte vragen, geen retorische - voor als daar verwarring over bestond.

Schrijven in poedervorm.

Arjen Pennist
Laatst aanwezig: 53 min 8 sec geleden
Sinds: 6 Dec 2016
Berichten: 33
Diana Silver schreef:

Wedervraag. Wat is de verhaalfunctie van de eerste alinea? En de tweede alinea? Heb je dat voor ogen?

Kun je ons een samenvatting van het verhaal geven? Waarin je de achtergrond van je verhaal in vijf tot tien zinnen inleidt en de clou ervan in één zin?

De eerste paar alinea's zijn bepalend voor de sfeer van het verhaal.

Een samenvatting voegt niets toe aan het verhaal: De plaatsen van handelingen geven voldoende structuur aan het verhaal, lijkt me.

De clou is wat zwak, vind ik zelf ook, een andere keer zal ik proberen deze sterker te maken.

Mvg.
Ajen

Wie het niet probeert zal het nooit kunnen..

Diana Silver
Laatst aanwezig: 26 min 21 sec geleden
Sinds: 8 Nov 2010
Berichten: 4253

Sfeer neerzetten; dat verdient in de opening van het verhaal zeker de aandacht van de schrijver. Goed.

Maar nu kritisch bekeken: heeft het al die 400 woorden die je eraan besteedt nódig? Verlies je het verhaal niet in een eindeloze achtergrondschets die op een gegeven moment al lang gedaan heeft wat hij moest doen: de sfeer neerzetten.

Een goede sfeertekening heeft niet veel woorden nodig. Ik zou zelfs beargumenteren dat korte sfeertekeningen harder aankomen en meer doorzingen in je verhaal, dan lange.

De voornaamste reden daarvoor is deze: als je jezelf dwingt om kort te zijn, om te schrappen, dan ga je op zoek naar díe details en formuleringen die het béste de sfeer representeren.
Zoals de tekst nu is, staat er alles, alles in wat jij verzonnen hebt, zonder kritisch filter: is dit wel treffend, is dat wel relevant? Alles heb je in je tekst toegelaten. Hierdoor is het een eindeloos gezever, en al gauw heeft de lezer geen enkele reden om door te lezen, want nieuwe informatie of het échte begin van de verhaallijn blijven te lang uit.

Ga eens op zoek naar de drie zinnen die het allerbeste weergeven wat de sfeer is waarin je hoofdpersoon leeft. Zet die drie zinnen achter elkaar. Schrap alle rest en zie hoe dán de sfeer overkomt.

PS: Ik bedoelde overigens niet dat je een samenvatting aan je verhaal moest toevoegen. Ik bedoelde het alleen als oefening. Een samenvatting kan jou als schrijver namelijk helpen om de belangrijkste aspecten en wendingen in je verhaal te identificeren. Als je een treffende samenvatting kunt schrijven, zul je beter in staat zijn om in het verhaal zelf de focus te leggen waar die hoort: op de belangrijke punten. Je scheidt bijzaken van hoofdzaken en die indeling stelt je in staat beter te schrappen of uit te breiden, waar nodig.
Door te schrappen of dikker aan te zetten, kun je ook de opbouw naar de clou versterken. Voelt de clou zwak? Zorg dan dat die belangrijker wordt voor de hoofdpersoon. Een sterke clou is alleen maar sterk door de opbouw die eraan vooraf ging.

Schrijven in poedervorm.

janpmeijers
Laatst aanwezig: 12 min 31 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 4190

info@arjen

'Is de leesbaarheid goed?'
de herhalingen en vulwoorden verstoren de leesbaarheid.

Citaat:

Ik drukte twee pillen door de strip, kleine roze pillentjes en slikte ze in. Met een glas water dat er nog stond van gisteren, spoelde ik ze weg.

pillen/pillentjes/inslikken/glas water/wegspoelen. Maak het compact, als voorbeeld:
'Ik drukte twee pillen door de strip en spoelde ze weg met water dat er nog stond van gisteren.'
dat is een compacte zin, waarbij de nadruk ligt op het water dat er nog stond - dat is een detail dat meer zegt dan de pillen.

'Is 'Don't tell but show' voldoende uitgewerkt? Ik ben benieuwd naar jullie mening.'
ik vind van niet omdat gedetailleerd schrijven - wat je hier doet - de verbeelding vd lezer niet stimuleert. Probeer een paar details te benoemen die de verbeelding wel prikkelen. Over de afmeting vd kamer bijvoorbeeld, je noemt vierkante meters, dat is echt dodelijk in een verhaal. Zoek het in 1 pakkend beeld.
Kijk eens hoe de afmeting van een kamer in de grote literatuur beschreven wordt: De 1e pagina van Misdaad en straf van Dostojevski:
'Zijn kamertje lag in de nok van een hoog huis met vijf verdiepingen en leek meer op een kast dan op een woonruimte'.
Dat is het en vervolgens gaat het verhaal over de verhouding tot de kostjuffrouw (nog steeds pag. 1):
'Zijn kostjuffrouw, van wie hij dit kamertje met maaltijd en verzorging had gehuurd, woonde een trap lager in een aparte woning en telkens wanneer hij naar buiten ging, moest hij noodgedwongen langs haar keuken met de deur die op de trap uitkwam en vrijwel altijd wagenwijd openstond.'

Kortom, zorg dat je decor tot de verbeelding spreekt en een eenheid vormt met het conflict dat de HP heeft met zijn omgeving: de andere personages/ruimte/decor.

Schrijven is keuzes maken, schrappen en schaven met als doel het de lezer laten beleven.

succes.

Jan P. Meijers: Weg zonder bestemming M.BOOX; 214 blz. hardcover.

Arjen Pennist
Laatst aanwezig: 53 min 8 sec geleden
Sinds: 6 Dec 2016
Berichten: 33
Diana Silver schreef:

Sfeer neerzetten; dat verdient in de opening van het verhaal zeker de aandacht van de schrijver. Goed.

Maar nu kritisch bekeken: heeft het al die 400 woorden die je eraan besteedt nódig? Verlies je het verhaal niet in een eindeloze achtergrondschets die op een gegeven moment al lang gedaan heeft wat hij moest doen: de sfeer neerzetten.

Een goede sfeertekening heeft niet veel woorden nodig. Ik zou zelfs beargumenteren dat korte sfeertekeningen harder aankomen en meer doorzingen in je verhaal, dan lange.

De voornaamste reden daarvoor is deze: als je jezelf dwingt om kort te zijn, om te schrappen, dan ga je op zoek naar díe details en formuleringen die het béste de sfeer representeren.
Zoals de tekst nu is, staat er alles, alles in wat jij verzonnen hebt, zonder kritisch filter: is dit wel treffend, is dat wel relevant? Alles heb je in je tekst toegelaten. Hierdoor is het een eindeloos gezever, en al gauw heeft de lezer geen enkele reden om door te lezen, want nieuwe informatie of het échte begin van de verhaallijn blijven te lang uit.

Ga eens op zoek naar de drie zinnen die het allerbeste weergeven wat de sfeer is waarin je hoofdpersoon leeft. Zet die drie zinnen achter elkaar. Schrap alle rest en zie hoe dán de sfeer overkomt.

PS: Ik bedoelde overigens niet dat je een samenvatting aan je verhaal moest toevoegen. Ik bedoelde het alleen als oefening. Een samenvatting kan jou als schrijver namelijk helpen om de belangrijkste aspecten en wendingen in je verhaal te identificeren. Als je een treffende samenvatting kunt schrijven, zul je beter in staat zijn om in het verhaal zelf de focus te leggen waar die hoort: op de belangrijke punten. Je scheidt bijzaken van hoofdzaken en die indeling stelt je in staat beter te schrappen of uit te breiden, waar nodig.
Door te schrappen of dikker aan te zetten, kun je ook de opbouw naar de clou versterken. Voelt de clou zwak? Zorg dan dat die belangrijker wordt voor de hoofdpersoon. Een sterke clou is alleen maar sterk door de opbouw die eraan vooraf ging.

Dank je voor je advies. Ik ga in mijn volgend verhaal hiermee aan het werk. Ik heb met jouw visie nog eens mijn verhaal gelezen en ik zag het zelf ook in dat het beter kan. Nogmaals bedankt voor je reactie.

Mvg
Arjen

Wie het niet probeert zal het nooit kunnen..

Arjen Pennist
Laatst aanwezig: 53 min 8 sec geleden
Sinds: 6 Dec 2016
Berichten: 33
janpmeijers schreef:

info@arjen

'Is de leesbaarheid goed?'
de herhalingen en vulwoorden verstoren de leesbaarheid.

Citaat:

Ik drukte twee pillen door de strip, kleine roze pillentjes en slikte ze in. Met een glas water dat er nog stond van gisteren, spoelde ik ze weg.

pillen/pillentjes/inslikken/glas water/wegspoelen. Maak het compact, als voorbeeld:
'Ik drukte twee pillen door de strip en spoelde ze weg met water dat er nog stond van gisteren.'
dat is een compacte zin, waarbij de nadruk ligt op het water dat er nog stond - dat is een detail dat meer zegt dan de pillen.

'Is 'Don't tell but show' voldoende uitgewerkt? Ik ben benieuwd naar jullie mening.'
ik vind van niet omdat gedetailleerd schrijven - wat je hier doet - de verbeelding vd lezer niet stimuleert. Probeer een paar details te benoemen die de verbeelding wel prikkelen. Over de afmeting vd kamer bijvoorbeeld, je noemt vierkante meters, dat is echt dodelijk in een verhaal. Zoek het in 1 pakkend beeld.
Kijk eens hoe de afmeting van een kamer in de grote literatuur beschreven wordt: De 1e pagina van Misdaad en straf van Dostojevski:
'Zijn kamertje lag in de nok van een hoog huis met vijf verdiepingen en leek meer op een kast dan op een woonruimte'.
Dat is het en vervolgens gaat het verhaal over de verhouding tot de kostjuffrouw (nog steeds pag. 1):
'Zijn kostjuffrouw, van wie hij dit kamertje met maaltijd en verzorging had gehuurd, woonde een trap lager in een aparte woning en telkens wanneer hij naar buiten ging, moest hij noodgedwongen langs haar keuken met de deur die op de trap uitkwam en vrijwel altijd wagenwijd openstond.'

Kortom, zorg dat je decor tot de verbeelding spreekt en een eenheid vormt met het conflict dat de HP heeft met zijn omgeving: de andere personages/ruimte/decor.

Schrijven is keuzes maken, schrappen en schaven met als doel het de lezer laten beleven.

succes.

Bedankt voor je scherpe analyse. Ik zal in mijn volgend verhaal het proberen toe te passen.

Mvg
Arjen

Wie het niet probeert zal het nooit kunnen..

Arjen Pennist
Laatst aanwezig: 53 min 8 sec geleden
Sinds: 6 Dec 2016
Berichten: 33

-Nu voor voor een deel herschreven-
Het drama

Ik schoof de gordijnen open, maar het bleef grijs en schemering. Toch was het al half elf. Ik drukte twee pillen door de strip. Met een glas water dat er nog stond van gisteren, spoelde ik ze weg. Ik had al twee jaar lang geen energie meer. Elke dag het moeizame ritueel van naar bed gaan en moe weer opstaan en geen idee had hoe ik de dag door moest komen.

Het was al weer zo ’n twee jaar geleden, toen ik met Marjan en de kinderen in Alkmaar woonde. We woonden in een mooi twee onder een kap woning met garage. Marjan werkte een avond in de week bij de bloedbank. We hadden genoeg geld om leuke activiteiten te ondernemen. Mijn dochter Merel was een heelijk kind ze was toen zeven jaar blonde krullen en altijd vrolijk. Bas mijn zoon was vijf een pracht van een kerel. Als we ergens op uit gingen zat hij altijd op me nek, dat vond hij prachtig. ’S avonds als we televisie keken zat hij op mijn schoot. Hij had als gewoonte mijn oorelletjes tussen zijn duim en wijsvinger te masseren.

Het was twaalf uur en nog steeds grijs en schemerig. Ik tuurde naar buiten en keek naar de parkeerplaats, waar een paar kinderen aan het spelen waren waar verder nooit iets gebeurde. In de brievenbus lag een folder van ‘The Healing Club.’ Zijn ze vergeten mij van hun mailinglijst af te halen? Ik schoot in de stress. Ze hadden er zelf aangedrongen dat ik niet meer geschikt was deel te nemen aan hun trainingen. Waarom zouden ze me dan toch die folder sturen? Het moest een misverstand zijn en gooide de folder zonder er in te kijken met gemengde gevoelens, in de vuilnisbak. Ik dacht dat ze me konden helpen…

Drie jaar geleden. Een collega die me altijd belaagde had genadeloos toegeslagen. Ik vluchtte en liep in verwarde toestand door de Kalverstraat met mijn hoofd voorover gebogen, niemand mocht me zien in deze toestand. Een jonge man gekleed in korte broek en rode gympen en een zwart T-shirt met daarop de tekst: ‘The Healing Club’ sprak me aan en vroeg of ik interesse had in een gratis psychologisch onderzoek. Ik liep met de jongeman mee tot we bij een groot gebouw naar binnen moesten. Op de gevel stond in grote rode letters de zelfde tekst als op zijn T-shirt. Het was gevestigd in de Nieuwezijds Voorburgwal. Binnen werd ik vriendelijk ontvangen door een bloed mooie Afrikaanse vrouw van middelbare leeftijd. Ze was stijlvol in het zwart gekleed. Na een kort gesprek met haar voelde ik me beter en dacht dat ik hier moest zijn voor al mijn problemen. Het onderzoekt bestond uit vragenlijsten die ik met moeite invulde. Ik was nog niet helemaal ‘genezen.’ Ze bekeek de uitslag van de vragenlijsten. ‘Ik zie dat u wat problemen heeft in u leven, ik raad u aan om een training te vlogen in onze Org. waarmee u veel vooruitgaan kunt boeken.’ Ik keek naar haar mooie gezicht en vroeg mezelf af of ik in het paradijs terecht was gekomen… Ik zei dat ik wel interesse had en vroeg wat voor training ik het beste kon volgen. ‘Ik adverteer u om te starten met de beginners training. Het is mogelijk om deze training elke dag of avond in de Org te volgen,’ zei ze met een vriendelijke stem. De zelfde avond belde ik Marjan op om te vertellen dat ik later thuis kom dat ze geen rekening hoeft te houden met het eten, ik at wel iets in een eethuisje. Een halfjaar lang in de avonden was ik te vinden in de ‘Org’ zoals iedereen dat zo noemde. Ik volgde tiental trainingen en ondervond verbetering dacht ik…

Het was een Zaterdag thuis bij mijn gezin.
ik herkende mijn vrouw en kinderen nauwelijks meer.
Ik was van hen losgesneden. Hadden de trainingen zo veel negatieve impact op mijn gevoelens voor mijn gezin?.
Marjan kon de situatie niet meer aan: ‘Dit kan niet langer, dit hou ik niet langer vol, het is een sekte!, Je zit daar elke avond in Amsterdam! en ik weet niet wat je daar doet, verplaats je ook eens in mijn situatie, ik zit hier elke avond alleen met twee kinderen, en het geld raakt op, als je hiermee doorgaat ga ik bij je weg!,’ zei ze wanhopig. Ik kon niet meer goed nadenken, voelde dat het einde van ons huwelijk inzicht was. ’Ga maar naar je moeder,’ zei ze met haar rood doorlopen ogen van het huilen. Ik wilde haar verder geen verdriet aandoen en vertrok de zelfde dag en Liet alles achter: huis, auto, kinderen en mijn vrouw.
In de Org. hadden ze gezien dat het in de trainingen niet goed me me ging en stuurde me weg. Ik mocht daar niet meer komen. Ik had niets meer en had nog steeds die vreselijke burn out. Ik was volkomen verslagen.

De folder van de ‘The Healing Club’ had me weer aan het denken gezet. Het was genoeg geweest ik moest verder met mijn leven en wilde niet meer denken aan die vreselijke tijd en leegde voor de zekerheid de vuilnisbak in de container om er zeker van te zijn die de folder weg was.

Wie het niet probeert zal het nooit kunnen..

janpmeijers
Laatst aanwezig: 12 min 31 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 4190

arjen,
Kortere intro spreekt meer aan. Vanaf de 2e alinea schiet je volledig in de vertelmodus. Probeer dat zo compact/vlot mogelijk te doen, vermijd altijd herhaling:

Citaat:

Het was al weer zo ’n twee jaar geleden, toen ik met Marjan en de kinderen in Alkmaar woonde. We woonden in een mooi twee onder een kap woning met garage.

Het was twee jaar geleden dat ik met Marjan en de kinderen in Alkmaar woonde in een twee-onder-een -kap woning met garage.
Probeer een echte scene in te lassen waarbij je de vertelmodus verlaat en het laat zien. Misschien heb je wat aan dit artikel:
http://www.schrijvenonline.org/fragment/schrijven-...
De ontmoeting met de Afrikaanse lijkt me geschikt voor een scene. Beschrijf haar vanuit het personage en steeds specifiek, vermijd algemeenheden. Nu staat er:
'een bloed mooie Afrikaanse vrouw van middelbare leeftijd. Ze was stijlvol in het zwart gekleed.'
Ik zie niets voor me. Wat vindt hij bloedmooi? (vermijd dat woord) benoem het, wat is Afrikaans? dat is net zo algemeen als 'een Europese vrouw'. Kortom laat het zien, show!

succes

Jan P. Meijers: Weg zonder bestemming M.BOOX; 214 blz. hardcover.

Arjen Pennist
Laatst aanwezig: 53 min 8 sec geleden
Sinds: 6 Dec 2016
Berichten: 33

-Hier een stukje tekst wat ik heb herschreven. Is dit nu beter?-

Ik schoof de gordijnen open, maar het bleef grijs en schemering. Toch was het al half elf. Ik drukte twee pillen door de strip. Met een glas water dat er nog stond van gisteren, spoelde ik ze weg. Ik had al twee jaar lang geen energie meer. Elke dag het moeizame ritueel van naar bed gaan en moe weer opstaan en geen idee had hoe ik de dag door moest komen.

Het was twee jaar geleden, dat ik met Marjan en de kinderen in Alkmaar woonde in een twee- onder-een-kap woning met garage. De bloedbank was een belangrijke bezigheid voor Marjan. Een avond per week werkte ze daar. Geld hadden we genoeg. Merel mijn dochter had blonde krullen en was zeven jaar. Bas mijn zoon van vijf zat altijd op me schouders als we buiten waren. Voor de TV masseerde hij mijn oorlelletjes.

Ik stond voor het raam. Het was twaalf uur en nog grijs en schemerig. Op de parkeerplaats speelde kinderen luidruchtig met elkaar. Op de mat in de gang hoorde ik de post vallen. Een aantal brieven en een folder van ‘The Healing Club.’ Was hun mailinglijst nog niet opgeschoond? Ik schoot in de stress. Voor hun trainingen was ik niet geschikt hadden ze gezegd. Hun folder stuurden ze me toch, waarom? Was het een misverstand?. De folder gooide ik zonder erin te kijken in de vuilnisbak. Ik dacht dat ze me konden helpen…

Wie het niet probeert zal het nooit kunnen..

janpmeijers
Laatst aanwezig: 12 min 31 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 4190

Arjen,

Ja, beter. Probeer de lezer niet te sturen wat hij moet vinden, bijvoorbeeld:

Citaat:

'Toch was het al half elf.'

Alleen het tijdstip is veel sterker, want dan trekt de lezer zelf zijn conclusie
In de 2e alinea geeft je info uit het verleden, ongeschreven regel daarbij is: 1 onderwerp tegelijk. Schrap het werk vd vrouw.

Zo zou ik het doen (geen suggestie, maar een voorbeeld)

Ik schoof de gordijnen open, het bleef grijs en schemerig. Het was half elf. Ik drukte twee pillen door de strip, met een glas water dat er nog stond van gisteren spoelde ik ze weg. Al twee jaar had ik geen energie meer. Elke dag het ritueel van naar bed gaan, moe opstaan en geen idee hoe ik de dag door moest komen.
Het was twee jaar geleden, dat ik met Marjan en de kinderen Merel en Bas in Alkmaar woonde in een twee- onder-een-kap woning met garage. Bas zat altijd op mijn schouders als we buiten waren. Voor de TV masseerde hij mijn oorlelletjes.
Ik stond voor het raam, het was twaalf uur en nog grijs en schemerig. Op de parkeerplaats speelden kinderen luidruchtig met elkaar. Op de mat in de gang viel post: een aantal brieven en een folder van ‘The Healing Club.’ Was hun mailinglijst nog niet opgeschoond? Ik schoot in de stress. Voor hun trainingen was ik niet geschikt hadden ze gezegd. Waarom dan hun folder? Een misverstand? De folder gooide ik weg zonder erin te kijken. Ik dacht dat ze me konden helpen…
etc.

succes

Jan P. Meijers: Weg zonder bestemming M.BOOX; 214 blz. hardcover.

Arjen Pennist
Laatst aanwezig: 53 min 8 sec geleden
Sinds: 6 Dec 2016
Berichten: 33

Ik schoof de gordijnen open, het bleef grijs en schemerig. Het was half elf. Ik drukte twee pillen door de strip, met een glas water dat er nog stond van gisteren spoelde ik ze weg. Al twee jaar had ik geen energie meer. Elke dag het ritueel van naar bed gaan, moe opstaan en geen idee hoe ik de dag door moest komen.
Het was twee jaar geleden, dat ik met Marjan en de kinderen Merel en Bas in Alkmaar woonde in een twee- onder-een-kap woning met garage. Bas zat altijd op mijn schouders als we buiten waren. Voor de TV masseerde hij mijn oorlelletjes.
Ik stond voor het raam, het was twaalf uur en nog grijs en schemerig. Op de parkeerplaats speelden kinderen luidruchtig met elkaar. Op de mat in de gang viel post: een aantal brieven en een folder van ‘The Healing Club.’ Was hun mailinglijst nog niet opgeschoond? Ik schoot in de stress. Voor hun trainingen was ik niet geschikt hadden ze gezegd. Waarom dan hun folder? Een misverstand? De folder gooide ik weg zonder erin te kijken. Ik dacht dat ze me konden helpen…

-Hier heb ik het volgende stukje tekst herschreven.-
Drie jaar geleden. Een collega die me altijd belaagde had genadeloos toegeslagen. Ik vluchtte de Kalverstraat in in verwarde toestand, om hem te ontwijken. Mijn hoofd voorover gebogen, niemand mocht me zien in deze toestand.

Een jonge man sprak me aan en vroeg of ik interesse had in een gratis psychologisch onderzoek. Hij was gekleed in korte broek en rode gympen en een zwart T-shirt met daarop de tekst: ‘The Healing Club’. Ik stemde in en liep met de jongeman mee tot we bij een groot gebouw naar binnen moesten. Op de gevel stond in grote rode letters de zelfde tekst als op zijn T-shirt. Een vrouw van middelbare leeftijd stelde zich vriendelijk aan me voor. Na een kort gesprek met haar voelde ik me beter en dacht dat ik hier moest zijn voor al mijn problemen. Het onderzoekt bestond uit vragenlijsten die ik met moeite invulde. ‘Genezen’ was ik nog niet. Ze bekeek de uitslag van de vragenlijsten. ‘Ik zie dat u wat problemen heeft in u leven, ik raad u aan om een training te vlogen in onze Org. waarmee u veel vooruitgaan kunt boeken.’ Ik keek haar aan en vroeg mezelf af of ik in het paradijs terecht was gekomen… Ik zei dat ik wel interesse had en vroeg wat voor training ik het beste kon volgen. ‘Ik adverteer u om te starten met de beginners training. Het is mogelijk om deze training elke dag of avond in de Org te volgen,’ zei ze met een vriendelijke stem. De zelfde avond belde ik Marjan op om te vertellen dat ik later thuis kom dat ze geen rekening hoeft te houden met het eten, ik at wel iets in een eethuisje. Een halfjaar lang in de avonden was ik te vinden in de ‘Org’ zoals iedereen het zo noemde. Tiental trainingen volgde ik en ondervond verbetering dacht ik…

Wie het niet probeert zal het nooit kunnen..

janpmeijers
Laatst aanwezig: 12 min 31 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 4190

arjen,
je neemt het voorbeeld uit #15 helemaal over, dat mag. Mogelijk is het nuttiger zelf een herschrijf te maken.

bijvoorbeeld deze zin:

Citaat:

Ik vluchtte de Kalverstraat in in verwarde toestand, om hem te ontwijken.

Herschrijf de zin eens zonder 'in' naast elkaar.

Jan P. Meijers: Weg zonder bestemming M.BOOX; 214 blz. hardcover.

Arjen Pennist
Laatst aanwezig: 53 min 9 sec geleden
Sinds: 6 Dec 2016
Berichten: 33

-PS Bedankt voor dat artikel over scène. Dit heeft me veel inzicht gegeven-

-Hier een aangepast fragment van mijn verhaal-

Ik schoof de gordijnen open, het bleef grijs en schemerig. Het was half elf. Ik drukte twee pillen door de strip, met een glas water dat er nog stond van gisteren spoelde ik ze weg. Al twee jaar had ik geen energie meer. Elke dag het ritueel van naar bed gaan, moe opstaan en geen idee hoe ik de dag door moest komen.
Het was twee jaar geleden, dat ik met Marjan en de kinderen Merel en Bas in Alkmaar woonde in een twee- onder-een-kap woning met garage. Bas zat altijd op mijn schouders als we buiten waren. Voor de TV masseerde hij mijn oorlelletjes.
Ik stond voor het raam, het was twaalf uur en nog grijs en schemerig. Op de parkeerplaats speelden kinderen luidruchtig met elkaar. Op de mat in de gang viel post: een aantal brieven en een folder van ‘The Healing Club.’ Was hun mailinglijst nog niet opgeschoond? Ik schoot in de stress. Voor hun trainingen was ik niet geschikt hadden ze gezegd. Waarom dan hun folder? Een misverstand? De folder gooide ik weg zonder erin te kijken. Ik dacht dat ze me konden helpen…
Drie jaar geleden. Een collega die me altijd belaagde had genadeloos toegeslagen. Ik vluchtte, in verwarde toestand, de Kalverstraat in om hem te ontwijken. Mijn hoofd voorover gebogen, niemand mocht me zien in deze toestand.
Een jonge man sprak me aan en vroeg of ik interesse had in een gratis psychologisch onderzoek. Hij was gekleed in korte broek en rode gympen en een zwart T-shirt met daarop de tekst: ‘The Healing Club’. Ik stemde in en liep met de jongeman mee tot we bij een groot gebouw naar binnen moesten. Op de gevel stond in grote rode letters de zelfde tekst als op zijn T-shirt.
Een vrouw van middelbare leeftijd stelde zich vriendelijk aan me voor. Na een kort gesprek voelde ik me beter en dacht dat ik hier moest zijn voor mijn probleem. Het onderzoekt bestond uit vragenlijsten die ik met moeite invulde. ‘Genezen’ was ik nog niet. Ze bekeek de uitslag van de vragenlijsten. ‘Ik zie dat u wat problemen heeft in u leven, ik raad u aan om een training te vlogen in onze Org. waarmee u veel vooruitgaan kunt boeken.’ Ik keek haar aan en vroeg mezelf af of ik in het paradijs terecht was gekomen… Ik zei dat ik wel interesse had en vroeg wat voor training ik het beste kon volgen. ‘Ik adverteer u om te starten met de beginners training. Het is mogelijk om deze training elke dag of avond in de Org te volgen,’ zei ze met een vriendelijke stem.
De zelfde avond belde ik Marjan op om te vertellen dat ik later thuis kom dat ze geen rekening hoeft te houden met het eten, ik at wel iets in een eethuisje.
Een halfjaar lang in de avonden was ik te vinden in de ‘Org’ zoals iedereen het zo noemde. ik volgde een tiental trainingen en ondervond verbetering dacht ik…

Wie het niet probeert zal het nooit kunnen..

janpmeijers
Laatst aanwezig: 12 min 32 sec geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 4190

Arjen,

Citaat:

Hij was gekleed in korte broek en rode gympen en een zwart T-shirt met daarop de tekst: ‘The Healing Club’.

die jongeman heeft (denk ik) verder geen functie in het verhaal, waar dan die details vermelden.

Hier komt de kern vh verhaal (denk ik):

Citaat:

Ik keek haar aan en vroeg mezelf af of ik in het paradijs terecht was gekomen...

nu mag je los gaan. Beschrijf haar, laat zien waarom HP meent in het paradijs te zijn gekomen. Die Afrikaanse vrouw uit de eerdere versie lijkt me prima: geef haar een scene. Wat zegt ze/hoe kijkt ze erbij/ wat voor gebaren/maniertjes/hoe gaat ze zitten, etc.

Jan P. Meijers: Weg zonder bestemming M.BOOX; 214 blz. hardcover.

Arjen Pennist
Laatst aanwezig: 53 min 9 sec geleden
Sinds: 6 Dec 2016
Berichten: 33

-Het aangepaste fragment-
Het drama

Ik schoof de gordijnen open, het bleef grijs en schemerig. Het was half elf. Ik drukte twee pillen door de strip, met een glas water dat er nog stond van gisteren spoelde ik ze weg. Al een jaar had ik geen energie meer. Elke dag het ritueel van naar bed gaan, moe opstaan en geen idee hoe ik de dag door moest komen.
Het was twee jaar geleden, dat ik met Marjan en de kinderen Merel en Bas in Alkmaar woonde in een twee- onder-een-kap woning met garage. Bas zat altijd op mijn schouders als we buiten waren. Voor de TV masseerde hij mijn oorlelletjes.
Ik stond voor het raam, het was twaalf uur en nog grijs en schemerig. Op de parkeerplaats speelden kinderen luidruchtig met elkaar. Op de mat in de gang viel post: een aantal brieven en een folder van ‘The Healing Club.’ Was hun mailinglijst nog niet opgeschoond? Ik schoot in de stress. Voor hun trainingen was ik niet geschikt hadden ze gezegd. Waarom dan hun folder? Een misverstand? De folder gooide ik weg zonder erin te kijken. Ik dacht dat ze me konden helpen…
Drie jaar geleden. Een collega die me altijd belaagde had genadeloos toegeslagen. Ik vluchtte, in verwarde toestand, de Kalverstraat in om hem te ontwijken. Mijn hoofd voorover gebogen, niemand mocht me zien in deze toestand. Een jonge man sprak me aan en vroeg of ik interesse had in een gratis psychologisch onderzoek. Hij had een zwart T-shirt aan met daarop de tekst: ‘The Healing Club’. Ik stemde in en liep met de jongeman mee tot we bij een groot gebouw naar binnen moesten. Op de gevel stond in grote rode letters de zelfde tekst als op zijn T-shirt.
Een Afrikaanse vrouw van middelbare leeftijd en slank postuur stelde zich vriendelijk aan me voor. We namen plaats achter haar bureau. Na een kort gesprek voelde ik me beter en dacht dat ik hier moest zijn voor mijn probleem. Het onderzoekt bestond uit vragenlijsten die ik met moeite invulde. ‘Genezen’ was ik nog niet. Ze bekeek de uitslag van de vragenlijsten. ‘Ik zie dat u wat problemen heeft in u leven, ik raad u aan om een training te volgen in onze Org. waarmee u veel vooruitgang kunt boeken.’ Ik keek haar aan en vroeg mezelf af of ik in het paradijs terecht was gekomen… Ik was in haar energieveld getrokken… Ik voelde me één met haar… Ze was gekleed een zwart kostuum; mannelijk maar gelijk zo vrouwelijk... Met met haar lieftallige blik keek ze me aan. Het was of mijn keel dicht geknepen werd, ik kon niets meer zeggen.. Ik was overgeleverd aan haar. Er was een ding wat ik wilde: Bij haar zijn. Stuntelig zei ik dat ik wel interesse had en vroeg wat voor training ik het beste kon volgen. ‘Ik adverseer u om te starten met de beginners training. Het is mogelijk om deze training elke dag of avond in de Org te volgen,’ zei ze met haar vriendelijke stem.
De zelfde avond belde ik Marjan op om te vertellen dat ik later thuis kom, dat ze geen rekening hoeft te houden met het eten, ik at wel iets in een eethuisje.
Elke avond, een halfjaar lang, was ik te vinden in de ‘Org’ zoals iedereen het daar noemde. Ik volgde een tiental trainingen en ondervond verbetering dacht ik…
Het was zaterdag avond en ik kwam laat thuis van de Org. Marjan zat bank. Mijn gevoelens voor haar leken te zijn verdwenen. Ik was losgesneden van haar. Hadden de trainingen zoveel negatieve impact op mijn gevoelens? Marjan kon de situatie niet meer aan: ‘Dit kan niet langer, dit hou ik niet langer vol, het is een sekte!, Je zit daar elke avond in Amsterdam! en ik weet niet wat je daar doet, verplaats je ook eens in mijn situatie, ik zit hier elke avond alleen met twee kinderen, en het geld raakt op, als je hiermee doorgaat ga ik bij je weg!,’ zei ze wanhopig. Ik voelde dat het einde van ons huwelijk inzicht was. ’Ga maar naar je moeder,’ zei ze met haar rood doorlopen ogen van het huilen. Ik vertrok en liet alles achter: huis, auto, kinderen en mijn vrouw.
De Org. stuurden me weg omdat het in de trainingen niet goed me me ging. Ik mocht niet meer komen. Ik had niets meer en had nog steeds die vreselijke burn out. Ik was volkomen verslagen.
De folder van de ‘The Healing Club’ had me weer aan het denken gezet. Ik moest verder met mijn leven. Ik leegde de vuilnisbak in de container om er zeker van te zijn dat de folder weg was..

Wie het niet probeert zal het nooit kunnen..

Yrret
Laatst aanwezig: 1 uur 26 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 4750
info@arjen.biz schreef:

Een Zuid-Afrikaanse vrouw van middelbare leeftijd en slank postuur stelde zich vriendelijk aan me voor.

Ik kwam laatst een Noord-Hollandse vrouw tegen. Die zijn makkelijk herkenbaar. Een Noord-Brabantse vrouw is niet zo makkelijk herkenbaar.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Ferdy
Laatst aanwezig: 6 uren 37 min geleden
Sinds: 19 Jun 2014
Berichten: 190

Okay dan,

1. schrap het ww 'zijn' zoveel als mogelijk en gebruik sterke werkwoorden,
2. vermijd herhalingen, bijv. "twee jaar geleden"
3. vermijd nietszeggende bijvoegelijk naamwoorden, bijv. "vriendelijk voorstellen..." (kan je je dan ook onvriendelijk voorstellen?)

Succes,
Ferdy

"Mooie vrouwen, lelijke vergissingen en de beer is los."
www.pandoras-matryoshkas.com - EN, RU, DE en NL print en ePub)

Ferdy
Laatst aanwezig: 6 uren 37 min geleden
Sinds: 19 Jun 2014
Berichten: 190

Okay dan,

1. schrap het ww 'zijn' zoveel als mogelijk en gebruik sterke werkwoorden,
2. vermijd herhalingen, bijv. "twee jaar geleden"
3. vermijd nietszeggende bijvoegelijk naamwoorden, bijv. "vriendelijk voorstellen..." (kan je je dan ook onvriendelijk voorstellen?)

Succes,
Ferdy

"Mooie vrouwen, lelijke vergissingen en de beer is los."
www.pandoras-matryoshkas.com - EN, RU, DE en NL print en ePub)

Yrret
Laatst aanwezig: 1 uur 26 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 4750
Ferdy schreef:

(kan je je dan ook onvriendelijk voorstellen?)

Ja.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

Arjen Pennist
Laatst aanwezig: 53 min 9 sec geleden
Sinds: 6 Dec 2016
Berichten: 33

-Aangepast fragment-
Het drama

Ik schoof de gordijnen open, het bleef grijs en schemerig. Het was half elf. Ik drukte twee pillen door de strip, met een glas water dat er nog stond van gisteren spoelde ik ze weg. Al een jaar had ik geen energie meer. Elke dag het ritueel van naar bed gaan, moe opstaan en geen idee hoe ik de dag door moest komen.
Het was twee jaar geleden, dat ik met Marjan en de kinderen Merel en Bas in Alkmaar woonde in een twee- onder-een-kap woning met garage. Bas zat altijd op mijn schouders als we buiten waren. Voor de TV masseerde hij mijn oorlelletjes.
Ik stond voor het raam, het was twaalf uur en nog grijs en schemerig. Op de parkeerplaats speelden kinderen luidruchtig met elkaar. Op de mat in de gang viel post: een aantal brieven en een folder van ‘The Healing Club.’ Was hun mailinglijst nog niet opgeschoond? Ik schoot in de stress. Voor hun trainingen was ik niet geschikt hadden ze gezegd. Waarom dan hun folder? Een misverstand? De folder gooide ik weg zonder erin te kijken. Ik dacht dat ze me konden helpen…
Drie jaar geleden. Een collega die me altijd belaagde had genadeloos toegeslagen. Ik vluchtte, in verwarde toestand, de Kalverstraat in om hem te ontwijken. Mijn hoofd voorover gebogen, niemand mocht me zien in deze toestand. Een jonge man sprak me aan en vroeg of ik interesse had in een gratis psychologisch onderzoek. Hij had een zwart T-shirt aan met daarop de tekst: ‘The Healing Club’. Ik stemde in en liep met de jongeman mee tot we bij een groot gebouw naar binnen moesten. Op de gevel stond in grote rode letters de zelfde tekst als op zijn T-shirt.
Een Afrikaanse vrouw van middelbare leeftijd en slank postuur stelde zich aan me voor. We namen plaats achter haar bureau. Na een kort gesprek voelde ik me beter en dacht dat ik hier moest zijn voor mijn probleem. Het onderzoekt bestond uit vragenlijsten die ik met moeite invulde. ‘Genezen’ was ik nog niet. Ze bekeek de uitslag van de vragenlijsten. ‘Ik zie dat u wat problemen heeft in u leven, ik raad u aan om een training te volgen in onze Org. waarmee u veel vooruitgang kunt boeken.’ Ik keek haar aan en vroeg mezelf af of ik in het paradijs terecht was gekomen… Ik was in haar energieveld getrokken… Ik voelde me één met haar… Ze was gekleed een zwart kostuum; mannelijk maar gelijk zo vrouwelijk... Met met haar lieftallige blik keek ze me aan. Het was of mijn keel dicht geknepen werd, ik kon niets meer zeggen.. Ik was overgeleverd aan haar. Er was een ding wat ik wilde: Bij haar zijn. Stuntelig zei ik dat ik wel interesse had en vroeg wat voor training ik het beste kon volgen. ‘Ik adviseer u om te starten met de beginners training. Het is mogelijk om deze training elke dag of avond in de Org te volgen,’ zei ze met haar vriendelijke stem.
De zelfde avond belde ik Marjan op om te vertellen dat ik later thuis kom, dat ze geen rekening hoeft te houden met het eten, ik at wel iets in een eethuisje.
Elke avond, een halfjaar lang, was ik te vinden in de ‘Org’ zoals iedereen het daar noemde. Ik volgde een tiental trainingen en ondervond verbetering dacht ik…
Het was zaterdag avond en ik kwam laat thuis van de Org. Marjan zat bank. Mijn gevoelens voor haar leken te zijn verdwenen. Ik was losgesneden van haar. Hadden de trainingen zoveel negatieve impact op mijn gevoelens? Marjan kon de situatie niet meer aan: ‘Dit kan niet langer, dit hou ik niet langer vol, het is een sekte!, Je zit daar elke avond in Amsterdam! en ik weet niet wat je daar doet, verplaats je ook eens in mijn situatie, ik zit hier elke avond alleen met twee kinderen, en het geld raakt op, als je hiermee doorgaat ga ik bij je weg!,’ zei ze wanhopig. Ik voelde dat het einde van ons huwelijk inzicht was. ’Ga maar naar je moeder,’ zei ze met haar rood doorlopen ogen van het huilen. Ik vertrok en liet alles achter: huis, auto, kinderen en mijn vrouw.
De Org. stuurden me weg omdat het in de trainingen niet goed me me ging. Ik mocht niet meer komen. Ik had niets meer en had nog steeds die vreselijke burn out. Ik was volkomen verslagen.
De folder van de ‘The Healing Club’ had me weer aan het denken gezet. Ik moest verder met mijn leven. Ik leegde de vuilnisbak in de container om er zeker van te zijn dat de folder weg was..

Wie het niet probeert zal het nooit kunnen..

Moleskine cadeau? Neem nu een abonnement op Schrijven Magazine!

Gratis Moleskine opschrijfboekje bij een abonnement op Schrijven Magazine!

Bestel nu!
Jouw kidlit laten bespreken in Schrijven Magazine?

Stuur het in voor Tekstuur Kidlit! Meer informatie vind je in Schrijven Magazine.

Word nu abonnee!
Schrijven Magazine SUPERAANBIEDING

Korting én 3 cadeaus!

Word nu abonnee!
Iedere week de leukste schrijfwedstrijden? Meld je aan voor de Schrijven Nieuwsb

Meld je aan voor de Schrijven Nieuwsbrief.

Het is gratis!