Start » Foto schrijfopdracht » Foto-schrijfopdracht #9

Foto-schrijfopdracht #9

Iedere zes weken kun je op basis van een foto een kort verhaal, gedicht of onderschrift verzinnen om kans te maken op een prijs.

De negende editie is gesloten.

De opdracht van de negende editie isBij Schrijven Online worden we vaak gevraagd naar wat een goede opdracht is voor een schrijfwedstrijd. Vaak heeft men zelf al wel een idee. Vriendschap, liefde, zoiets. Wij zeggen dan altijd: ‘Niet doen. Veel te abstract. Kies iets concreets. Hoe concreter hoe beter.’ Deze foto-schrijfopdracht gaan we dat advies in de praktijk brengen.

Schrijf een kort verhaal van max 500 woorden waarin een wit laken voorkomt. 

Met jouw verhaal maak je kans op het boek Vaslav van Arthur Japin. 

Zo werkt het

• Schrijf een zeer kort verhaal (max. 500 woorden) of gedicht op basis van het thema/opdracht en de bovenstaande foto. 
• Plaats jouw inzending in een reactie hieronder.
• Er wordt maar één reactie per deelnemer toegestaan. Meerdere of dubbele reacties worden verwijderd.
• Gelieve niet te reageren op andermans inzendingen.
• Iedereen met een Schrijven Online-profiel kan deelnemen. Nog geen profiel? Maak er hier één aan.
• Zes weken na plaatsing van de opdracht wordt door ons een winnaar gekozen. Dit wordt bekendgemaakt in een reactie, waarna de winnaar wordt gecontacteerd over de prijs.

De prijs: het boek Vaslav van Arthur Japin. 

We zijn benieuwd naar jullie verhalen!

Foto via Shutterstock.

Reacties

Mirjam Boomert
Laatst aanwezig: 1 jaar 8 weken geleden
Sinds: 20 Jan 2016
Berichten: 0

Goedenmiddag! Hierbij mijn korte gedicht waarin een wit laken voorkomt...

Ingehouden
adem

een zomerzachte windvlaag
veegt de
onschuld van m'n
wangen

eindeloze secondes
voordat koel
wit
neerdaalt
op
verwachtingsvolle
huid.

schrijven2015
Laatst aanwezig: 50 weken 5 dagen geleden
Sinds: 10 Nov 2015
Berichten: 0

Het groene digitale cijfer staat op 02.15 uur. Ik kan de slaap niet vatten. Mijn gedachten waaieren in het rond. Ik rol me helemaal op in de koele, witte lakens om te ontsnappen aan mijn onrust. Het is de lege plek naast mij, die mijn onrust veroorzaakt. Dit is de zoveelste keer dat hij tot diep in de nacht weg blijft. Langzaam maakt een kille woede zich van mij meester. Als hij uiteindelijk thuiskomt, doe ik net alsof ik slaap. Zacht glipt hij naast mij onder het laken. Ik kringel het tussen mijn handen, wring het om zijn nek en trek net zo hard tot hij geen adem meer haalt. Dat was dat, daar heb ik geen last meer van. Met al mijn krachten sleep ik hem naar het balkon, waar ik hem over de rand kieper. Morgen even de lakens wassen en alles is weer als nieuw.

Young adult
Laatst aanwezig: 9 weken 1 dag geleden
Sinds: 30 Dec 2015
Berichten: 26

Als ik thuis kom waaien mijn gedachten door mijn hoofd. School, sport, te veel stress! Nadat ik in mijn bed genesteld ben trek ik de lakens helemaal over me heen. Die verkoeling is lekker in deze zomermaand. Ik staar naar het wit van de lakens, en breng mijn gedachten op orde. Elke dag moet ik dit doormaken, en elke dag is het vreselijk. Dan neem ik een besluit. Ik blijf liggen en doe mijn ogen dicht. Het moet, fluister ik mezelf toe. Mijn handen grijpen naar mijn keel, en drukken zo hard ik kan. Ik word slap, en stop ik al mijn kracht in mijn armen. Dan word alles zwart...

Angus
Laatst aanwezig: 13 uren 12 min geleden
Sinds: 19 Mei 2012
Berichten: 2710

En als je me zou vragen wat ik mis.
Dan zou ik antwoorden: 'Ons kussengevecht op zondagochtend.'
Weet je nog?
Dat we het altijd eens waren wie verloren had?
En dat we dan glimlachten omdat we beiden winnaars waren?
En dat de verliezer koffie zette, croissants bereidde en het dienblad als een klein altaar zag?
En dat er nog kruimels aan onze lippen plakten, en we een gevecht met kussen begonnen dat de grenzen van de namiddag ver overschreed.

Momfeltje
Laatst aanwezig: 1 jaar 6 weken geleden
Sinds: 20 Jan 2016
Berichten: 0

12 jaar was ze,

Iedere avond in de greep van haar angst als zij naar bed ging,
Iedere avond het afwachten of hij naar haar kamer zou komen,
Iedere avond het wild angstig bonken van haar hart als hij bij haar in bed kroop,
Iedere avond die alles verterende angst als hij haar betastte op plekjes waar zij liever niet had dat hij eraan zat,

Nu jaren later,

Iedere avond dat haar gedachten afdwalen naar het moment dat op een avond het niet alleen bij betasten bleef,
Iedere avond als ze onder de witte lakens kruipt van haar vertrouwde bed,
denkend aan het moment van heel lang geleden dat het witte laken rode sporen bevatte toen hij haar kamer uitglipte,
Iedere avond het besef dat hij had genomen waar hij geen recht op had,
haar onschuld,
haar naïviteit,
Maar bovenal het witte laken dat het bewijs was van het onrecht wat haar was overkomen.

matxil
Laatst aanwezig: 1 jaar 8 weken geleden
Sinds: 21 Jan 2016
Berichten: 0

Laken

Eerst was er het zonlicht door de luiken, daarna de straatgeluiden. Om half negen waren we klaarwakker, keken elkaar aan en trapten lachend het bovenlaken van ons af. Pas toen we naast het bed stonden zagen we het onderlaken. De schande. De schaamte. De kosten.
"Dit kan niet."
Daar waren we het over eens. Maar wat gedaan? Onder de douche ermee? Maar hoe verklaarden we daarna een nat laken? "Een fles water is omgevallen." O ja, en hoeveel liter zat er dan in die fles, tien? Maar wat konden we anders? In de fik steken. Nee, dat ging ook niet natuurlijk. In stukjes knippen en uit het raam gooien. Of zeggen "dat was al zo". Wie gelooft dat nou? De schande. De schaamte. De kosten. Meenemen, dat was de enige oplossing. Beide lakens waren wit. Het bovenlaken werd het onderlaken en het onderlaken ging de koffer in. Ja, dat kon gaan.
Een klein uur later stonden we bij de receptie. Drie nachten? Ja, drie nachten. Visa? Visa. Alles naar wens? Fantastisch! Dan wenste ze ons nog een goeie reis en veel plezier met het laken. Ze knipoogde en toen ze onze verbazing zag lachtte ze en zei: "We hebben alles gehoord. Kom, kom, dat kan toch iedereen gebeuren?"
En dat was ook zo natuurlijk.

Liekebijtvuur
Laatst aanwezig: 4 dagen 8 uren geleden
Sinds: 20 Jan 2016
Berichten: 19

Verlaten.

De witte lakens spreken
voor
de kille afwezigheid.
Nu je bent gevlogen,
rest enkel hoop en spijt.

Woorden klinken na
in
het tikken van de klok.
Een vage schaduw hangt nog,
op de plek waar jij vertrok.

Stilte sijpelt langzaam
uit
de punt van mijn sigaret.
Vanavond als vanouds,
koude voeten in mijn bed.

gs
Laatst aanwezig: 9 uren 16 min geleden
Sinds: 11 Okt 2015
Berichten: 278

Wit laken.

Marieke pakt mijn hand en knijpt er zachtjes in. Ze lacht naar me. Een onzekere lach, alsof ze bang is dat ik het niet leuk zal gaan vinden.

We zijn met een man of vijftien en het begint al behoorlijk donker te worden.
De wat oudere man met de baard kijkt op zijn horloge. “Het is tijd,” zegt hij, “kom op, we gaan.”
We lopen in processie achter hem aan het bos in; ik ben één van de vrijwilligers die de aggregaat dragen. Even later komen we bij de open plek.
Een wit laken wordt opgehangen, de lamp wordt geïnstalleerd. De man begint zijn verhaal over licht en stroop en witte lakens, het verhaal dat Marieke me al uitgebreid verteld heeft.

“Vorig jaar hebben we één keer meer dan honderd soorten gevonden,” fluistert Marieke in mijn oor.
Ik denk aan het boekje dat ze me heeft laten zien; bladzij na bladzij tekeningen van bruine motjes, af en toe eentje met een beetje kleur. “Kan jij ze herkennen?” fluister ik ongelovig terug.
“Niet allemaal,” zegt ze, “maar steeds meer. De meeste gewone soorten wel. En vaak kan ik wel zien of er iets bijzonders tussen zit.”
Ik denk aan mezelf, nog niet zo heel lang geleden. Overdag verstopt in het struikgewas van mijn werk, door niemand opgemerkt. ’s Avonds in het donker rondfladderend, aangetrokken door licht, neerstrijkend op witte lakens, hopend dat ik gezien werd.
‘Ik kan zien als er iets bijzonders tussen zit,’ klinkt het na in mijn hoofd. Ik weet dat Marieke niet op mij doelde, maar ik kan het niet tegenhouden: de woorden vullen mij, er gloeit iets warms in mij.

De man is klaar met praten, de aggregaat wordt gestart, een helder licht verspreidt zich.
Ik pak Mariekes hand en knijp er zachtjes in.

Yneke
Laatst aanwezig: 31 weken 6 dagen geleden
Sinds: 28 Jan 2016
Berichten: 0

Voorbij het zicht
waar tastbare stilte
emoties toont
een waas van mist
als een wit laken
waarheid verhult

weggekropen kind
is onbemind

Ilona van S.
Laatst aanwezig: 20 weken 2 dagen geleden
Sinds: 28 Jan 2016
Berichten: 0

Kom kind, ga eens naast me zitten op deze bank. Lekker hé, dat zonnetje in je gezicht? Och meisje, ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Die eerste keer dat we ons huis binnen kwamen. Overal stof, spinnen, zand. O ja, die lucht! Oei, oei, oei. Meteen als je deur open deed. Muffigheid, verwaarlozing, totaal gebrek aan liefde. Nee, jaren van leegstand hadden het huis geen goed gedaan, hoor. De vorige bewoner was overleden. Een ver familielid regelde vanaf de andere kant van de wereld de verkoop. De meubels waren voor de vorm bedekt met lakens die ooit wit geweest moeten zijn. Ik heb ze nooit echt schoon gekregen, geloof ik.

Maar goed, we waren verliefd. Op het huis, op elkaar, op het idee van een heel leven voor ons. Samen zouden we er een thuis van maken. Het was hard werken in die tijd. Ik sopte me suf. Mijn man zaliger knapte de buitenboel op. Hij was zo’n handige man, weet je. Zijn handen konden alles. Ja, die handen, hmmm. Breed en sterk, net als hijzelf.

Toen de oudste geboren werd, vulde ons huis zich met schaterlachjes, kreetjes, huiltjes en nog meer liefde. Nog drie kinderen volgden. Het huis werd rijker, voller, gelukkiger. Mooie tijden, kindje, mooie tijden. Ach, zo gaat dat in het leven. Je trouwt, je krijgt kinderen. Ze groeien op terwijl je maar even met je ogen knippert. Mijn oudste werd arts, mijn tweede advocate, de derde is geëmigreerd en onze Benjamin heeft hier om de hoek zijn zaak in linnengoed. Lakens zo wit als je nog nooit hebt gezien.

Ach lief kind. Ik mag het niet zeggen van de kinderen, maar eigenlijk boeit het me niks wat je er voor geeft. Als je maar zorgt dat het weer een gelukkig huis wordt. Dat er weer stemmen klinken. In Avondrust heb je niet veel meer nodig hè. Ik ben snel tevreden. De kinderen hebben goed voor zichzelf gezorgd. Zorg jij dan voor mijn huis. En voor de kleine. Wanneer komt ze?

Hans in het kort
Laatst aanwezig: 1 jaar 6 weken geleden
Sinds: 29 Jan 2016
Berichten: 1

UIT DE KAST

Ben net gestreken
lig in de linnenkast.
Wachtend tot ik met een groots gebaar
in luchtige ledigheid uiteen val.
Mag kiezen, lig in een keurslijf
of raak aan lagerwal.
Dat maakt een wereld van verschil
't is maar wat je wil.

Onder wordt ik strak getrokken
voorkom daarmee het erwt effect.
On top is ook wel heerlijk
zweef ik lekker mee met wentelen
in het genot van lepeltjes liggen.

Opgewonden bedek ik discreet de contouren
van het naakte lichaam tegen mijn in zijde gesponnen linnen.
Ben heimelijk vereert te weten
wat zich tussen de witte lakens afspeelt.

Vaak wordt ik weggetrokken,
meestal naar een zelfde kant.
Die ander geeft vaak toe
ligt dan bloot aan mijn bedrand.

Gelukkig bewaar ik mijn gevoelens
slechts voor een week.
Ga dan samen met mijn broer of zus
aan de brood nodige was klus.

marlie
Laatst aanwezig: 9 uren 56 min geleden
Sinds: 29 Okt 2015
Berichten: 980

Een twee-éénheid. Witte lakens en witte kussens.
Mijmeringen en verdriet overvallen mij opnieuw.
Moeder die elke week propere lakens legde.
Het bed dat bijna door zijn poten viel, werd getransformeerd tot een maagdelijke vorstin. De geur van buitenlucht verspreidde zich door de sombere slaapkamer, de warmte van de zon drukte zich verliefd tegen het matras aan.
Altijd moesten de lakens buiten hangen.
De wintermaanden legden een grauwe sluier over hun witheid. Veel lakens, weinig warmte.
Oude kacheltjes en verroeste stukken die vader op de kop had kunnen tikken om de winter door te komen. Om ons te verwarmen. De lakens te verhitten.
Vijf lakens, vier lichamen.
Pijnlijk.

Ik leg propere lakens op het bed.
Vijftien minuten later zijn ze verdwenen. Op mijn vraag, weten mijn huisgenoten van niets.
Ik erger me. De geur van buitenlucht zal verdwenen zijn eer ik ze vind. Van de liefde ontdaan, zal het matras kil worden.
Ik hoor gelach buiten en kijk door het raam van de slaapkamer.
Kinderlijk gejuich weerklinkt. Bruin en blond liggen onschuldig en samenzweerderig tegen elkaar aan. Hun bedje gespreid.
Mijn witte laken vol grasplekken.
Twee kinderen, mijn toekomst.
Vreugde vloeit uit mijn ogen.

Josta-Mari
Laatst aanwezig: 6 dagen 13 uren geleden
Sinds: 12 Okt 2015
Berichten: 52

‘Misschien was het een bevlieging?’ De man tegenover me kijkt me indringend aan. Tussen zijn helderblauwe ogen hangt een grijze pluk haar waarvan het puntje rust op de kromming van zijn neus. Hij heeft een haakneus, niet erg groot, maar onmiskenbaar gekromd.
‘Mevrouw van Diermen, Clara, mag ik je Clara noemen?’
‘Tuurlijk’, zeg ik.
Op de tafel voor mij staat een tissuebox. De houten box is wit geverfd. ‘Have a good day’, staat in zwarte drukletters op de zijkant. Door de gleuf in het dekseltje steekt een tissue parmantig omhoog.
‘Clara, wil je misschien iets vertellen? Wat vind jij ervan als ik zeg dat het misschien een bevlieging was? Hoe ervaar jij dat? Zou het een bevlieging geweest kunnen zijn?’
In een reflex grijp ik de metalen koppelstukjes aan de zijkanten van mijn stoel krampachtig vast. Met mijn beide voeten op de grond probeer ik de stoel naar achteren te schuiven, maar de stoel blijft staan. Ik buig naar rechts en bekijk de rubberen doppen die onder de metalen poten zijn aangebracht. Ze zien er nieuw uit en lijken zich in het linoleum te hebben vastgezet.
‘Clara, je bent hier om met mij te praten. Zullen we ons gesprek voortzetten, of is er iets dat ik voor je kan doen? Wil je misschien een kopje koffie?’
Ik trek mijn neus op. ‘Ik lust geen koffie’, zeg ik tegen de man die tegenover me zit.
‘We hebben ook thee of aanmaak.’
‘Aanmaak?’ snuif ik.
‘Karvan Cevitam’, zegt de man, ‘wat is daar mis mee, er komen hier ook kinderen’.
Vol ongeloof staar ik naar het bovenste knoopsgat van zijn geruite overhemd. Aan de andere kant zit geen knoop maar een losse draad naast een gaatje in de stof. Het overhemd ziet er niet oud uit. Wellicht heeft hij het te gehaast uitgetrokken, of is de kraag te krap.
‘Clara, we gaan nog even terug naar het moment dat je werd gebeld met het verzoek je zoon te identificeren. Hoe ging dat precies? Werd je gebeld door een man of een vrouw?’
Met mijn armen over elkaar schuif ik mijn billen naar voren tot ik de rand van de harde zitting voel. Als ik mijn rug strek en naar boven kijk zie ik lange sliert stofrag dat de kans heeft gekregen om zich vanaf de archiefkast vast te klampen aan de vergeelde plafonnière boven de tafel.
‘Clara?’
‘Ja.’
‘Geef eens antwoord.’
‘Dat weet ik niet meer.’
‘Wat weet je nog wel?’
Langzaam ga ik rechtop zitten. Ik schuif mijn billen zo ver mogelijk naar achteren en sla mijn benen over elkaar. Met mijn armen gekruist buig ik naar voren en bekijk langdurig het grijs gekringelde linoleum op de vloer.
‘Het witte laken’, antwoord ik tenslotte met een stem die ik niet herken als de mijne.

SonjaG
Laatst aanwezig: 1 jaar 1 week geleden
Sinds: 23 Mei 2013
Berichten: 1

Klaas Vaak is me vergeten.

Manlief heeft een drukke dag gehad en ligt prinsheerlijk te dromen met bijbehorende ronk geluiden.

Jaloers en eerlijk toegegeven, iet wat geïrriteerd, laat ik hem slapen. Hij kan het ook niet helpen.

In de kamer boven mij, rent een hamster. Ze rent in haar rad alsof haar leven ervan af hangt. Met heel veel kabaal komt ze geen stap vooruit. Het deert haar niet, ze houdt vol.

De tijd gaat langzamer in het donker. Tijd heeft daglicht nodig om vooruit te komen.

De hond beleeft zijn avonturen met een stevig gesnurk en af en toe een grom. De held. In zijn dromen is hij precies wat hij wil zijn, stoer, sterk en onverschrokken. Ik jaag hem de kamer uit. Ga beneden maar avonturen beleven.

Voor mij geen avonturen vannacht. Voor mij alleen boze, zinloze gedachten. Mijn been kruipt onder het witte laken vandaan, verder omhoog langs het dekbed en valt boven op het zachte dons. Nu lukt het vast wel om te slapen.

Het wil niet, slapen niet, schrijven niet, rustig worden niet.

Niet veel later zit ik beneden, bij de stoere hond.Hij zucht en draait zich van me af. Ik mag niet mee genieten van zijn avonturen.
Manlief ligt nog steeds heerlijk te dromen, de hamster heeft het nog niet opgegeven, ze houdt vol.

Een voorzichtig ochtendlicht heeft de kier in de gordijnen ontdekt. De tijd schrikt op en begint te verstrijken. De hamster heeft haar bestemming bereikt. Ze is precies waar ze al die tijd al was en dat is goed. Hier hoort ze thuis.

Klaas Vaak heeft zijn misser ontdekt. Ik val als een blok in slaap

Mender Marinus
Laatst aanwezig: 2 dagen 8 uren geleden
Sinds: 4 Jan 2016
Berichten: 158

Witgoed

Hoe vaak word je gewassen en waarmee eigenlijk? Hoe nemen ze je mee: netjes opgevouwen, gestreken zelfs of vers in een verpakking? En als je al gewassen word: met het respect wat je verdient? Ik hoop het. Dit respect is niet alleen van jou. Alhoewel, jullie doen dit al zolang. Mijn ontzag heb je.

Me voorstellend hoe je wacht, in een kast en in het donker. Niet weten wanneer het komt. Wát er komt. Ontelbare keren vraag je je af wat er aan de andere kant is. Waar dat streepje licht vandaan komt. Eindeloos peinzen over wie je zult verwarmen. Totdat bruusk die kier wordt opgeslokt door klinische TL-buizen. Alleen op slechte dagen. Altijd is er haast. Een hand die je van je plek grist, die je direct weer in een ander donker hoekje duwt. Benauwender dit keer en het schommelt bovendien.
Tijd om bij te komen, krijg je niet, wanneer het stopt. Je zult mensen horen roepen; weer word je gegrepen, weer word je verblind; ruw uit elkaar getrokken. Je hoeken verzwaard. Dan pas laten ze je liggen.
Als je daar dan ligt, zal het zachtjes dimmen, lucht zul je voelen, dwars door je heen. Het vertraagt je besef dat de warmte die je vast zou houden, ontbreekt. Je voelt dat het niet klopt.

Ik hoop dat ze je op je rug leggen, die allereerste keer. Neem alles in je op en ets dit moment voor altijd in je geheugen. Want dichterbij het laatste wat de dode onder je ervoer, zal geen ander komen.

Renate Kerkhofs
Laatst aanwezig: 1 jaar 2 dagen geleden
Sinds: 15 Feb 2016
Berichten: 0

Rimpelingen.

De regen striemde tegen de ramen. Ergens klapperde een deur. Hij zuchtte en stond op van de sofa, in slow motion. Zoals al zijn bewegingen in slow motion leken uitgevoerd te worden. Net nu hij zou willen dat de tijd snel voorbij ging. Snel passeerde. Om hem op te slorpen in de onpeilbare eindigheid. Precies zoals met haar was gebeurd. Zijn Rosie.
Hij sloot de achterdeur die was opengewaaid. Hoe vaak had Rosie hem niet opgedragen om die deur te bekijken, de deur die niet goed meer sloot. Maar hij was niet handig met klusjes en was blijven uitstellen.
Zonder het te beseffen was hij de trap opgegaan naar de slaapkamer. Hij had zich er nog niet toe kunnen brengen om de kamer waar ze de nachten samen hadden doorgebracht te betreden. Hij haalde diep adem en opende de deur.
Alles lag nog op precies dezelfde plaats, alsof ze elk moment de kamer opnieuw zou kunnen
binnenmarcheren. Hier een sprei rechttrekkend, daar een kussen verleggend. Rosie had gehouden van een minimalistische orde. Orde die vaak tot in het absurde werd doorgetrokken. Elk imperfectie, hoe klein ook, werd door haar resoluut aangepakt.
Plots viel zijn oog op de rimpelingen die het witte laken vertoonde. Daar zou Rosie niet mee
opgezet zijn. In een opwelling wilde hij het laken rechttrekken, maar toen bedacht hij zich. Dertig jaar lang hadden de witte lakens perfect gladgestreken op bed gelegen. Vaak had Rosie hem teruggefloten als hij het bed had opgemaakt. Steeds had ze wel ergens een onvolkomenheid in dat verdomde laken gevonden. Of in de manier waarop hij de kussens had gelegd. Zonder meer had hij telkens haar aanmerkingen over zich heen laten komen. Net zoals hij zwijgend had geluisterd naar haar kritiek als hij een keukenkastje liet openstaan of een licht liet branden. Als een geslagen hond had hij het commentaar aangehoord als hij teveel had gekocht in de supermarkt of juist te weinig of het verkeerde. Nooit had hij gereageerd als ze hem op zijn vingers tikte omdat hij te lang aan de telefoon had gehangen met een kennis.
De woede die plots door zijn lijf trok, was even intens als onverwacht. Plots realiseerde hij zich waarom hij de deur nooit had gemaakt, ondanks Rosies aandringen. Het was een stil protest tegen haar eisen. Ze had hem niet kunnen dwingen. Het was haar niet gelukt om hem te dwingen. En in stilte had hij zich verkneukeld om haar ergernis over de achterdeur die steeds weer openwaaide.
In enkele stappen stond hij aan het bed. Onstuimig rukte hij het laken los om het vervolgens in een hoopje op de grond te gooien. ‘Zo,’ sprak hij luidop, zijn blik naar boven gericht, ‘wat ga je hieraan doen?’ Met verende tred liep hij naar de deur, niet merkend dat de tip van zijn rechterschoen in het laken bleef haken.
‘Trut,’ waren zijn laatste gedachten voor zijn hoofd tegen de hoek van het nachtkastje smakte.

Pindarots
Laatst aanwezig: 1 jaar 1 week geleden
Sinds: 4 Jan 2014
Berichten: 76

Foto-schrijfopdracht#9

Rol de loper uit
Schud het sprei
Maak plaats op het matras
En laat mij gaan liggen

Stop mij in
Strijk de plooien glad
De naden aan de binnenkant
En trek mij strak

Kus het dekbed
Kies de hoes met een glansje
Dof en oplichtend
En wit mij witter dan wit

Dat men mij beslape

acdesmet
Laatst aanwezig: 15 uren 33 min geleden
Sinds: 19 Jan 2016
Berichten: 1

Man met wit laken

Het klinkt als het wanhopig gehuil van een gekweld dier, een indringend kreunen, bijna piepen. Wanneer ik om de hoek van het gebouw loop, weet ik niet wat ik kan verwachten, maar op mijn gemak voel ik mij geenszins.
Het is vroeg, de kantoren en winkels zijn nog gesloten. Ik heb wel een vrouw met een hond zien lopen, maar die begaven zich met gepaste urgentie in de richting van het bos.
Naast de ingang ligt een vormloos bergje van stof, katoen denk ik, dat de bron van het ijle gehuil lijkt te zijn. Even geloof ik nog dat het een dier is, een kat misschien of een jonge hond, maar dan besef ik dat wat ik hoor het tere stemmetje van een baby is.
Mijn terughoudendheid, grenzend aan een lichte angst, valt ineens van mij af en maakt plaats voor bezorgdheid en een mate van vertedering die ik al heel lang niet meer heb ervaren. Ik duw voorzichtig het grote, witte laken opzij en zie een heel klein, kwetsbaar wezentje in een reiswieg liggen, zo fragiel dat ik zeker weet dat het nog maar kort geleden op deze wereld is gekomen.

De man blijft mij lange tijd onderzoekend aankijken. Het is hem aan te zien dat hij mijn verhaal maar half gelooft. Dat baby’s wel vaker naast de deur van een gemeentehuis te vondeling worden gelegd, schijnt hij te willen aanvaarden, maar dat ik er niets mee te maken heb, vindt hij onwaarschijnlijk.
Er is druk overleg, met collega’s, met onzichtbare personen aan de andere kant van een telefoonlijn. Ik vang flarden van gesprekken op, kan uit de kleine stukjes informatie afleiden wat er gaande is. Er zal iemand komen om zich over de vondeling te ontfermen, de politie zal komen, maar dat kan nog even duren.
Ondertussen is het baby’tje zelf in slaap gevallen en ligt vredig en volkomen ontspannen in het wiegje, onwetend van de consternatie die het heeft teweeggebracht in deze anders zo rustige, ambtelijke ruimte. Ik vraag mij af of de moeder zich nog zal melden en welk lot dit kleine schepsel te wachten staat. Zou het eigenlijk al een naam hebben, of heeft de moeder, in de tragiek die tot haar wanhoopsdaad leidde, het niet meer kunnen opbrengen om haar kind een naam te geven?
Hij wenkt mij. Ik mag gaan, maar niet voordat hij mijn adres en telefoonnummer heeft genoteerd, want de politie zal mij zeker nog willen spreken.
En neemt u dat alstublieft mee, voegt hij eraan toe, dat kind heeft het warm genoeg met die dikke kleren. Ik kijk hem vragend aan. Hij wijst op het witte laken, dat ik al die tijd plichtmatig in mijn handen heb gehouden. Dat kan niet hier blijven, vindt hij.
Ik kijk nog eenmaal in het reiswiegje, een afscheid dat wellicht onherroepelijk is. Dan loop ik met het witte laken, tot een klein pakje samengedrukt onder mijn rechter arm, door de draaideur naar buiten, en verheug mij op het voortzetten van mijn ochtendwandeling.

moederisthuis
Laatst aanwezig: 1 jaar 3 weken geleden
Sinds: 30 Nov 2011
Berichten: 0

De kast in mijn hart.

In mijn hart staat een kast. Het is een loodzware robuuste bruine eikenhouten kast, met ongeveer honderd laatjes. De kast is een beetje stoffig. Hij is ook al erg oud. Als je er tegenaan schopt dan stijgen er kleine stofwolkjes op, wiebelt hij wat en hoor je hem zachtjes kraken. De kast is bedekt met een wit laken wat er af en toe afgehaald wordt. Soms wordt het er voorzichtig afgehaald maar in de meeste gevallen wordt het maagdelijk witte laken onverwacht in één ruk van de kast getrokken. Het laken ligt op de kast om het te beschermen, maar dat lukt niet altijd. Ik zei net wel dat het ongeveer honderd laatjes zijn, maar ik moet bekennen dat ik eigenlijk niet precies weet hoeveel het er nu in werkelijkheid zijn. De laatjes zijn ook niet allemaal even groot. Ze verschillen allemaal in uiterlijk en vorm en wekken altijd de nieuwsgierigheid om ze stiekem te openen. De één opent heel soepel, de ander moet open gewrikt worden. De één is ingelegd met goud, de ander ingelegd in steen. Ieder laatje is anders maar bevat altijd inhoud.

Sommige laatjes bevatten verdriet. Het onverwerkte verdriet is het meest lastige laatje. Het onverwerkte verdriet maakt dat het laatje klemt. Het laatje met het onverwerkte verdriet wil ook niet goed sluiten, er is namelijk altijd een kier. Sommige laatjes bevatten liefde, een ander laatje weer hoop of spijt. Sommige laatjes bevatten verlies of pijn, anderen weer angst, blijdschap, geluk, passie of teleurstelling.

Buiten deze variërende inhoud bevat een laatje ook altijd een vraagteken. De vraagtekens wegen het zwaarst. Zij verzwaren de oude bruine eikenhouten kast en zorgen ervoor dat hij zo kraakt en wiebelt. De vraagtekens zijn zwaarder dan steen en altijd onbreekbaar en altijd aanwezig. Er is ook een laatje met alleen maar doekjes. Dit laatje gaat het meeste open. Het schuift ook altijd zonder problemen open, zonder stroef geluid en in altijd in één handeling. De doekjes in dit laatje zijn voor het bloeden. De voorraad doekjes raakt nooit op.

Andere laatjes worden soms open gewrikt. Soms met geweld, soms per ongeluk. Er is één laatje met een hele speciale inhoud. In dit laatje bevind zich de ziel. Dit laatje heeft de meest lichte inhoud, het heeft ook geen vraagtekens die de kast verder verzwaren. Het is als het ware een pure inhoud. Niets meer, niets minder. Soms wordt het laatje met de ziel, gevuld met de inhoud van het laatje ernaast, namelijk tranen. Tranen reinigen namelijk de ziel, dus dat is niet erg.

Als het laken weer voorzichtig over de oude eikenhouten kast wordt gelegd en de laatjes weer dicht zijn, is de rust wedergekeerd en is mijn hart weer iets lichter of juist weer zwaarder geworden.

schrijf-ster
Laatst aanwezig: 1 jaar 3 weken geleden
Sinds: 24 Feb 2016
Berichten: 0

vlug drie zoenen op haar wangen en ik loop meteen door naar haar kamer
waar kan ik handdoeken pakken zus, ik wil mij opfrissen
ik draai me om, ik begin te zoeken naar een handdoek..toen zag ik het
met een glimlach loop ik terug naar de keuken en zeg ik tegen mijn zus
wat zie ik daar op u bed..witte lakens?
ze begint direct te lachen en zegt: ja , ik weet het
ze wist meteen waar ik het over had
ik snoep even van haar pindakaas en ren lachend naar terug naar de kamer
ze rent mij gillend en lachend achterna
daar lagen we dan samen op die witte lakens
we lieten ons helemaal gaan
in mijn gedachten, hoorde ik mijn moeder al
jullie gaan mijn kamer niet binnen vandaag en liggen witte lakens op bed
het was voor ons altijd spannend om te ontdekken wat voor kleur lakens er op bed lagen
haar kamer was altijd verboden terrein, wanneer er witte lakens op lagen
door ons gelach heen roep ik nog heel luid
moest mama ons nu zien

ankeschrijft
Laatst aanwezig: 50 weken 5 dagen geleden
Sinds: 28 Feb 2016
Berichten: 0

Als een wit laken wil ik rusten
de zorgen van de dag voorbij
Me alleen maar druk maken
om wie er op mij ligt, of onder mij

Per nacht te bekijken
hoe alles dan loopt, en erna
niets anders te vrezen
dan wanneer ik weer de was in ga

Irene van Meerwijck
Laatst aanwezig: 1 jaar 1 week geleden
Sinds: 2 Mrt 2016
Berichten: 0

Wit over rood

Voor de tweede keer dat weekend draaide hij de sleutel om en stapte de kamer in. Deze keer was hij alleen. Het heldere wit van het laken deed pijn aan zijn ogen. Zijn ogen vulden zich met tranen. De tranen die de hele middag al wilden stromen. Hij wierp zich uitgeput op het bed, greep het laken, ging liggen op zijn zij, trok z`n knieën op en huilde de opgekropte tranen vrij.

De tijd keek vandaag niet op de klok. Zijn verdoofde lichaam kreeg hij maar langzaam onder controle. Zijn ademhaling werd rustig. Hij strekte zijn benen. Het witte laken hield hij nog steeds vastgeklampt in zijn handen. Hij begroef zijn hoofd in de witte stof. Als hij z’n best deed kon hij haar nog ruiken. Als hij nog meer z’n best deed kon hij haar voelen. Vanochtend lag ze nog naast hem. De blik in haar ogen was hem niet ontgaan, maar had hem ook niet gewaarschuwd. Ze leek zo onschuldig, ongevaarlijk. Het witte laken als een zachte cocon om haar lichaam.

Nog steeds uitgeput bleef hij staren in de ruimte die steeds minder licht verdroeg. Was hem dit werkelijk overkomen? Niemand heeft mij gezien, niemand! Vandaag vergeten, vandaag is niet geweest. Morgen zal alles anders zijn! Hier ben ik veilig! De zinnen herhaalden zich in zijn verwarde hoofd. Als hij het maar vaak genoeg zou zeggen. Hij trok het witte laken over zijn hoofd en zakte eindelijk weg in een onrustige slaap. Het witte laken, als een sluier, beschermend om hem heen.

Wraak kwam steeds dichterbij maar hij hoorde haar niet. Hij hoorde niet dat ze heel zachtjes de kamerdeur opendeed en binnenstapte. Hij hoorde haar zachte voetstappen niet die steeds dichterbij kwamen. Het witte laken kon hem niet beschermen. De deur ging viel weer dicht. Wit kleurde langzaam rood...

Teske van Schie
Laatst aanwezig: 22 weken 1 dag geleden
Sinds: 17 Feb 2016
Berichten: 14

Kostbaar

Met een trillende vinger veegt ze een bezwete haarpluk van zijn voorhoofd. Een warm geluk doorstroomt haar als Reiniers ogen stralend het diepste plekje van haar hart vinden. Haar vinger glijdt van zijn voorhoofd tussen zijn donkere wenkbrauwen door tot het puntje van zijn neus. Langzaam buigt ze zich naar hem toe, haar haar als een sluier om hun hoofden heen. Ze voelt de bijna schroeiende hitte van zijn lippen die de hare met de zijne laten versmelten. ‘Dankjewel’, fluistert Reinier. Er trekt een rilling langs haar rug bij de schorheid in zijn stem. ‘Bij jou mag ik helemaal mezelf zijn, je houdt van me…’ Vol bewondering strijkt hij met zijn vingers langs haar wang. Een vroege zonnestraal glijdt tussen haar haar door en licht op in het randje van zijn trouwring; hun trouwring. Ze legt zijn hand op haar hart en zoekt zijn ogen: ‘Ja, ik houd van je’.
Voorzichtig gaat ze naast hem liggen. Hij legt zijn hoofd op haar schouder en slaat zijn arm om haar heen. Nog even heft hij zijn hoofd op, hij glimlacht naar haar en drukt dan zijn lippen tegen de zachte huid boven haar borst.
Judith pakt het al lang vergeten witte laken en trekt het over hen heen. Ze schikt het om zijn schouder en fladdert met hem mee naar dromenland.
De nieuwe morgen ontwaakt, het licht kust hen zachtjes wakker. De liefde leidt hen door de dag, blijft bij hen terwijl de snelweg onder hen door flitst, de dag bijna voorbij. Tot de warme gloed in één klap verstijft in een ijspegel. Het vredige samen zijn losgescheurd van de werkelijkheid. Als versteend zit Judith in het natte gras, stil kleurt het bloed het gras rood, de serene dauw verjagend.
Het witte laken wordt geschikt, verder dan zijn schouders.

mw.Marie
Laatst aanwezig: 10 uren 35 min geleden
Sinds: 3 Mrt 2016
Berichten: 633

Het witte laken .

Ah we gaan met de hele familie en aanhang lekker naar een hotel. Onze ouders nemen ons allemaal mee.
En ook, oh zo belangrijk voor Meindert en mijzelf: de honden! Heerlijk weekend nu in het vooruitzicht. En het wordt lekker weer!
Papa neemt zijn herdershond Kappa mee en wij Dreuvel en Co. Twee ontzettend lieve witte teriërtjes.
Nou die kunnen er wat van. Met zijn drietjes lekker in het bos, robbedoezen!
Mijn zus Trudie neemt haar schildpad mee: Amour. Dat is wel een heel gedoe. Ze heeft een badkuip op haar hotelkamer, dus daar kan Amour in.
Trudie kan niet zonder haar Amour. En echt, wij zijn er ook al aan gehecht. Het klinkt gek, maar met Amour krijg je een band of je wilt of niet.
Onze broers met aanhang zijn niet zo op dieren. De dames van beide heren, zijn bang voor die lieve Kappa en ook het opspringen van die kleintjes ervaren ze als niet prettig.
Kan ik me iets bij voorstellen hoor. Net je leuke kleren aan en dan boem, zo'n vieze natte neus van Kappa op je broek! Om over die kleine 2 witjes maar niet te spreken.
Heerlijk hotel is het hier, net fantastisch gewandeld en de hondjes op de kamer gelaten bij onze ouders. Is Kappa niet zo alleen. Nu eerst gezellig met zijn allen eten hier.
Daar kunnen we allemaal van genieten, altijd is er wel iets om te lachen. Een leuke herinnering die we samen delen en weer door kunnen vertellen aan de nieuwkomers van de heren. De dames zijn ook van de goede lach, dus gezellig hebben we het altijd. T'ja en dan na het eten, kopje koffie bij de hotel open haard en dan lekker naar je de kamer.
Ai , daar zie ik mam om de hoek zeilen op onze gang. Ze heeft de witte lakens met dekbedden van haar kamer in de arm en wisselt ze om met onze! Ja slapen jullie hier maar op, Kappa lag netjes op de grond, maar die 2 witte hondjes van jullie sliepen lekker in ons bed!
TJa wat moet je daar nu mee.....

Leotjee
Laatst aanwezig: 22 weken 4 dagen geleden
Sinds: 9 Nov 2014
Berichten: 6

Als ik de kamer binnen komt stroomt de geur van de wasverzachter mijn neus in. Ik word verdrietig. De helft van de herinneringen die we samen hebben gemaakt ontstonden hier. In deze kamer, waar bijna al het meubilair wit is, lijkt het net de hemel. En zo voelde het ook. Hoe je mijn huid streelde elke keer als ik bang was voor het onweer. Elke keer dat je zei; ‘Kom laten we even een filmpje kijken!’ Elke keer kon ik dicht tegen je aankruipen en me veilig voelen. ’S ochtends gingen dan betoverend de balkon deuren open waardoor ik over de gifgroene tuin ui kon kijken. Het was betoverend. Zelfs de discussies die we hier gevoerd hebben, en waarbij mijn mascara zwart op het witte laken afdrukte, waren magisch. Ik leerde van die momenten. Ik leerde van jou. Nu is dat leren gestopt. Tenminste, jou stem en wijsheden spoken nog altijd door mijn hoofd rond, maar jij bent er zelf niet meer. ‘Voel onze fijne momenten samen, dan heb je geen pijn.’ Dat is het enigste wat je hebt gezegd waar ik het nu niet mee eens ben. Je bent weg en juist die fijne momenten herinneren me eraan dat we die niet meer zullen hebben samen. Een traan stroomt van mijn wang en valt op de grond. Ik plof neer op het bed en kruip ver onder de witte lakens. Hopelijk gaat het goed met jou. Hopelijk ben je in een veilige wereld. Want niemand weet wat er na de dood is. Jou wijsheden heb je op mijn overgedragen en het zou mij een eer zijn als ik dat ook bij mijn kinderen zou kunnen doen. Het gaat je goed daarboven mam, het gaat je goed.

Leentje85
Laatst aanwezig: 20 weken 1 dag geleden
Sinds: 7 Okt 2015
Berichten: 31

Afscheid

Simone maakt voorzichtig de deur open. Krakend, maar met een vloeiende beweging draait de deur langzaam open. Ze staart naar het grote bed. Daar lag ze toen ze haar had gevonden. Het kussen perfect opgeschud. De spierwitte lakens op het bed waren strak opgemaakt. Ze had haar lievelingsjurk aan en haar haar perfect opgestoken. Haar make-up net zo mooi als altijd. De rode pumps die ze aan haar voeten had, gaven een roze schijn af op het witte laken. Op het nachtkastje naast het bed stond een bos rode tulpen. Er stond een kaartje bij met een afbeelding van een prachtige ondergaande zon.
‘Wees niet boos op me alsjeblieft. Ik wil jullie geen pijn doen, ik wilde het jullie besparen. Ik zag geen andere uitweg. Ik hoop dat jullie me herinneren als de vrouw en moeder die ik ooit was en niet als de vrouw die hier nu ligt. Ik wens jullie een zorgeloos leven met veel liefde en geluk. Zorg goed voor elkaar en voor papa. Dikke kus, mama.’
Naast het kaartje had Simone een grote witte envelop ontdekt. Ze had door de papieren gebladerd en ze geschrokken uit haar hand laten glijden. De witte blaadjes met zwart gedrukte letters dwarrelde naar beneden en kwamen geruisloos op de grond terecht. Net zo geruisloos als dat haar moeder deze wereld verlaten had. Simone had zich op haar knieën naast het bed laten vallen en huilde in stilte, haar hand op die van haar moeder. Op het moment zelf was ze boos en verdrietig tegelijk. Was dit wel waar? Waarom had ze niets gezegd? Dan hadden ze nog afscheid kunnen nemen. Nu was ze zomaar vertrokken.
De woorden die Simone had gelezen op de papieren uit de envelop schoten door haar hoofd. Levensverwachting: twee á vijf weken, vergevorderd, terminale fase, ongeneeslijk, tijd, medicijnen, pijn, overlijden, familie achterlaten…
Nadat ze een tijdje bij haar moeder naast het bed had zitten huilen had ze haar vader gebeld. Hij was compleet ingestort. Ook haar broer had het erg zwaar mee.
Simone had zich tot nu toe heel sterk gehouden. Maar vandaag was de laatste dag dat ze haar moeder fysiek zou kunnen zien en voelen.
Er rolde een dikke traan over haar wang. Met een grote zucht sloot ze de slaapkamerdeur van haar moeder en draaide ze zich om. Ze liep de trap af, op weg naar de auto. Op weg naar de laatste momenten met haar moeder. Op weg naar een afscheid dat nog lang niet had mogen komen...

Dave89
Laatst aanwezig: 28 min 55 sec geleden
Sinds: 14 Jan 2016
Berichten: 318

‘Kijk papa, ik ben een spook!’

Wat groeit hij snel. Voor mijn gevoel gaf ik hem gisteren nog de fles en nu rent hij rond. Ik wil dat mijn kleine mannetje nog even klein blijft.

Ik lach en speel het spel met hem mee. ‘Oh nee, waar dan?’ Ik ren gauw weg en zorg dat hij mij hoort. Een klein mensje onder een wit laken hobbelt achter mij aan. ‘Ik kom je pakken!’ Hij gilt van plezier.

’s Avonds leg ik hem op bed. Pyjama aan. Tandjes poetsen en een verhaaltje voorlezen. Daarna stop ik hem lekker in. Ik geef hem een kus en loop naar de deur. Dan hoor ik zacht ‘papa?’

‘Ja, wat is er?’

‘Er is hier toch geen spook hè?’

‘Nee hoor. Dat beloof ik. Slaap lekker.’

Ik glimlach. Mijn kleine mannetje blijft echt nog wel even klein.

Zara Mansourova
redactie
Laatst aanwezig: 16 uren 34 min geleden
Sinds: 5 Feb 2013
Berichten: 51

Gefeliciteerd Angus!

Met jouw verhaal heb je deze editie van de foto-schrijfopdracht gewonnen.

Jij wint het boek 'Vaslav' van Arthur Japin. We nemen contact met je op via het contactformulier van Schrijven Online.

De volgende foto-schrijfopdracht verschijnt spoedig online.

Moleskine cadeau? Neem nu een abonnement op Schrijven Magazine!

Gratis Moleskine opschrijfboekje bij een abonnement op Schrijven Magazine!

Bestel nu!
Schrijven Magazine

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 27 maart 16.00 u....

Mooie aanbieding!
Schrijfboek cadeau? Nu gratis bij een abonnement op Schrijven Magazine!

Neem een abonnement op Schrijven Magazine!

Maak je keuze!
Volg Schrijven Online op Twitter!

Volg Schrijven Online op Twitter!

Volg ons!