Start » Proeflezen » [kort verhaal] */b Vakantiesfeer ... ontmoeting

[kort verhaal] */b Vakantiesfeer ... ontmoeting

Door: marlie
Op: 21 april 2017

VERVOLG OP */a

Het begint met een doorstroom van gedachten die mss niet passen tijdens een zoektocht, maar waarmee hp wel de juiste richting uitgaat. - mogelijk of niet, of evt nog korter?

Hopelijk leest het leuk en niet te kinderachtig? Geeft het zin om (verder) te lezen? (als je van de stijl houdt wink )
Deze alinea, 'Wat een verschil ... zo gek op.' dacht ik als innerlijke monoloog neer te pennen, en als zodanig cursief neer te zetten. Na wat lezen hier op SOL zou dergelijke monoloog in o.t.t. moeten zijn, en vanuit een ik-perspectief? Laten staan zoals het is, nl een eenvoudige gedachte?

Te veel/te weinig detail?
Krijg je voldoende sfeer / beeld?
Mis je dialoog?
Wat vind je van HP?
Algemene indruk

wijs me op vlotheid schrijven/lezen, taalfouten, herhalingen, overbodigheden ...
TiPS?
elke fb

Fragment: 

Wat een leuk gezelschap, dacht Julie, hopelijk vieren die geen Kerstmis samen.

Misschien kon ze Jessies naam laten afroepen? Als ze het niet hoorde, bestond nog de kans dat volwassenen haar herkenden. Veel volk liep er niet rond. Op een weekdag tijdens het jaar moest de dierentuin genoegen nemen met schoolbezoeken, toeristen en oudere mensen. De toeristen waren herkenbaar: een buitenmaatse Nikon met een tas vol accessoires onttrok de buik van een Japanner aan het zicht.
Wat een verschil met de fototoestellen van destijds, klein en ongesofisticeerd, ze kwam hier toen als kind met oma om na te genieten met een groot stuk zoet, waarvan de slagroom steevast in oma's koffie terechtkwam voor ze kon tegensputteren, maar ze waren er beiden zo gek op
Ze slalomde door de ruimte, en concentreerde zich bij de ingang van verschillende zalen op wat zich binnen afspeelde.
Op een bank gaf een oma, met een doek over haar schoot, stukjes fruit aan het kind in de kinderwagen naast haar. Te langzaam naar zijn zin, want de peuter trappelde van ongenoegen. Een verzorgingstas stond open, een voorraad luiers zichtbaar. Verbazingwekkend, wat een kind, zeker een baby, aan poep kon produceren.
De toiletten.
Julie sloeg met de palm van haar hand tegen haar voorhoofd. Stom van haar dat ze daar niet eerder aan gedacht had. Wie ging een kind zoeken op het toilet, als het logischer was dat ze ergens bij de dierenkooien rondhing. Daar moest je kind voor zijn.

Haar mobiel trilde en het scherm lichtte op.
J gevonden?

Saar werd ook zenuwachtig, besefte ze. Ze hadden voldoende tijd ingeschat voor het laatste toiletbezoek en het traject naar het treinstation. Er kon wel wat afgepitst worden, maar toch …
Geef me nog 10’

Het bericht was al doorgestuurd toen ze een Jessie voor ogen kreeg die zich al dan niet vrijwillig had opgesloten. Langer kon het dus ook worden, maar ze verdrong het even snel als ze naar de pictogrammen rende verderop.

Bij de damestoiletten ging de deur net open. Julie hield haar adem in. Ontgoocheld dat het een oudere, pittige dame was, blies ze de lucht uit en spoedde zich naar binnen. De ruimte met de wastafels was leeg, de deuren stonden op een kier. Opentrekken was geen optie. Voor sommigen was het op een kier laten een resultaat van een nare ervaring. Ze zou zich dood schamen.
‘Jessie, ben je hier?’ Ze liep de hokjes af en klopte op elke deur. Het bleef stil. Onbegrijpelijk waarom het raam dicht was; elke vorm van geluid was buitengesloten, wat niet kon gezegd worden van de geuren. Ze trok haar neus op.
Het piepje van haar mobiel deed haar opschrikken. Ze lachte niet terug naar de smiley die verscheen. Een verjaardag die ze op de kalender had ingesteld. Kaartje kopen. Nu niet. Vandaag niet. Morgen was het te laat en gisteren was voorbij.
De molenwieken van haar hersenen knarsten ongedurig door.
Verdomme toch, Jessie waar ben je. Julie bonkte met haar vuist tegen de wastafel. Het email gaf geen krimp, maar haar spiegelbeeld keek terug met een van pijn verwrongen gelaat. Het lopen van hot naar her had haar afgemat. Enkele haren waren aan de spelden ontglipt. Door hun springerigheid en haar bleekheid zag ze eruit alsof ze zichzelf kwijt was geraakt.
Bye, bye, koelbloedigheid.
Jes-sie. Jes-sie. Het dramde in haar hoofd. Waar kon ze nog zijn? Moest ze de politie bellen? Nog eenmaal keek ze om, alsof ze verwachtte dat Jessie uit een W.C.-pot zou kruipen als een kip die een poging tot zwemmen had gedaan.

De gil herkende ze meteen toen ze de deur achter zich sloot. Jessie! Ze verstijfde, het bloed ging naar haar hoofd, dan herpakte ze zich. Haar ogen flitsten naar links en rechts, en ze rende naar waar ze dacht dat het geluid vandaan kwam.
De mannentoiletten.
Haar aarzeling was van korte duur. Als het meisje hier was, zou ze verdomme die kerel in zijn ballen raken, ongeacht of het verantwoord was. Het ging om een kind. De mannen die aanwezig waren, moesten maar hun ogen dichtknijpen als ze haar inval niet apprecieerden. De voldoening van Jessie terug te vinden gaf haar het nodige élan om naar binnen te stormen.
Geen mannen, goed, kon ze ook niet ontgoocheld worden. Wat ze wel zag, sloeg haar met stomheid.

Neem een abonnement op Schrijven Magazine.

Neem nu een abonnement op Schrijven Magazine. Profiteer van onze superaanbieding!

Korting én cadeaus!
Boek schrijven? Lees Schrijven Magazine!

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 27 maart 16.00 u....

Profiteer nu!
Moleskine cadeau? Neem nu een abonnement op Schrijven Magazine!

Gratis Moleskine opschrijfboekje bij een abonnement op Schrijven Magazine!

Bestel nu!
Volkskrant looft Schrijven Magazine

In een stuk getiteld: 'Schrijven Magazine, omdat iedereen schrijver wil worden'.

Lees meer