Start » Proeflezen » [kort verhaal] Emily White

[kort verhaal] Emily White

Door: WritergirlEmma
Op: 28 december 2016

Beste lezers,
wat ontzettend leuk dat jullie mijn fragment willen lezen!
Ik ben een meisje van 13 jaar oud, dat heel veel houdt van lezen en schrijven. Dit is dus een soort van experiment om te kijken wat lezers van mijn verhalen vinden en wat er nog allemaal verbeterd kan worden! Ik sta open voor kritiek en opmerkingen wink
Ik wil graag weten hoe jullie de tekst zouden verbeteren en wat je van het personage (Emily) vindt. Ik zou het fijn vinden als jullie het fragment beoordelen en eventuele spelfouten willen doorgeven. Heel veel leesplezier! smile

Dit is een fragment uit een verhaal waar ik nu mee bezig ben. Ik wil het wel nog naar jullie aanwijzingen aanpassen en eventueel grote delen schrappen. Het hele verhaal gaat over een meisje Emily en een jongen Oliver die in de toekomst leven. Grote delen van de wereld zijn verwoest en de mensen die het overleefd hebben wonen allemaal in delen van de Verenigde Staten die nog bewoonbaar zijn. Er is nog steeds een president aan de macht en er dreigen nieuwe verkiezingen aan te komen. De wetenschapster Sofia Green doet mee aan de verkiezingen en heeft een grote campagne opgebouwd met jarenlange voorbereiding. Ze wil de Verenigde Staten weer helemaal bewoonbaar maken en ervoor zorgen dat de mensheid helemaal perfect wordt. Dit doet ze door middel van testen uit te voeren met jongeren die compleet van elkaar verschillen zodat ze ze genetisch kan manipuleren. Zodat de jongeren goeie eigenschappen ontwikkelen en bijv. heel intelligent worden en sterke spieren hebben en geen erfelijke ziektes meer kunnen krijgen. Er lijken alleen maar voordelen aan te zitten, maar de testen zijn zeer gevaarlijk en meestal dodelijk. Ze laat de jongeren alles weer vergeten nadat ze volledig genetisch gemanipuleerd zijn en dus geen trauma's op kunnen lopen. Alleen de jongeren komen in opstand, omdat ze hun lijden niet willen vergeten en niet willen leven in een leugen.

Dit fragment is de poging om te ontsnappen en het is best wel vaag, vind ik zelf. Ik hoop dat jullie er wel wat mee kunnen en het idee goed vinden!
smile

Fragment: 

Ik voel mijn hele lichaam schokken. Mijn hart bonkt in mijn keel en ik heb het gevoel dat ik op het punt sta om in te storten. Wat hebben mijn ouders me aangedaan? Ik hoor voetstappen steeds dichterbij komen. Ik wil wegrennen van deze duistere plek, maar mijn voeten komen niet los van de grond. Ik wil om hulp schreeuwen alleen dan zullen ook zij mij horen. Ik begin geluidloos te snikken en voel watervallen over mijn wangen stromen. Met moeite haal ik mijn rechtervoet los van de grond en dwing mezelf het op een lopen te zetten. Ik ren langs zwart geschilderde muren door een gang die eindeloos lijkt te duren. Ik bijt zo hard op mijn lip dat ik bloed proef. Waar is de uitgang? Dagenlang heb ik hier vastgezeten en op het punt dat er een deur leek open te gaan naar de vrijheid ben ik vergeten waar ik naar toe moet? Ik hoor een stem die verdacht veel lijkt op een stem die ik eerder gehoord heb. Van wie is die stem? Schoenen klinken hard door op het metaal. De lichten flikkeren aan en uit en dan zie ik een figuur in de schaduw gehuld voor me staan. Is het wie ik denk dat het is? Ben ik dan toch niet hopeloos verloren en zal er weer een sprankje hoop in mijn leven komen.

Hij stapt uit de schaduw en ik herken hem meteen. Mijn hart maakt een sprongetje en van vreugde vergeet ik bijna dat we gevaar lopen. Oliver loopt op me af en ik voel zijn borst tegen me aan. Hij geeft me een kus op mijn voorhoofd en ik sla mijn armen om hem heen. "Ik wil je nooit meer kwijt," fluistert hij in mijn oor. "Je moet weten dat het me spijt." Ik wil lief reageren en zeggen dat ik zielsveel van hem houd, maar we moeten hier we weg. We hebben geen tijd voor dit. "We moeten gaan," fluister ik. Op weg naar de vrijheid. Ik denk aan mijn ouders. Zal ik blij zijn om hen weer te zien? Hoe zullen ze op mij reageren? Zijn ze blij om mij weer te zien.

De sleutel naar de vrijheid is zo dichtbij dat ik hem bijna kan grijpen alleen dan hoor ik een harde bonk en word alles om mij heen wazig. Een knal. Rennende mensen kan ik nog net onderscheiden van de duistere muren. Ik lig op de koude vloer en voel een stekende pijn in mijn maag. Langzaamaan wordt mijn zicht steeds zwarter totdat er niks meer van mijn zicht overblijft en ik mijn bewustzijn verlies.

Vijf dagen later:
Ik open mijn ogen en staar in die van Oliver. Liefdevol geeft hij mij een kus op mijn lippen en ik proef pepermunt. Ik glimlach naar hem. Waar ben ik? Schiet door mijn hoofd. En zitten we nog steeds in het programma? Ik voel een steek rondom mijn buik en buig mijn gezicht naar voren om te kijken wat er aan de hand is, maar Oliver houdt me tegen. "Rustig maar," sust hij. "Je hebt een schotwond opgelopen tijdens onze ontsnapping." Ik leun weer naar achteren en probeer de stekende pijn te negeren en mijn gedachten op een rijtje te zetten. "Zijn we dan echt weg," vraag ik ongelovig. "Ja, we zullen eindelijk weer een normaal leven kunnen leiden." Ik schud mijn hoofd. "Je bent zo naief om te denken dat we ooit weer normaal kunnen leven. Als er al zoiets als normaal is, Oliver. We zullen de pijn die we hebben gevoeld moeten onthouden, zodat we niet in een leugen zullen leven en de waarheid zullen weten. Ik hou van je Oliver. Je hebt me gered. Je hebt een plekje in mijn hart, maar ik kan je nog niet vergeven en ik weet niet of ik dat ooit zou kunnen doen." Oliver knikt, alleen ik weet niet of hij het begrijpt. Ik weet wel dat hij die dingen allemaal onder dwang heeft gezegd, maar als ik daar had gezeten, zou ik nooit zoiets vreselijks over hem hebben gezegd. Hij kan er waarschijnlijk niks aandoen alleen de pijn is nog te hevig. "Niemand kan ons meer veranderen," zegt Oliver. "We kunnen nu zelf bepalen wie we zijn en wat we willen worden." "Niemand kan ons dat meer afpakken," glimlach ik. De slechte gedachten worden uit mijn hoofd verdrongen en even lijkt het alsof ik in een sprookje leef. Ik ben Oliver daar zo dankbaar voor.

Reacties

Yrret
Laatst aanwezig: 2 uren 49 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 4941

De dialogen mogen er iets meer uitspringen.

WritergirlEmma schreef:

Hij stapt uit de schaduw en ik herken hem meteen. Mijn hart maakt een sprongetje en van vreugde vergeet ik bijna dat we gevaar lopen. Oliver loopt op me af en ik voel zijn borst tegen me aan. Hij geeft me een kus op mijn voorhoofd en ik sla mijn armen om hem heen. "Ik wil je nooit meer kwijt," fluistert hij in mijn oor. "Je moet weten dat het me spijt." Ik wil lief reageren en zeggen dat ik zielsveel van hem houd, maar we moeten hier we weg. We hebben geen tijd voor dit. "We moeten gaan," fluister ik. Op weg naar de vrijheid. Ik denk aan mijn ouders. Zal ik blij zijn om hen weer te zien? Hoe zullen ze op mij reageren? Zijn ze blij om mij weer te zien.

Hij stapt uit de schaduw en ik herken hem meteen. Mijn hart maakt een sprongetje en van vreugde vergeet ik bijna dat we gevaar lopen. Oliver loopt op me af en ik voel zijn borst tegen me aan. Hij geeft me een kus op mijn voorhoofd en ik sla mijn armen om hem heen.
"Ik wil je nooit meer kwijt," fluistert hij in mijn oor. "Je moet weten dat het me spijt."
Ik wil lief reageren en zeggen dat ik zielsveel van hem houd, maar we moeten hier we weg. We hebben geen tijd voor dit.
"We moeten gaan," fluister ik.
Op weg naar de vrijheid. Ik denk aan mijn ouders. Zal ik blij zijn om hen weer te zien? Hoe zullen ze op mij reageren? Zijn ze blij om mij weer te zien.

WritergirlEmma schreef:

Ik open mijn ogen en staar in die van Oliver. Liefdevol geeft hij mij een kus op mijn lippen en ik proef pepermunt. Ik glimlach naar hem. Waar ben ik? Schiet door mijn hoofd. En zitten we nog steeds in het programma? Ik voel een steek rondom mijn buik en buig mijn gezicht naar voren om te kijken wat er aan de hand is, maar Oliver houdt me tegen. "Rustig maar," sust hij. "Je hebt een schotwond opgelopen tijdens onze ontsnapping." Ik leun weer naar achteren en probeer de stekende pijn te negeren en mijn gedachten op een rijtje te zetten. "Zijn we dan echt weg," vraag ik ongelovig. "Ja, we zullen eindelijk weer een normaal leven kunnen leiden." Ik schud mijn hoofd. "Je bent zo naief om te denken dat we ooit weer normaal kunnen leven. Als er al zoiets als normaal is, Oliver. We zullen de pijn die we hebben gevoeld moeten onthouden, zodat we niet in een leugen zullen leven en de waarheid zullen weten. Ik hou van je Oliver. Je hebt me gered. Je hebt een plekje in mijn hart, maar ik kan je nog niet vergeven en ik weet niet of ik dat ooit zou kunnen doen." Oliver knikt, alleen ik weet niet of hij het begrijpt. Ik weet wel dat hij die dingen allemaal onder dwang heeft gezegd, maar als ik daar had gezeten, zou ik nooit zoiets vreselijks over hem hebben gezegd. Hij kan er waarschijnlijk niks aandoen alleen de pijn is nog te hevig. "Niemand kan ons meer veranderen," zegt Oliver. "We kunnen nu zelf bepalen wie we zijn en wat we willen worden." "Niemand kan ons dat meer afpakken," glimlach ik. De slechte gedachten worden uit mijn hoofd verdrongen en even lijkt het alsof ik in een sprookje leef. Ik ben Oliver daar zo dankbaar voor.

Ik open mijn ogen en staar in die van Oliver. Liefdevol geeft hij mij een kus op mijn lippen en ik proef pepermunt. Ik glimlach naar hem. Waar ben ik? Schiet door mijn hoofd. En zitten we nog steeds in het programma? Ik voel een steek rondom mijn buik en buig mijn gezicht naar voren om te kijken wat er aan de hand is, maar Oliver houdt me tegen.
"Rustig maar," sust hij. "Je hebt een schotwond opgelopen tijdens onze ontsnapping."
Ik leun weer naar achteren en probeer de stekende pijn te negeren en mijn gedachten op een rijtje te zetten.
"Zijn we dan echt weg," vraag ik ongelovig.
"Ja, we zullen eindelijk weer een normaal leven kunnen leiden."
Ik schud mijn hoofd.
"Je bent zo naief om te denken dat we ooit weer normaal kunnen leven. Als er al zoiets als normaal is, Oliver. We zullen de pijn die we hebben gevoeld moeten onthouden, zodat we niet in een leugen zullen leven en de waarheid zullen weten. Ik hou van je Oliver. Je hebt me gered. Je hebt een plekje in mijn hart, maar ik kan je nog niet vergeven en ik weet niet of ik dat ooit zou kunnen doen."
Oliver knikt, alleen ik weet niet of hij het begrijpt. Ik weet wel dat hij die dingen allemaal onder dwang heeft gezegd, maar als ik daar had gezeten, zou ik nooit zoiets vreselijks over hem hebben gezegd. Hij kan er waarschijnlijk niks aandoen alleen de pijn is nog te hevig.
"Niemand kan ons meer veranderen," zegt Oliver. "We kunnen nu zelf bepalen wie we zijn en wat we willen worden."
"Niemand kan ons dat meer afpakken," glimlach ik.
De slechte gedachten worden uit mijn hoofd verdrongen en even lijkt het alsof ik in een sprookje leef. Ik ben Oliver daar zo dankbaar voor.

WritergirlEmma schreef:

Ik open mijn ogen en staar in die van Oliver. Liefdevol geeft hij mij een kus op mijn lippen en ik proef pepermunt. Ik glimlach naar hem. Waar ben ik? Schiet door mijn hoofd. En zitten we nog steeds in het programma?

Op deze manier denkt zij zichzelf door het hoofd te schieten.

Geen slecht fragment voor een meisje van dertien.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

WritergirlEmma
Laatst aanwezig: 23 uren 25 min geleden
Sinds: 21 Sep 2016
Berichten: 9

heel erg bedankt voor je tips en voor je snelle reactie!

Lisaemma

janpmeijers
Laatst aanwezig: 1 min geleden
Sinds: 8 Mrt 2013
Berichten: 4566

WritergirlEmma,

'Ik wil graag weten hoe jullie de tekst zouden verbeteren.'

je eerste zin:

Citaat:

Ik voel mijn hele lichaam schokken.

Probeer het benoemen van de waarneming zoals: ik voel/ik hoor/ik zie enz. te vermijden. Wat de ik-persoon voelt/hoort/ziet, daar gaat het om.
‘Mijn hele lichaam schokt’ zegt het precies, ‘ik voel mijn’ is overbodig. Loop op die manier nog eens al je zinnen langs. De lezer weet dat de ‘ik’ alles meemaakt, dat hoef je niet steeds te noemen.

Je geeft in de toelichting een goede samenvatting van het verhaal. Probeer al die elementen uit je verhaal steeds te schrijven in scenes vanuit de ik-persoon. Stel je voor hoe het is, wat zij voelt, ziet en meemaakt en zoek daar de juiste woorden bij zodat de lezer het ook voor zich ziet.

Succes!

WritergirlEmma
Laatst aanwezig: 23 uren 25 min geleden
Sinds: 21 Sep 2016
Berichten: 9

Heel erg bedankt voor je tip! Ik heb de tekst nagelezen en snap wat je bedoeld. Het is mooier om te schrijver zonder dat ik steeds met 'ik' begin, dat brengt de tekst inderdaad meer tot leven. Ik zal er ook voor zorgen dat ik in mijn verhaal langzaamaan ietsje meer prijs geef over 'De test' en hoe het de hoofdpersoon gemaakt heeft zoals zij nu is! wink

Lisaemma

Lees hier hoe het werkt!

en krijg zelf een cadeau!

Lees hier hoe het werkt!
Geen schrijfwedstrijd meer missen? Volg Schrijven Magazine op Facebook!

Like Schrijven Magazine op Facebook!

Vind ik leuk!
Volkskrant looft Schrijven Magazine

In een stuk getiteld: 'Schrijven Magazine, omdat iedereen schrijver wil worden'.

Lees meer
Schrijfboek cadeau? Nu gratis bij een abonnement op Schrijven Magazine!

Neem een abonnement op Schrijven Magazine!

Maak je keuze!