Start » Foto schrijfopdracht » Foto-schrijfopdracht #7

Foto-schrijfopdracht #7

Iedere zes weken kun je op basis van een foto een kort verhaal, gedicht of onderschrift verzinnen om kans te maken op een prijs.

De zevende editie is gesloten.

De opdracht van de zevende editie is: Schrijf een monologue interieur vanuit het jongetje met rugnummer 9. De tekst moet maximaal uit 400 woorden bestaan.

Met jouw verhaal maak je kans op het boek Leren Schrijven Leren van Peet van Duijnhoven, Jos van Hest, Machtelt van Thiel.

Zo werkt het

• Schrijf een zeer kort verhaal (max. 500 woorden) of gedicht op basis van het thema/opdracht en de bovenstaande foto. 
• Plaats jouw inzending in een reactie hieronder.
• Er wordt maar één reactie per deelnemer toegestaan. Meerdere of dubbele reacties worden verwijderd.
• Gelieve niet te reageren op andermans inzendingen.
• Iedereen met een Schrijven Online-profiel kan deelnemen. Nog geen profiel? Maak er hier één aan.
• Zes weken na plaatsing van de opdracht wordt door ons een winnaar gekozen. Dit wordt bekendgemaakt in een reactie, waarna de winnaar wordt gecontacteerd over de prijs.

De prijs: het boek Leren Schrijven Leren van Peet van Duijnhoven, Jos van Hest, Machtelt van Thiel.

We zijn benieuwd naar jullie verhalen!

Foto via Shutterstock.

Reacties

Cees
Laatst aanwezig: 1 jaar 49 weken geleden
Sinds: 2 Jul 2015
Berichten: 3

Zaterdagcompetitie

Te zachte pass, niet goed geplaatst. Geeft niet. Snel weer terug, roept de coach. Rick zal het zo wel weer horen in de kleedkamer: Wat deed je nou je toch weer? Komt er ooit wel eens een bal van jou aan? En dan gooien de jongens vieze sokken naar hem toe, joelen ze hem uit. Ik doe er niet aan mee, maar vind het ook niet zielig. De een pest, de ander wordt gepest. En weer een ander kijkt toe, zoals ik. Zo is het nu eenmaal.

Ik moet sprinten om de bal te halen. Red het net, maar ben slordig in de afwerking. De bal valt door een wonder voor Rick zijn voeten maar hij schiet hard over. ‘Sukkel, wat doe je, ga toch lekker hockeyen.’ Ik zie Rick terugrennen naar achter. Hij staat linksback, wat deed hij hier? Ik kan me niet herinneren ooit met hem gesproken te hebben, en toch zitten we altijd al samen in het team. En elke week staat zijn vader hem aan te moedigen langs de kant. Die is voor Ajax, tenminste, het lijkt me niet dat je als Feyenoorder een Ajax trainingspak aan doet. Ik heb Rick weleens rood zien worden als zijn vader hem weer wat toe riep. Zou hij het eigenlijk wel leuk vinden, voetballen? Hij is er in ieder geval niet goed in.

De bal ligt op de middenstip. We staan 0-3 achter, Rick verdedigde niet goed, maar de keeper kwam ook te laat uit. Eerlijk is eerlijk. Zijn vader maakt allerlei handgebaren aan de zijlijn. Ik snap er niets van. Rick ook niet, denk ik. We scoren! 1-3, de eer is gered. Helemaal niet slecht, we hebben hier ook wel met grotere getallen verloren. De scheids fluit af. We geven elkaar handjes: ‘Goed gespeeld, bedankt voor de wedstrijd.’ Op naar de kleedkamer, douchen. Heerlijk vind ik dat, na zo’n inspanning een lekker hete douche. Rick loopt achteraan, hoofd omlaag. In de kleedkamer zoekt hij zijn tas, er wordt mee overgegooid, hij krijgt hem niet. Ik word boos, maar grijp niet in. Eindelijk krijgt Rick hem te pakken. Hij kleedt zich snel om zonder zich te douchen. Dat had ik ook niet gedaan. Hij rent de kleedkamer uit terwijl wat jongens deodorant op hem spuiten: ‘Rick, met je stinkpik.’

Ik loop naar de parkeerplaats. ‘Rick! Hier!’ Ik zie mijn vader staan, en loop snel naar hem toe.

riquelme
Laatst aanwezig: 2 jaren 14 uren geleden
Sinds: 15 Jul 2015
Berichten: 0

Balbezit

Zolang de bal niet in mijn bezit is, kan ik er alles mee. Een rustige controle op de borst, totale beheersing op de dij. Panklaar voor mijn rechtervoet die de bal met een toets opzij beweegt en zo een opzittende verdediger aan de grond nagelt. Ondanks mijn uitmuntende controle zag hij toch een kans om me het leer te ontfutselen. Mis. Poes. Terwijl hij ontgoocheld achterom kijkt, ren ik naar het halve maantje. De zone van de waarheid nadert en iedereen kijkt naar mij, niet in het minst de doelman die nu voor me opduikt. Een twijfelaar in het strafschopgebied ben ik niet. Nooit geweest. In een fractie van een seconde weet ik meteen hoe het eindresultaat er zal uitzien. Succesvol. Alsof ik het al jaren doe, lijk ik mijn rechterbeen in stelling te brengen. De doelman werpt zich op zijn linkerkant om te anticiperen op mijn beweging. Maar anticiperen is niet voldoende. Want een voetballer als ik demonstreert. Met mijn zogezegd zwakkere linker laat ik de bal ijzingwekkend dicht naast de benen van een vallende doelman in het net glijden. Wat volgt, hoef ik niet te beschrijven. Succes.

Als de bal wel in mijn bezit is, ben ik niets waard. Terwijl hij tussen twee verdedigers door mijn richting uitkomt, ga ik aan het denken. Over hoe het zou kunnen zijn als die bal straks in mijn voeten belandt. Over wat ik zal moeten doen, wil ik demonsteren. Over hoe ik er zal uitzien als iedereen naar mij kijkt. Over hoeveel meter ik nog moet overbruggen om de zone van de waarheid te bereiken. Wat staat ze ver, dat halve maantje. Ik geraak er nooit. Net als ik wil zuchten bij het besef dat er me nog zoveel te doen staat, raakt de bal mijn borst. Hij springt zo ver weg dat mijn dij zelfs niet de kans krijgt hem te beroeren. Mijn rechtervoet kan er nog net met de punt bij. De punt die hem nog wat verder duwt. Een gretige verdediger gaat er mee aan de haal. Ik kijk hem na. Mis. Poes. Balbezit is zo overroepen.

Petra M. Heeren...
Laatst aanwezig: 37 weken 2 dagen geleden
Sinds: 3 Apr 2014
Berichten: 1

In de zaal is het onrustig, ik hoor het, het licht gaat uit en de spot gaat aan. Ik word op mijn schouders geklopt als ik de trap op loop en het licht instap. Het publiek wordt helemaal gek als ze me zien. Ik zwaai, ze gaan nog harder schreeuwen. Ik check of de microfoon het doet, ik roep ‘hallo’, het publiek roept ‘hallo’ terug. Ik hang de gitaar van papa om mijn nek en sla de eerste toon. De band achter me begint ook te spelen, het geluid blaast de zaal in. Iedereen begint meteen te dansen. Het is zo ontzettend gaaf. Ik heb de hele dag interviews gegeven, handtekeningen gezet, we hebben net pannenkoeken gegeten en geoefend met zijn allen en nu is het zover. Mensen komen van over de hele wereld om mij te zien en mijn kop staat wel zó groot op de gevel van de HMH. Nee het Ziggo Dome. Nee the O2, ja daar zijn we nu. The O2 in Londen. Misschien wel de grootste en tofste zaal ter wereld. Daar komen alle grote sterren.
En helemaal vooraan staat mama. Ze danst ook, ze is blij. ‘Goed zo jongen!’ roept ze, maar ik hoor haar natuurlijk niet, want er staan allemaal meisjes te gillen. ‘Zet ‘em op!’ roept ze. ‘Zet ‘em op!’ Ze moedigt me aan. Ik ren stoer over het podium heen en weer zodat iedereen me ziet en zorg dat ik op tijd bij de microfoon ben. Dan is het tijd voor een wat rustiger liedje. Ik sta er alleen met mijn gitaar, de band is stil. Mensen in het publiek houden hun telefoons omhoog. Lichtjes wiegen zachtjes heen en weer terwijl iedereen meezingt. ‘Kom op joh,’ roept mama. ‘Niet lummelen nu!’ Ik wil haar uitleggen dat het niet uitkomt, dit hoort zo. Dit is een liedje over een jongen die niet groot en sterk is, maar wel heel lief kan zijn. Ze roept. Nog harder. ‘Harder lopen jij! Wat heb ik nou gezegd gisteren!? Opletten! Winnen zeg ik!’
Ik ren. Ik hoor mama boven al het geluid uit. Ik heb even geen idee waar het podium eindigt en waar de bal is. Ik doe maar wat, ik volg Cees wel, die kan goed voetballen. Als Mark de bal via Stef naar Cees trapt, dan komt het vast goed. Als ze de bal maar niet naar mij trappen. …Oh shit…
Spot uit.

Ingrid Ruis
Laatst aanwezig: 6 weken 6 dagen geleden
Sinds: 16 Jul 2015
Berichten: 0

Trapveldje

OMG! Wat doet ie nou? Niet naar mij, nee niet naar mij! Ik sta vandaag wel in het veld maar ben er eigenlijk niet. Laat me nog even onzichtbaar zijn.
Ok. Hebbes.. Wat nu? Kevin, WAAR IS KEVIN! Gelukkig hij ziet me, snel die bal naar hem. Ik hijg en zweet nu al en dat in de 1e helft. Wat ben ik een sukkel. Een loser. Ze nemen mij niets kwalijk maar toch ben ik maar even weggebleven bij de club. Ik schaam me nog steeds.
Iedereen weet geloof ik nu wel wat bij ons thuis aan de hand is. Het lijkt soms wel of het hele dorp het alleen nog daarover heeft. Of ze niks beters te doen hebben.
Oh shoot! Daar heb je de bal weer…stukje naar voren dan en naar.... Mark! Die staat mooi linksvoor. Soweee, die kwam mooi voor. Ik heb het nog in me. O yeah.
Met mijn zusje kan ik er gelukkig goed over praten. Dat helpt wel. Ma doet net of er niets aan de hand is en lacht alles weg. Het was vast een ongelukje van pa zegt ze dan. Pffft of ik daar nog intrap. Ben geen kleuter meer.
Auw! Die bal zag ik even niet aankomen. Stom. Jaja sorry sorry! Dat wordt een blauwe plek.
Dit veld is echt niet veel meer dan een trapveldje. Top dat de pa van Kevin dit trapveldje voor onze club heeft gevonden anders was het gedaan met de competitie. We moeten wel kunnen voetballen.
Het nieuwe gras groeit hard. Afgelopen weekend zag ik tussen de verschroeide aarde de sprietjes gras weer tevoorschijn komen. Een fris buitje erover en dan zie je er niets meer van zei de pa van Kevin. Wel jammer dat ons mooie clubhuis ook helemaal in de as ligt. Ja! Goal!!

Ik mis pa. De vrolijke pa dan, niet de pyromaan.

sevillasonrisa
Laatst aanwezig: 2 jaren 9 weken geleden
Sinds: 18 Jul 2015
Berichten: 0

Ja, ja, ja, naar mij! De bal komt mijn kant op en ik sta vrij, dit is mijn moment. Als ik dit goed aanpak dan kan ik voorbij de tegenstander en dan scoor ik. Mijn eerste goal van het seizoen, maar het kan een belangrijke zijn. Die man die ik net aan de kant zag, die ken ik niet. Misschien is het een scout, misschien is hij van Ajax of nee, Arsenal. Als ik nu scoor dan… En papa is er vandaag ook om te kijken, ik moet wel scoren. Hij is vast trots als hij ziet dat ik mezelf helemaal vrijgelopen heb en alleen op een doel kan afrennen.

Waarom sta ik eigenlijk vrij? En waarom staan er twee bij Niels te verdedigen? Denken ze dat ik de bal toch niet kan krijgen? Ja maar, de bal komt nu toch echt mijn kant op. Moet ik er dan op wachten of springt er zo nog iemand tussen en moet ik eigenlijk meer naar het midden van het veld rennen? Maar als ik dat doe, dan ben ik niet meer vrij. Wat zou Van Persie nu doen? Wat zou papa willen dat ik doe? Wat zou het fijn zijn als hij trots op me is en zegt: “Je hebt de juiste beslissing gemaakt toen de bal op je af kwam”. En dan zou hij me een kroket geven en een flesje AA drank net als de vorige keer dat ik scoorde, omdat hij trots op me is. Gek woord eigenlijk AA drank, waar staan die AA’s eigenlijk voor? En misschien heb ik toch meer zin in patat. Wat zou Van Persie eten als hij een goede wedstrijd heeft gehad? Dat vraag ik hem binnenkort. Want als het echt een scout is en dat kan bijna niet anders want hij heeft een lange regenjas aan en een kladblok bij zich, dan worden Van Persie en ik collega’s en Facebookvrienden en alles. Gaaf zou dat zijn. En dan kom ik op school en iedereen vraagt dan om een handtekening en zegt iedereen: “Wooo Van Persie heeft jouw foto geliked”. Ja, gaaf. De bal is voorbij Niels, dus nu moet ik, zie je nu moet ik. Ok, focus, de bal, voetbal, de goal. Ik moet scoren.

5toverwoud@gmail.com
Laatst aanwezig: 2 jaren 6 weken geleden
Sinds: 21 Apr 2015
Berichten: 0

"Of ik het al wist, vroeg mijn Neefje Rob"
Samen met zijn jongste zus en zijn ouders,zou hij naar Düsseldorf verhuizen voor het werk van zijn vader.
Hij was net gescout bij Feyenoord en had al een paar wedstrijden mee mogen voetballen en nou moest hij naar Duitsland. Hij had zelfs in zijn eerste wedstrijd gescoord. Hij had geen zin om te verhuizen. " kan ik nu bij jou komen wonen, vroeg hij." Feyenoord zou alles regelen, zelfs de busjes voor het vervoer van en naar de training en ze zouden zorgen, dat het hotelpak netjes zou blijven. Ik hoefde niets te doen. Hij vroeg: " heb je alsjeblieft een slaapplaats voor me." Hij vertelde vol overgave over zijn succes met het voetballen maar hoe moest alles nu verder? Hoe kon hij doorgaan met zijn favoriete sport. Het was één oerwoud van chaos daar in Duitsland. Hij moest al zijn vriendjes achterlaten en dan ook nog opnieuw beginnen met een andere voetbalclub, waar hij de taal van de coaches en de trainers niet eens zou kunnen verstaan. Hij keek onrustig en gaf mij geen kans om iets te zeggen.
Een paar maanden later sprak ik Rob. Hoe ging het met hem en hoe was alles gegaan?
Hij was enthousiast, dat hij nu mocht mee voetballen met Bayer Leverkussen. Ondanks alles had hij het gered.
Ja, de taal was nog steeds lastig. Voor 50 kilometer heen en terug rijden naar de training, daar draait zijn moeder haar hand niet om.
Rob kan blijven voetballen, wat een doorzetter.

moederisthuis
Laatst aanwezig: 1 jaar 29 weken geleden
Sinds: 30 Nov 2011
Berichten: 0

Mondje dicht, mondje dicht.

Als ik toen had geweten wat ik nu weet, dan had ik alles anders gedaan. Dan had ik wat gezegd. Dat kind van toen, zo jong als de kinderen die nu voor me aan het voetballen zijn op dat zelfde voetbalveld. Ik ben weer terug!

Hardlopend, buiten adem, m’n hart bonkt zo hard dat ik mijn
T-shirt zie bewegen. Rennen voor wat komen gaat. Ik hoop dat hij mij vergeet en deze keer een ander kiest. Misschien als ik heel hard ren, zo hard ik kan, buiten adem, happend naar lucht, bijna kotsend. Misschien slaat hij mij dan wel over? Misschien kan ik heel hard wegrennen zonder dat hij me vangt. Misschien lukt het me deze keer wel? Waarom kan ik niks zeggen? Waarom hoor ik zijn woorden alsmaar in mijn hoofd, mondje dicht, mondje dicht. Ik beloof niks te zeggen maar ik ruik zijn adem en de penetrerende oude zweetlucht vermengd met nicotine na al die jaren nog steeds.

Hoe kan het toch, dat zijn hand steeds weer glibbert over mijn rug? Het is echt, het voelt echt, het gebeurt echt, het gebeurt mij, alweer, telkens weer, nu! Ik heb het koud, iedere haar op mijn lijf voel ik recht overeind staan. Het zweet loopt langs mijn rug. Ik kan niet meer. Waarom kiest hij mij steeds? Verstijfd en met mijn ogen dicht, afwachtend tot hij klaar en verlicht is. Wat ik niet zie, is er ook niet. Ik moet plassen! Waarom voelt het nat? Ik voel de urine langs mijn benen lopen. Wat voelen z’n handen ruw! Zijn hand bedekt met gescheurd eelt veegt de urine over mijn blote been uit. Schuurpapier voelt ook zo. Au! De urine prikt in verse wondjes.

Waarom komt hij zo dichtbij mijn gezicht? Zijn adem stinkt! Riekend naar ontstoken tandvlees likt hij het zweet van mijn voorhoofd. Zijn hand strijkt tegen mijn haren in. Mondje dicht, mondje dicht fluistert hij in mijn oren. Zijn hand glijd langs het elastiek van mijn voetbalbroek. Ik voel het elastiek tegen mijn huid klappen als hij zijn hand terugtrekt. Mijn nek doet zeer van de spanning, schouders hoog opgetrokken, mijn adem stokt. Ik stik bijna! Mijn voetbalschoenen voelen weer vochtig van de urine. Ik wil weg! Maar ik kan niks zeggen, het lukt me niet! Waarom lukt het me niet?

Hij duwt me weg, kijkt weg en knijpt in mijn been. Mondje dicht, mondje dicht sist hij. Ik ben duizelig. Stoïcijns en in gelijke pas loopt hij weer terug het voetbalveld op.

Ostinato
Laatst aanwezig: 11 uren 23 min geleden
Sinds: 12 Jan 2013
Berichten: 1455

Shit shit shit
hij gaat naar mij passen
niet doen niet doen niet doen
ik verpruts die bal
ik verpruts alle ballen
niet doen
niet naar mij
waarom loop ik dan ook vrij
shit shit
niet naar mij
niet naar mij
niet naar mij
schiet naar hem
shit shit shit
hij schiet naar mij
hij schiet
shit

Isolde2
Laatst aanwezig: 9 weken 3 dagen geleden
Sinds: 5 Apr 2009
Berichten: 0

Knisper doet het gras
Schijnt de zon op mijn gezicht
Kijken door het licht is lastig
Veeg ik het zweet uit mijn oog
Vliegt de bal op me af?
Kloppen doet mijn snelle hart
Beweeg ik naar de bal
Buig ik in positie
Zwaai ik mijn been naar achter
Hoor de knal door de warme lucht
Rolt de bal zoals ik wil
Glimlach ik trots in mezelf
Schater ik met overmoed

Marjon.M
Laatst aanwezig: 2 jaren 7 weken geleden
Sinds: 27 Jul 2015
Berichten: 0

“Nee hè... ik sta vrij. Ik wil de bal niet, nu niet en nooit niet. Heb die bal nog nooit gewild, maar pappa wil zo graag dat ik voetballer word.

Hoor hem toch eens schreeuwen... ja de beste stuurlui staan aan wal, zei oom Jaap verleden week tegen hem. Ik weet niet wat hij bedoelt, maar oom Jaap weet heel veel, zegt mamma, dus zal het wel waar zijn.

Opletten! Roept hij, maar ik wil juist niet opletten ik wil die bal missen. Zal ik de andere kant oplopen of me laten vallen?
Pappa zegt dat echte jongens voetballen en dat als ik een prof word ik mijn eigen vliegtuig kan kopen en in een heel groot huis kan wonen. Waarom is hij eigenlijk zelf geen voetballer geworden dan woonden we nu in een groot huis en kon ik alles van de Minions en ook nog de LEGO Star Wars kopen.

Hij zegt ook dat ik trots moet zijn op mijn nummer 9, want dat heeft Johan Cruijff ook gedragen... nou ik zag laatst die Cruijff op tv en dat is een hele oude opa die kan vast niet goed voetballen.

Ik heb al hondermiljoen keer tegen pappa en mamma gezegd dat ik voetbal niet leuk vind, maar ze zeggen steeds dat ik dan ook niet rijk word en dat ik gewoon moet doorzetten... dan zal ik er later de vruchten van plukken. Heb maar niet gevraagd wat appels nou met voetballen te maken hebben, want dan vinden ze me weer dom.

Schreeuwen kunnen ze wel... mijn ouders... heel hard. Ik moet opletten, mag niet staan te suffen en moet niet zo'n sukkel zijn... Thuis schreeuwen ze ook... tegen elkaar, tegen mij en tegen de hond.
Vanmorgen dacht ik nog... zal ik eens heel hard terug schreeuwen dat ik niet op voetbal wil maar op breakdance, maar ik heb toch dat toch weer niet gedaan.

Mijn vriend Bas zit wel op breakdance en ik heb al heel veel van hem geleerd. Ik kan ook de freeze op één hand en dat was best moeilijk om te leren.
Wilde het aan pappa en mamma laten zien, maar dat mocht niet'”Dansen is voor meisjes!”, zei pappa. Nou mooi niet... bij Bas in de groep zitten maar twee meisjes en wel acht jongens.

Shit... daar komt de bal, ik wil niet! Ik ga me laten vallen... nee, beter...

Freeze!

Schrijfcoach Od...
Laatst aanwezig: 14 uren 8 min geleden
Sinds: 24 Aug 2006
Berichten: 3684

Waar gaat de bal naartoe? De bal waar we allemaal naar verlangen... Naar mijn hand, Sam. Ik hoop dat je opkijkt naar me en me ziet. Ben ik soms onzichtbaar?
Hier. Ik wijs je met mijn hand waar ik heen ga. Nee, niet tegen mijn hand aan schoppen. Ik sta bijna vrij. Zie je me wel? Kijk omhoog, Sam, niet naar de bal. Morgen gaan we zwemmen. Mijn benen volgen mijn hand en mijn ogen zoeken jouw blik, Sam. Hoor ik mijn vader schreeuwen dat ik vrij sta?
De tijd lijkt stil te staan. Mijn hart bonkt in mijn keel. Hierheen! Hierheen! Ik ben aan de beurt. Er is niemand voor het doel. Ik kan schieten, Sam. Blijf bij je zinnen. Kijk naar me. Het doel is vrij. We kunnen winnen. Maar ik vertrouw mezelf normaal niet. Nu wel. Eindelijk sta ik goed.
Bal! Nog een paar meters rennen en dan goal!

Dana M
Laatst aanwezig: 38 weken 1 dag geleden
Sinds: 7 Mei 2013
Berichten: 475

Heb ik dat, hier is iets gigantisch mis! Rugnummer 9, niet te geloven, en dat terwijl ik nog maar 8 ben. Het klopt gewoon niet. Niets klopt. Mijn hele team lapt de regels aan hun laars. Ze rennen rond als idioten. Allemaal gaan ze voor de bal. Ik word gewoon meegezogen in hun fouten. Ik heb het geprobeerd, echt waar. Maar ze schreeuwden allemaal.
'Blijf daar niet zo staan, oen!'
'Voetbal is actie, actie, harde actie.'
'We negeren die imbeciel, de bal is niet voor hem!'
'Trappen man, ga voor die bal!'
Iedereen rende om me heen. Ze duwden mij van mijn plaats. Ze trokken me omver. Wat kon ik anders doen dan meegaan in die gekte? Dan maar de regels overtreden. Ik wil erbij horen. Eindelijk eens een keertje ergens bij horen. Maar het voelt niet goed. Mijn benen lijken wel van rubber, mijn hart klopt in mijn keel, met een schuin oogje kijk ik naar de trainer. Zal hij me wisselen? Hoor ik daar nummer 9 roepen? Bij aanvang van de wedstrijd vertelde hij mij midvoor te blijven staan. En ik, heb me op laten jutten door de andere jongens en ben niet blijven staan. Nu ik de regels heb overtreden, is er geen weg terug. Ik ga helemaal los, dan maar mijn basisplaats riskeren kwijt te raken. Een schot voor open doel. Het is mijn schoen die de bal lepelt, mijn been zwaait naar achteren. Trappen!!! Goal! Plotseling word ik van alle kanten toegejuicht. Handen gaan omhoog. Applaus klinkt. High fives worden gegeven. Ik ben de held van de dag. Eindelijk hoor ik erbij.
Voetbal is maar een raar spelletje: overtreed de regel en je wordt beloond.

Tja
Laatst aanwezig: 23 uren 27 min geleden
Sinds: 4 Mei 2009
Berichten: 14305

Ze zien me niet staan.

Als die rotvent mij die bal weer niet geeft, dan beuk ik hem na de wedstrijd in elkaar.
Ik loop een paar passen naar rechts en sta vrij. Ik ben de snelste en heb ook de beste techniek van iedereen. Toch word ik steeds overgeslagen. Wat een stelletje sukkels.
Ja hoor, Wim krijgt de bal. Die slapjanus kan geen bal goed verwerken. Hij slalomt wel om een paar tegenstanders heen, maar de bal raakt de paal. Wat een stom schot.
Waarom heb ik de pass niet gekregen? Ik weet zeker dat ik wel doel had getroffen.
Toevallig komt de bal weer voor de voeten van Wim terecht. Met een slap balletje maakt hij het eerste doelpunt. Iedereen vliegt enthousiast op hem af. Ik niet. Hij heeft gewoon geluk gehad om te scoren. Het was een niet te missen kans. Om een mazzeldoelpunt kan ik niet juichen. Langzaam loop ik terug naar de middencirkel.
Thuis zei mijn vader dat ik de bal op moet eisen. Ik doe niet anders. Ik schreeuw, maak gebaren. Constant sta ik vrij. Toch ziet iedereen mij over het hoofd.
Misschien is het beter dat ik naar een andere vereniging ga, waar de spelers wel tactisch inzicht hebben.
Tijdens de pauze zegt de trainer dat een reservespeler mijn plaats inneemt. Als de trainer ook al geen voetbalverstand heeft, besluit ik snel te douchen en daarna meteen naar huis te gaan.
Op het moment dat ik het voetbalterrein verlaat, hoor ik mijn team juichen. Ik kijk niet wie er heeft gescoord. Het zal wel weer een mazzelgoal zijn geweest.
Bij deze club gaat mijn voetbalcarrière in ieder geval niet verder. Ik zoek het hogerop.

Drekes2
Laatst aanwezig: 31 weken 2 dagen geleden
Sinds: 8 Aug 2015
Berichten: 12

He jammer, daar is weer een pass van onze jongen die wel heel hard werkt, maar niet goed kan voetballen. Waarom levert ie die bal niet gewoon in bij degene die net een stuk recht achter hem staat? Die kan dat beter, maar dat kan nu al niet meer. Nu even nadenken of ik door ga lopen of niet.

Twee gedachten schieten door mijn hoofd: Wordt het een bal voor de tegenstander of komt ie dadelijk in een of andere kluts bij mij of nummer 3 terecht? Toch nog maar even doorlopen in plaats van weer maar naar achteren gaan. Het is zo'n raar vliegende bal, dat ze hem allemaal niet snappen en dat ie op een of andere manier toch bij iemand van ons terechtkomt. Even wat meer naar de zijkant dan.

Tot mijn grote verbazing komt die bal via die kluts tegen het been van de groene nummer 13 toch nog bij mij terecht. Geen moment aarzelen nu en verder naar voor lopen, want zij vielen net aan en ik heb samen met nummer 3 van ons ineens een vrij veld voor me. Ik lok nu de keeper uit zijn doel en omdat nummer 3 van ons geen buitenspel stond, kan ie de bal dan zo in dat lege doel schieten. Er is niet veel tijd meer en het staat 1-1, dus gaan we nog winnen ook. Nu staat de keeper op het verkeerde been en nummer 3 staat goed. Daar komt die voorzet net rakelings langs de keeper en daar loopt hij de winnende binnen!

Nadat we elkaar hadden gefeliciteerd, zijn we nog even naar de jongen van de eigenlijk foute bal gegaan, omdat zijn vader ineens schreeuwde dat hij maar aan een andere sport moest beginnen omdat hij niet kon voetballen. We moesten hem even steunen door te zeggen, dat we zijn harde werk nodig hebben en dat hij toch maar mooi de winnende mee had ingeleid en dat deed hem zichtbaar heel goed.

Hele leuke wedstrijd geweest dit en nog gewonnen ook!

vogels en vondsten
Laatst aanwezig: 1 jaar 52 weken geleden
Sinds: 14 Aug 2015
Berichten: 0

Nummer 9

Hier sta ik perfect. Nu kan ik niet missen. De adrenaline stroomt door mijn lijf en ik voel me heerlijk! Jentel kijkt me aan met die ondoorgrondelijke blik van hem en knikt kort. Hij geeft een stevige trap tegen de bal die recht op me afkomt. Ik sprint ernaartoe en shot.

Waar is hij nu? Hoe kan dat? Ik heb ernaast getrapt! Ik heb hem niet geraakt! Hij is gewoon langs me heen gegaan!

Ik voel dat er aan mij wordt getrokken. Ik voel het in elke vezel van mijn lijf. Mijn ogen voelen zwaar aan. Ik wil gaan liggen. Ik zie Jentel en de rest vervagen. Ik wil niet weg. Ik wil hier blijven. Ik weet het nu weer. Er is geen nummer 9 meer in onze ploeg. Nummer 9 ligt over de stoel in mijn kamer. Mijn mama neemt hem vaak vast en weent dan stilletjes. Ze hoopt dat ik nog terugkom. Ze hopen het allemaal. Ze zochten in velden en bossen. Hingen mijn foto op aan elk station en talloze straatlantaarns.

Sorry mama. Je had mij gewaarschuwd voor vreemden maar hij is geen vreemde. Hij is niet wie je denkt dat hij is. Hij is niet WAT je denkt dat hij is. Hij is uiterst charmant. Heeft helpen zoeken en ophangen. Hij komt kijken naar elke match en maakt een praatje met Jan en alleman. Maar je zal zien; binnenkort zal hij verdwijnen. Hij zal opduiken in een ander dorp. Misschien in een ander land. Supporteren voor een andere ploeg. Alleen zal hij er totaal anders uitzien. Hij kan zijn uiterlijk veranderen weet je. Hij is verzot op kleine jongens. Maar niet op de manier die je zou denken.

Zijn mond veranderde in een gapend zwart gat. Hij heeft mij opgezogen. Zo blijft hij in leven. Door zich te voeden met jeugd. Hij vangt onze ziel. Af en toe mag ik van hem nog eens gaan voetballen. Maar hoe ik ook mijn best doe, ik kan de bal nooit raken.

Luciakyan
Laatst aanwezig: 1 jaar 24 weken geleden
Sinds: 17 Aug 2015
Berichten: 23

Alleen maar nummer 9.

Boos schop ik de bal voor mij uit. mijn vrienden zijn er nog niet. Ze doen de laatste tijd raar tegen me, sinds ik terug ben op school. Ze hadden niet verwacht dat ik zo snel terug zou komen. Ze wilden eerst liever niet met mij praten.
Misschien waren ze wel bang voor mij. Bang voor iemand die terug is gekomen van de dood. Ik schop de bal naar een hoek van het schoolplein als 1 van mijn vrienden ook het schoolplein opkomt.
"De andere komen vandaag niet." riep hij naar mij, een begroeting was dat nou niet echt.
"Waarom niet?" vroeg ik hem, het begon zachtjes te regenen.
"Ze hebben vandaag geen zin." zei de jongen en ging op 1 van de klimrekken zitten. Vroeger speelden we allemaal samen voetbal op het veld naast het schoolplein. Tot op een dag het ongeluk gebeurde.
"Gaan ze de school weer opbouwen?" vroeg ik aarzelend, ik wist niet of dit het goede moment was om dat te vragen.
"Dat weet ik niet, het is voor mij ook onbelangrijk." de jongen keek naar de ruïne die een jaar geleden nog onze school geweest was.
"Maar ik wil niet meer naar die andere school, ik heb daar geen vrienden." ik schopte de bal naar het grasveld dat niet meer gemaaid werd.
"Je had vrienden, als je broer dat niet verpest had." de jongen werd langzaam wazig, hij was eens mijn beste vriend geweest. Samen met de anderen zaten we op een gang pauze te houden toen de gevaarlijke rook gevolgd door vlammen op ons af kwam. Mijn broer heeft mij gered, de andere niet. Hij had het vuur gemaakt.
Langzaam loop ik van de spookschool weg, vandaag zou ik mijn vrienden niet weer terug zien. De voetbalwedstrijden in het weekend, zullen voor altijd een herinnering blijven. Ik was nummer 9, nu was ik de enige...

ploegelanden
Laatst aanwezig: 7 weken 5 dagen geleden
Sinds: 15 Sep 2009
Berichten: 18

DOE EVEN NORMAAL

'Bah! Staat mijn moeder langs de lijn! Ik vind het maar niks. Ik heb gezegd dat ze naar huis moet gaan. Dat ze me mag brengen en halen, maar dat ze niet moet blijven kijken. “Alle moeders kijken toch?” zei ze. “Ja, klopt. En ze roepen ook aan de lopende band. Jij gaat dat niet doen, hoor!” Tot nu toe is ze stil. Mooi! Je zal zo’n moeder hebben als Dennis. Die staat me toch altijd te gillen. Dennis lijkt er helemaal niet zenuwachtig van te worden. Die van Patrick kan er ook wat van! Die geeft ook nog aanwijzingen. Alsof onze coach al niet erg genoeg is. Hè! Ik kan me helemaal niet concentreren met mijn moeder langs de lijn. Hoor ik haar nou? Potverdorie! “Hup, nummer negen”, hoor ik. Ze wil zeker niet achter blijven. Maar beloofd is beloofd! Als het spel zo even stil ligt, ren ik naar haar toe en zeg ik dat ze even normaal moet doen.'

mikero30718
Laatst aanwezig: 32 weken 2 dagen geleden
Sinds: 8 Mrt 2012
Berichten: 0

Marnix gaat voor Rosa

Mijn vader kijkt naar me. Hij staat weer aan de zijlijn. Ik hoor hem schreeuwen, echt niet leuk meer dit. Wat moeten Juul en Rowan nu wel niet van me denken? Ik schaam me zo. Waarom doet hij dat iedere wedstrijd en training weer?

Vanmorgen zei hij dat hij me misschien niet kon brengen. Hij zag er inderdaad slecht uit en mama en hij spraken geen woord tegen elkaar. Vreemd hoor. Papa smeerde zelfs geen brood voor zijn lunchpauze. Ik snap er niets van.

Maar om half vijf stond hij voor me met de autosleutels in zijn hand. "Marnix, kom jongen", zei hij. "Aan die belangrijke wedstrijd moet jij ook jouw steentje bijdragen." Wat hij daar nou mee bedoelt? Het spel wordt toch gespeeld met een bal?

"He...trap nu eens goed tegen die bal Marnix!" De harde stem van papa doet me pijn. Vooral in mijn hoofd. Ik wil zo graag van deze sport af. Papa wil dat natuurlijk niet. Hij wil dat ik de nieuwe Messi word. Mama zegt dat papa dat op zijn buik kan schrijven?
Ik wil op gitaarles. Juf Rosa geeft les op de muziekschool. Zij is zo lief en mooi.
En een elektrische gitaar. Dat is echt heel vet. Rowan heeft ook gitaarles.

Verdorie, mijn bril glijdt van m'n neus. Kraaaak...Juul heeft erop getrapt! Nu heb ik er echt genoeg van! Ik stop ermee. Ik wil naar huis!

Huilend loopt Marnix van het recentelijk gemaaide veld af. Zijn vader loopt hem krakkemikkig achterna. "Die rot klompvoet ook..."

F. Ear
Laatst aanwezig: 2 jaren 2 weken geleden
Sinds: 19 Aug 2015
Berichten: 0

Superheld in actie

“Roel, ik sta helemaal vrij”, schreeuwt Guus over het veld. Guus geeft met zijn linkerhand aan waar hij de bal wil hebben. Ik weet dat Roel de bal nooit naar mij zou schoppen. Jij bent te langzaam, te sloom, te stom om te voetballen. Dat heeft Roel al meerdere keren tegen Michiel gezegd.
Mijn borst doet zeer, het is moeilijk ademhalen. Dat komt natuurlijk allemaal door gisteren. Pa had weer teveel gedronken. Mama was heel erg stil geweest de hele dag, het was een fijne stilte geweest. Ik had samen met Sander heel veel plezier gemaakt. We hadden als superhelden door de kamer gerend. Mama zat in een stoel met een glimlach op haar gezicht. Totdat ze alle drie de voordeur met een klap hoorden dichtslaan. Mama stond met een ruk op. Pa stond wankelend in de deuropening. Het was weer zover. Na een kwartier had ik er 6 blauwe plekken bij. Ik heb ze geteld, en ik heb ze opgemeten, zoals ik altijd doe. Het ziet er gek genoeg mooi uit, er zijn nu paarse, blauwe, rode, gele en zelfs bruine plekken op mijn borst, buik en bovenbenen. “MICHIELLL DOMBO, je laat de aanvaller lopen, ga erachteraan”, schreeuwt Guus over het veld. Oeps ik moet in actie komen, anders gaan ze me zo wisselen. Ik zet een sprint in, die niemand aanzag komen. Mijn benen beginnen te rennen, til mijn hoofd op, druk mijn schouders naar achteren en ren in volle sprint op de aanvaller af. Hij schrikt als hij mij aanziet komen, ik grijp de kans en pak de bal en ren over het veld. Batman heeft een doel en dat gaat hij ook bereiken. Hij zigzagt behendig tussen de spelers door, toch handig dat ontwijken en wegrennen voor pa. Daar komt de keeper in zicht, Batman schiet op zijn aller hardst de bal in de linkerhoek. Batman heeft zoveel kracht gebruikt dat hij omvalt en niet weet of hij zijn doel bereikt heeft. Dan hoort hij geschreeuw en gejuich. Batman trekt zijn cape over zijn hoofd en rent een ere rondje langs het publiek. Het wordt stil in het publiek. Ik trek mijn shirt weer naar beneden en zie veel geschrokken gezichten in het publiek, pa zijn gezicht staat op onweer, mama begint te huilen. Plotseling zie ik het gezicht van Robin in het publiek, hij springt over het hek, hulp is onderweg.

Beaunino
Laatst aanwezig: 1 jaar 1 week geleden
Sinds: 18 Aug 2015
Berichten: 7

De Vliegende Hollander

Vandaag moest het gebeuren.
Vrijdag de dertiende.
Er waren geen excuses.
-Hij had geen blessures.
Was in topconditie.
Scherp.
Hij kon het-
Had inmiddels toch wel bewezen dat hij het kon?

Uiterlijk koel betrad hij het veld.
Hier ging het om.
Draaide het om.
Zijn taak
was het doel.
Oké.
Dit was dan een poulewedstrijd.
Onvergelijkbaar.
Geen wraak.
Maar toch.

Hij moest gewoon zijn ding doen.
Hij speelde niet voor niets zijn 86ste interland voor Oranje? Had toch niet voor niets al 44 doelpunten voor Oranje op zijn naam?

Spanje speelde duidelijk beter.
Oranje stond inmiddels met 1-0 achter.
Hij voelde zich nog wel fit.
Rook wel de kansen.
-2 gemiste al-
Maar hij had er een neus voor.
Altijd gehad.
Daar moest hij op vertrouwen

44ste minuut.
Blind had de bal.
Robin stak zijn arm omhoog.
Blind schoot.
Dit was het.
Hij wist het,
voelde het.
Als in slowmotion liep hij richting het doel terwijl zijn ogen de bal bleven volgen
die in een waas van oranje naderde.
Uiterste concentratie.
Toen werd het stil om hem heen.
Slechts hij was daar, alleen met de bal.
In een nano seconde overwoog hij zijn kansen.
Met kracht zette hij zich af van de mat.
Hoog.
Hoger.
De bal kwam dichter en dichterbij tot hij hem
precies op het hoogtepunt van zijn vlucht met net genoeg effect in de juiste graad en de juiste snelheid weg kopte.
Tenminste, dat hoopte hij.
Daarna strekte hij zijn armen om zijn val te breken.
Het gras kwam onomkeerbaar dichterbij tot hij zijn ogen sloot. Heel even verloor hij de bal uit het zicht, een fractie maar, op het moment dat zijn kin de groene mat raakte.
Toen hief zijn hoofd.
Zat ‘ie?

In 1 vloeiende beweging stond hij weer op en rende naar zijn coach.
Zijn arm in euforie geheven.

Hij zàt.

Annette_Akkerman
Laatst aanwezig: 10 weken 1 dag geleden
Sinds: 29 Jun 2015
Berichten: 0

Voor opa

Pass de bal naar mij. Ik sta vrij en kan hem er zo inschieten. Kijk dan. Mama snapt het niet dat ik vandaag naar voetbal wilde. Gelukkig kon ik meerijden met de vader van Bas. Natuurlijk is de wedstrijd veel minder leuk nu opa niet langs de kant staat. Hij was er altijd. Al vanaf de F’jes. Opa mopperde nooit. Ook al ging er tijdens de wedstrijd niet zoveel goed en verloren we dik, toch wist opa altijd wat wel goed was gegaan. In de kantine kreeg ik dan wat te drinken. ‘Jongen, dat heb je wel verdiend. Ik heb die mooie pass wel gezien hoor.’
Geef de bal dan eens deze kant op. Die Roel wil altijd alles zelf doen. Kom op nu. Joost vindt dat ik me terug moet laten zakken. Hij begrijpt het niet. Ik wacht op die ene bal. Daar is Bas. Ik zwaai met mijn armen dat ik vrij sta. Bas ziet het. En kijk, ik neem hem prachtig aan. Dit had opa moeten zien.
Ik ga door. De bal lijkt wel aan mijn voet geplakt. Ik maak meters naar voren. Ik hoor Joost wel roepen dat ik moet afspelen, maar ik doe net of ik het niet hoor. Nog een klein stuk. Ik kan nu wel schieten, maar het is nog te ver. Zo’n harde knal kan ik niet geven. Die lange groene zit me op mijn hielen. Wat moet ik nu doen? Dit is mijn laatste kans. Opa vindt een goede voorzet ook vast mooi, maar ik weet dat hij er in moet. Ik zal scoren. Ik moet scoren. Voor opa. Iedereen langs de kant roept. ‘Ga door!’ Ik ga zo snel. Ik sta nu goed. Heel even inhouden. Ik hijg. Zo hard heb ik nog nooit gelopen. ‘Goed kijken’, zegt opa altijd. En dan… Hij zit. Hij zit echt. Gejuich. Iedereen valt om mijn nek. Opa, hij zit voor jou! Nu word je vast snel beter. De volgende keer ben je er weer bij, ik weet het zeker. Heel zeker.

Zara Mansourova
redactie
Laatst aanwezig: 1 dag 9 uren geleden
Sinds: 5 Feb 2013
Berichten: 48

Gefeliciteerd Ostinato!

Met jouw gedicht heb je deze editie van de foto-schrijfopdracht gewonnen.

Jij wint het boek 'Leren Schrijven Leren' van Peet van Duijnhoven, Jos van Hest, Machtelt van Thiel. We nemen contact met je op via het contactformulier van Schrijven Online.

De volgende foto-schrijfopdracht verschijnt spoedig online.

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 16.00 u. abonnee!...

Speciale aanbieding
Verkoopt jouw boekhandel Schrijven Magazine?

Benieuwd of jouw boekhandel of kiosk Schrijven Magazine verkoopt? Zoek het op in de storelocator...

Zoek een verkooppunt
zo breng je je verhaal tot leven

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 16.00 u. abonnee!

Leuke aanbieding
Word abonnee van Schrijven Magazine

Mis het herfstnummer van Schrijven Magazine niet, word vóór maandag 16....

Superaanbieding!