Start » Foto schrijfopdracht » Foto-schrijfopdracht #5

Foto-schrijfopdracht #5

Iedere zes weken kun je op basis van een foto een kort verhaal, gedicht of onderschrift verzinnen om kans te maken op een prijs.

De vijfde editie is gesloten.

De opdracht van de vijfde editie is: Een jong stel met relatieproblemen trekt in een afgelegen Bed & Breakfast. Schrijf een spannend verhaal van max 500 woorden

Met jouw verhaal maak je kans op het boek De nachtwaker van Tomas Ross.

Zo werkt het

• Schrijf een zeer kort verhaal (max. 500 woorden) of gedicht op basis van het thema/opdracht en de bovenstaande foto. 
• Plaats jouw inzending in een reactie hieronder.
• Er wordt maar één reactie per deelnemer toegestaan. Meerdere of dubbele reacties worden verwijderd.
• Gelieve niet te reageren op andermans inzendingen.
• Iedereen met een Schrijven Online-profiel kan deelnemen. Nog geen profiel? Maak er hier één aan.
• Zes weken na plaatsing van de opdracht wordt door ons een winnaar gekozen. Dit wordt bekendgemaakt in een reactie, waarna de winnaar wordt gecontacteerd over de prijs.

De prijs: het boek De nachtwaker van Tomas Ross.

We zijn benieuwd naar jullie verhalen!

Foto via Shutterstock.

Reacties

Elza
Laatst aanwezig: 2 dagen 22 uren geleden
Sinds: 1 Dec 2014
Berichten: 182

Waag het niet dit keer ook de schuld in mijn schoenen te schuiven! En ik weet dat je dat nu aan het doen bent. Je ligt zwijgend op het bed, zogenaamd om uit te rusten, en staart omhoog naar de kroonluchter, recht boven het hemelbed. De kamer ademt een nostalgische sfeer. Daar hield je altijd al van. Daarom heb ik deze Bed & Breakfast ook uitgekozen. Speciaal voor jou. Ik kon toch niet weten dat je juist vanavond met je vriendin af had gesproken.

Zie jou nu zitten op het bed. Te lezen! Zie je dan niet hoe ik me voel? Op de één of andere manier krijg je het altijd voor elkaar om het zo te regelen, dat ik niet kan doen wat ik wil. Zelfs als ik erop sta dat het nu eens op mijn manier gebeurd, zeg jij het weer zo, dat het lijkt te kloppen zoals jij het wilt. Maar ik zal nooit zo’n volgzame vrouw worden als jouw moeder. Nooit!

Waar gaat het elke keer mis? Ik weet dat vrouwen ingewikkeld zijn, dat staat in alle boeken. Maar jij leek altijd zo nuchter, zo helder in wat je wilde. Niet dat ik verwachtte dat het bij ons perfect zou gaan, maar toch…

Het doet pijn, elke keer weer. Het leek zo mooi toen we trouwden. Je had een fantastische dag voor me geregeld. Je had alles voor me over. Maar nu… Vind je niet belangrijk wat ik vind? Hoe kun je daar zo overheen walsen? Het enige waar je aan leek te kunnen denken, was aan het geld dat alles gekost had. Hoe kun je daarover beginnen? Waarom ben ik eigenlijk met jou getrouwd?

Je zult net zo lang zwijgen, tot ik naar je toe kom om het goed te maken. En dan zul je gaan huilen. Ik weet dat het zo zal gaan. Ik doe echt mijn best om de man te zijn, die jij wilt dat ik ben, maar ik heb ook mijn eer. Ik vertik het!

Misschien zijn we niet voor elkaar bedoeld. Misschien was het een fout, dat we met elkaar trouwden. Misschien had ik de twijfels serieus moeten nemen, die ik soms voor het trouwen had. Ik bedoel, heb ik mezelf niet voor de gek gehouden? Misschien moet ik het op tijd doen, scheiden, nu het nog niet zo moeilijk is.

Ik zie het aan je ademhaling. Je gaat al bijna huilen. Je knijpt in de deken. Je probeert het tegen te houden, net als altijd als je gaat huilen. Hé, wacht eens even. Net als altijd… Het zal toch niet zo zijn dat, ben je soms…? Nee, het is nog niet de tijd toch?

Ik haat huilen. Zeker omdat je dan daarna opeens zo lief voor me wordt. Daar doe ik het heus niet voor! Misschien…

“Liefje, kan het zijn dat je weer last hebt van je maandelijkse…”

Nee! Heb ik het nu weer geloofd? Ben ik er weer ingetrapt? Niet huilen… stop!

schrijvengeluk
Laatst aanwezig: 3 dagen 15 uren geleden
Sinds: 15 Apr 2014
Berichten: 677

Spanningen.

‘Hebt u ook twee aparte kamers?’
‘Nee.’
‘Een kamerscherm misschien?’
‘Nee, helaas daar kan ik u niet aan helpen. U had toch onder dezelfde naam geboekt?’
‘Ja, maar er zijn wat spanningen, ziet u.’
‘O, dat is vervelend, wacht maar even ik ben zo terug.’
Jeanet en Henderik kijken elkaar verbaast aan.
‘Volgens mij begrijpt hij jou verkeerd Henderik, ik heb je al zo vaak gezegd, je moet duidelijk zijn.’
‘Ja, Ja.’

‘Rosa, dit zijn Jeanet en Henderik het stel met spanningen, neem ze maar mee naar hun kamer.’ Zegt hij met een knipoog die zelfs Henderik niet is ontgaan.
‘Volgt u mij maar.’
Gedwee volgen Jeanet en Henderik Rosa de trap op naar boven.

Ze is bepaald niet onknap, moet je die benen zien. Langzaam glijd de blik van Henderik omhoog tot net onder haar rokje. Hij voelt een ruwe duw in zijn rug. Toch weerhoud het hem er niet van zijn gedachten de vrije loopt te laten, wat heeft Rosa voor hun in petto, een triootje wellicht? Misschien heeft hun huwelijk gewoon wat opsmuk nodig. Het bed ziet er uitnodigend uit.

‘Een kamerscherm heb ik niet voor jullie, wel twee blinddoekend’ behendig bind ze de eerste voor de ogen van Henderik, die wel in is voor iets spannends.
Jeanet wil er echter niets van weten.
‘Wacht maar even’ zegt Rosa en loopt de kamer uit.
Henderik hoort aan de voetstappen dat ze de trap afloopt. Daar zitten ze dan … in afwachting van het vervolg.

Het duurt een eeuwigheid voordat hij weer voetstappen hoort, het zijn niet alleen de voetstappen van Rosa. Zware stappen waarvan de trilling voelbaar is in de vloer. Spanning en angst vechten om een plek in zijn hoofd.
‘Jeanet ben je er nog?’
Geen antwoord. Hij heeft haar niet meer gehoord sinds Rosa de kamer verliet. De deur gaat open de zware voetstappen komen dichterbij.
‘Staan gaan’ zegt een stem.
Hendrik doet wat er van hem gevraagd wordt. Een hand op zijn schouder dwingt hem te lopen. Voorzichtig de trap af, waar hij de buitenlucht al omhoog voelt trekken. De voordeur staat open. Henderik wordt gedwongen om in een busje te stappen.

‘Jeanet ? … Rosa?’ Geen reactie.

De schuifdeur van de bus wordt met een hoop kabaal gesloten. Er stapt iemand voorin de bus en start de motor. Henderik weet niet wat hij van dit alles moet denken. Is dit wel een spel of is hij betrokken bij een misdrijf. De spanning wordt hem te veel, hij moet even kijken, door een kiertje maar. Met zijn hand wil hij zijn blinddoek een stukje optillen. Zijn hand wordt gepakt en vastgeketend aan een stang. Het is een bekende hand, een die hij herkend uit duizenden … de hand van Jeanet. Hij zucht eens diep en geeft zich over aan haar fantasie.

Twinkling Star
Laatst aanwezig: 25 weken 6 dagen geleden
Sinds: 5 Aug 2014
Berichten: 3

"Lauren! Blijf nou eens met je tengels van me af!" Snauwend duwde John zijn vriendin van zich af, wat hem een nijdige blik opleverde. Ze waren nog geen vijf minuten geleden aangekomen bij deze afgelegen Bed & Breakfast en hun geruzie begon alweer. Eigenlijk had hij helemaal geen tijd om een weekend weg te gaan, maar Lauren vond dat het tijd werd om hun relatie nieuw leven in te blazen. Eigenlijk had ze wel gelijk, het liep al een tijdje niet zo lekker meer. Maar dacht ze nou echt dat hun relatieproblemen opgelost zouden worden door een paar nachten flink van bil te gaan?

Hij slaakte een zucht en keek nog eens naar haar. Ze vormden een merkwaardig koppel. Zij was lang en blond, met groene ogen en geen grammetje vet aan haar lijf. Hij daarentegen was ietwat gedrongen met kort, donker haar en ogen zo zwart als de nacht.
"John...." Ze keek hem nu haast smekend aan. "John...."
"Wat is er?" snauwde hij opnieuw, maar het klonk al niet zo overtuigend meer. Hij voelde zich schuldig bij het zien van haar hoopvolle blik. Hij was de laatste tijd teveel in beslag genomen door zijn werk als advocaat om haar genoeg aandacht te geven.
Ze zag dat zijn afwerende houding verdween en langzaam kwam ze op hem toelopen, totdat ze dichtbij genoeg was om hem aan te kunnen raken. Haar vingers gleden langzaam over zijn gezicht, haar ogen namen hem aandachtig op.
"John, ik wil dat we weer een gelukkig koppel worden."
"Ja schat, dat wil ik ook" zei hij zuchtend. "Ik weet alleen niet hoe."
"Ik wel" zei ze, terwijl ze hem naar zich toe trok. Haar vingers draaiden luie cirkels over zijn rug, waarbij hij langzaam ontspande.

Buiten was het inmiddels donker geworden. Het flauwe licht van de straatlantaarn verspreidde een wazig licht door de verwaarloosde kamer. Aan het eind van de straat stopte een oude Jeep, waar twee donker geklede mannen uitstapten. Behoedzaam keken ze om zich heen en staken toen de straat over, richting de sober ogende Bed & Breakfast. John en Lauren zagen het niet. Hun liefdesspel had zich verdiept, waardoor ze nu ineengestrengeld op het krakende bed lagen.

"John!" Met een ruk schoot Lauren overeind, haar haren verfomfaaid om haar gezicht. "Hoorde jij ook wat?"
Met tegenzin haalde hij zijn lippen van haar roomwitte borsten. "Mmm, bedoel je dat opwindende gekreun van je?" murmelde hij glimlachend. Opgewonden drukte hij haar weer terug in de kussens, terwijl zijn mond haar stijve tepel zocht.
"John, nee! Er is iemand buiten!" Angstig duwde Lauren hem van zich af, maar ze was altijd al een angsthaas geweest. Toch keek John de kamer eens rond.
"Wat is dit eigenlijk voor Bed & Breakfast?" mompelde hij, terwijl zijn oog op de afbladderende muren en muizenkeutels in de hoek viel.
Voor meer verbazing was geen tijd. Het geluid van rinkelend glas deed hen ineenkrimpen, gevolgd door een paar harde schoten. Een ijselijke doodskreet was het laatste wat hij van Lauren hoorde...

CityLarkii
Laatst aanwezig: 9 weken 3 dagen geleden
Sinds: 11 Jun 2014
Berichten: 2

“Godskolere! Hoeveel rotzooi heb je nodig in een weekend. Je gaat niet op wereldreis!” Hij tilde haar hutkoffer uit de auto en kwakte hem neer op de parkeerplaats. Met een handige beweging zwaaide hij zijn weekendtas over zijn schouder en sloot de kofferbak. “Je zoekt zelf maar uit hoe je dat ding naar binnen krijgt.” Ze keek hem met kille blik na. Haar haren dropen in slierten langs haar gezicht dat op onweer stond.

Uiteraard hadden ze de muffe zolderkamer gekregen. Dat krijg je ervan als je vent een krenterig varken is. Ze sleepte gestaag haar koffer naar boven, waarbij meneertje “mooi weer” haar passeerde op weg naar de bar. Hij had zijn tas en jas op het bed gegooid en had niet de moeite genomen zich even op te frissen na die lange tocht naar dat afgelegen gehucht. Ze kon zich er ook niet meer druk om maken.

Ze waste haar handen en gezicht aan de wastafel. Het water was ijskoud en deed haar hart verder bevriezen. Na een laatste check of haar koffer nog goed op slot zat ging ze op onderzoek uit. Naast de stoffige eigenaar en zijn vrouw was er slechts een andere gast aanwezig. Een jonge student pathologie, die een kamer op de middelste verdieping bewoonde. Het was een magere bleke jongen, die er niet erg stevig uitzag. Zijn waterige ogen zaten vastgeplakt aan een boek dat in het Latijn was geschreven. “Doe mij nog maar een bier” hoorde ze haar man luid brallen. De plaatsvervangende schaamte die zij altijd voelde op dit soort momenten bleef achterwege. Het zou toch de laatste keer zijn.

Het eten werd geserveerd aan de grote tafel in de eetkamer. De bleke student nam plaats op de hoek naast de open haard. Aangezien haar man toch niet de moeite nam om zich bij het gezelschap te voegen en zijn diner in vloeibare vorm voortzette, vroeg ze de jongen of ze hem gezelschap mocht houden. Al gauw waren ze verwikkeld in een interessant gesprek over zijn studie en het boek dat hij las. “Et amputatio membrorum et tortura” sierde de kaft. Het ging over marteling en verminking in de middel eeuwen en leidde al gauw tot een verhitte discussie over welke methoden het meeste effect hebben.

Marteling had al jaren haar interesse gehad en naarmate haar huwelijk langer duurde werd haar interesse steeds dieper. De student had vanuit zijn opleiding de nodige kennis van anatomie en wist de methoden uit het boek daardoor met frisse kennis te upgraden zodat ze meer effect hadden. Na de tweede fles wijn gaf hij toe dat zijn enige spijt was dat hij het nooit in de praktijk kon testen.

Na de derde fles nodigde ze hem uit in haar kamer, waar haar man al snurkend en ruftend zijn roes uitsliep. Met veel egards opende ze haar hutkoffer en zag ze de ogen van de student beginnen te glimmen. “Hier is je kans” fluisterde ze en draaide de deur op slot.

Helma
Laatst aanwezig: 1 jaar 3 weken geleden
Sinds: 28 Mrt 2011
Berichten: 39

Het matras zakte te ver door en Eugene lag al te ronken na de zware bieren die de morsige gastheer, Philippe, hem had voorgezet. Ze had zelf rustig aan gedaan met haar wijn, hoe Philippe ook had zitten aandringen en knipogen. Toen hij met zijn vadsige vingers in haar zij begon te prikken, was het tijd geweest om naar bed te gaan. Eugene ging mee na enig aandringen, wat wankelend. Na een korte douche was ze hoopvol naast haar jonge echtgenoot geschoven in haar nieuwe negligeetje, maar helaas. Hij sliep al. Een bierwalm uitwasemend.

Buiten klonk een geratel. Ze schoof uit bed en liep op haar blote voeten naar het stoffige raam. Ze voelde gruis onder haar pas gewassen voeten. Ze tuurde gebogen naar buiten en zag Philippe met een groot pakket sjouwen. Een mansgroot pakket, verpakt in zwart plastic. Er hing lang blond haar uit. Hij ging met zijn last een oude schuur in. Opgewonden porde ze Eugene. Hij kreunde en draaide zich om, met geen mogelijkheid wakker te krijgen. Buiten hoorde ze weer het geratel. Voorzichtig keek ze weer uit het raam. Philippe sloot de schuurdeur af met een groot ijzeren kettingslot.

Ze deed geen oog dicht die nacht. Ze sms’te haar vriendin, wat ze moest doen. Geen antwoord. Jacqie was natuurlijk wezen stappen en bij een leuke date thuis beland. Zij wel. Tegen de ochtend werd Eugene wakker en vertelde ze hakkelend wat ze had gezien. Hij gaapte en liet lachend een boer. Die jofele Philippe een ontvoerder van blonde meisjes? Welnee, ze had het zich verbeeld. Ze had teveel Scandinavische thrillers gekeken de laatste tijd. In gedachten ging ze mogelijke makelaars na. Dit was de druppel.

Bij het ontbijt kreeg ze geen hap door haar keel. Philippe, die eieren stond te bakken voor zijn gasten grapte dat ze best wat kon hebben en goed moest eten. ''Jonge liefde, alors….'' Zijn vrouw, die er blijkbaar ook was, kwam binnen met verse eieren. En een catalogus met foto’s van haar bedrijfje, een winkel met traditionele kleding gedrapeerd over etalagepoppen met blond haar. ‘’Philippe, heb je de nieuwe poppen al binnen gekregen?‘’ ‘’Alors,’’ zei Eugene en knipoogde naar zijn jonge, blonde echtgenote. Had ze zich zo vergist? Een warme blos en een enorme opluchting verspreidden zich over haar lichaam. Eugene gaf haar lachend een zoen. Het was niet de spanning waarop ze had gehoopt, maar een spannend nachtje was het wel geweest.

Buiten laadde Philippe hun koffers in de auto. De mannen sloegen elkaar op de schouder, ze glimlachte wat onbeholpen. Toen ze wegreden keek ze nog even om naar het oude pensionnetje. Haar blik viel op het raampje van de schuur. In een flits zag ze een meisjesgezicht met blonde lokken, de mond opengesperd. Een bleke hand klauwde tegen het raam.

Theo Mellenbergh
Laatst aanwezig: 1 jaar 48 weken geleden
Sinds: 13 Feb 2015
Berichten: 0

'Hé, je rijdt er voorbij! Hier moeten we zijn.'
Dagobert zet zijn voet vol op de rem. Een hevige schelle toeter klinkt achter hen.
'Godverdomme, dat ook nog,' gromt hij.
De witte Volvo achter hen geeft weer gas en haalt ze in. Een fuckgebaar naast een woest gezicht zijn zichtbaar.
'Pff, dat ging maar net goed. Je had wel eens kunnen waarschuwen!'
De vrouw naast hem zucht en doet er het zwijgen toe. Hij wilde het adres niet in de Tomtom zetten, dus eigen schuld, dikke bult. De eigenwijs! Ze trekt haar mondhoeken naar beneden, bedwingt zich. Ze had iets lelijks willen zeggen, maar ze doet het niet. Ze wil hun weekendje Bed & Breakfast niet op voorhand verpesten. Dan hadden ze het net zo goed kunnen laten. Het is tenslotte de bedoeling dat ze hun relatie weer een positieve draai kunnen geven. Even wat ontspannen. Maar als dat zo gaat...

Dagobert heeft inmiddels een plek gevonden en keert de wagen. Als Heleen even later uitstapt komt de gastvrouw al uitnodigend de voordeur uit gelopen. Haar hand uitgestoken voor de verwelkoming.
'Leuk dat jullie er zijn. Makkelijk kunnen vinden?'
'Jahoor', antwoordt Dagobert in een poging vriendelijk te klinken. 'Op de laatste honderd meter na. We reden eerst voorbij.'
'Geen TomTom?' lacht de gastvrouw. 'Of was ie de draad weer eens kwijt?'
'U woont hier prachtig', omzeilt hij een antwoord op haar vraag.
'Hij was eigenwijs: niks in de Tomtom gezet', reageert Heleen geïrriteerd.
'Dat doe je nou altijd!' verheft Dagobert zijn stem. 'Altijd weer zet je me voor lul. Ik dacht dat we zouden proberen het gezellig te houden. Maar als je zo begint....'
'Jij komt er nooit voor uit als je iets stoms doet. We waren bijna plat gereden. Wie remt er ook zo plotseling! Lul!' kaatst Heleen terug.
De lach van de gastvrouw is inmiddels van haar gezicht getrokken. Ze draait zich half om en wijst met trillende hand in onbestemde richting.
'Ik wil me er niet mee bemoeien. Maar volgens mij kunnen jullie beter naar een therapeut gaan?'
Een suggestie die niet in goede aarde valt. Zo heftig ze zich eerst tegen elkaar keerden, zo eensgezind zijn ze nu in hun reactie op het idee van de gastvrouw.
'Kom, we gaan! Ik ga niet in een Bed & Breakfast waar ze zich met onze zaken bemoeien, ' schettert Dagobert in de richting van de weglopende gastvrouw.
'Nee, dat doen we zeker niet,' bevestigt Heleen haar vechtgenoot. 'En die therapeut kan ze in haar reet stoppen!
Wat rest is een stofwolk na drie dichtklappende deuren.

Sterrewolkje
Laatst aanwezig: 1 jaar 39 weken geleden
Sinds: 5 Feb 2015
Berichten: 0

Bang!
Daar vloog een stoel door de lucht. Jennifer kon het nog net ontwijken. Geïrriteerd keek ze Chris aan. Hij gaf haar een blik van: Niet voor jou bedoeld.
De stoel landde net naast Arthur, die er als een haas vandoor probeerde te gaan. Jennifer greep naar zijn shirt, maar struikelde en zag hoe Arthur door de deuropening vluchtte. Ze krabbelde weer op, maar werd bijna weer omvergelopen door Chris.
‘Jeetje Jennifer blijf er eens bij, wil je!’ Riep hij boos. Jennifer beet op haar lip om niet woedend uit te vallen. Daar was nu geen tijd voor. Straks als ze alleen waren zou ze wel een hartig woordje met hem spreken. Iets wat ze al veel eerder hadden moeten doen.
Chris trok haar aan haar pols mee de donkere gang in. Geen spoor van Arthur. In de gehele B&B was het aardedonker. De stroom was uitgevallen sinds die flashbang. Het had zo’n harde knal veroorzaakt dat Jennifer verbaasd was dat de oude B&B niet ingestort was.
Terwijl ze zich probeerde te oriënteren in het donker hoorde ze ineens een geluid. Iets wat van boven kwam. Chris, die haar nog steeds vast had aan haar arm, liet haar los en fluisterde: ‘Kom, boven.’
Vervolgens trok hij zijn wapen en Jennifer deed hetzelfde. Zij aan zij liepen ze de trap op met hun pistolen naar boven gericht. Eenmaal boven hoorde ze het geluid weer.
‘Links.’ Fluisterde Chris.
‘Nee, rechts.’ Fluisterde Jennifer terug. Ze hoorde hem zuchten.
‘Moet je nou altijd je kont tegen de krib gooien? Het is duidelijk links, Jen.’
‘Dat is helemaal niet waar en het is duidelijk rechts!’ Antwoordde Jennifer iets harder dan ze gewild had. ‘Opsplitsen dan maar?’ Stelde ze uiteindelijk voor.
En zodoende ging Chris links en Jennifer rechts. Jennifer liep de smalle donkere gang in en checkte elke deur die ze tegen kwam. Alle deuren waren op slot. Ze was in het midden van de gang toen ze zag dat de laatste deur op een kier stond. Ze liep zo zacht mogelijk naar de deur en bleef ervoor staan. Net op het moment dat ze de deur verder open wilde duwen, werd ze van achter vast gegrepen. Er werd een hand op haar mond gelegd en ze voelde de loop van een pistool in haar rug. Een zware mannenstem zei haar dat ze haar wapen moest laten vallen. Arthur!
Ze liet haar wapen vallen en Arthur veegde het met zijn voet weg van hen. Vervolgens duwde hij haar de kamer binnen. ‘Waar is je vriendje?’
Nog voordat ze antwoord kon geven, hoorde ze achter haar een stem zeggen: ‘Háár vriendje staat hier.’
Ze zag Chris staan met zijn pistool gericht op haar en Arthur. Arthur verplaatste zijn pistool van haar rug naar de zijkant van haar hoofd.
Bang!
Stilte…

Jennifer lag op de grond. Chris stond boven haar. ‘Ben je oké?’
‘Ik zei toch dat het rechts was.’ Zei ze terwijl hij haar omhoog hielp. Ze zag een glimlach op zijn gezicht verschijnen.

marafr_
Laatst aanwezig: 1 jaar 47 weken geleden
Sinds: 18 Feb 2015
Berichten: 0

We reden de parkeerplaats op, het was uitgestorven, donker, nergens was een lantaarnpaal of andere bron van licht te zien. We zaten nog steeds ongemakkelijk naast elkaar tot ik besloot uit te stappen. Samen liepen we met onze koffers enal richting de ingang. Niemand te bekennen, ik voelde een gevoel van angst opkomen maar wilde mij niet laten kennen. Daar stonden we dan, samen voor de receptie te wachten tot iemand ons zou komen helpen. na een paar minuten - wat voor mij wel als een paar uur duurden kwam er een man om te hoek. even groot als Bas maar dan met een strenge en wat bozige blik. Bas deed het woord ik bleef op een afstandje. Het leek alsof de mannen elkaar kenden, ze waren een tijdje in gesprek en ik zag de man van de receptie zelfs even lachen.
Ik liep achter Bas de kamer in, het was klein maar groot genoeg voor ons samen. Er hing nog steeds een ongemakkelijke sfeer en ik besloot me lekker op te frissen in de badkamer. soms leek het wel alsof ik stemmen hoorden in onze kamer maar ik zou het me wel verbeelden, misschien was het Bas die weer eens met zijn ouders aan het bellen was. Dat is nou een van de vele punten waar ik me ongelofelijk aan erger bij hem. Maar toen ik de badkamer uitliep zag ik tot mijn schrik dat Bas weg was en geen briefje of wat anders had achtergelaten. Ik begon me toch enigszins zorgen te maken en sprak met mezelf af dat ik nog een kwartiertje zou wachten en als hij dan nog steeds niet terug zou zijn ik opzoek zou gaan.
Na een kwartier was Bas nog steeds niet terug, ik besloot stilletjes de gang op te lopen en per verdieping te kijken of ik hem ergens zou treffen. Maar geen spoor te bekennen, ik besloot terug te gaan naar de receptie, misschien dat ze hem daar hebben gezien. De man stond er niet meer en na een paar keer op het belletje gedrukt te hebben besloot ik terug te gaan naar de kamer. Nog steeds geen spoor van Bas en we waren al anderhalf uur verder. Ik besloot de politie te bellen, toen ik de naam van ons verblijf meldde bleef het stil aan de andere kant van de lijn. Ze vroegen me in de kamer te blijven en voor niemand open te doen, ze zouden er zo snel mogelijk aankomen. Ik begreep er niets van, zou de politie hier meer vanaf weten? ik barste in huilen uit en tot mijn schrik werd er op de deur geklopt. er ging een rilling door mijn lijf en ik bleef verstijfd op het bed zitten, de politie had duidelijk gezegd dat ik voor niemand open mocht doen. Maar wat nou als het bas was? Ik liep naar de deur toe en drukte mijn oor tegen de deur in de hoop iets te horen. Het bleef akelig stil aan de andere kant van de deur en net op het moment dat ik terug wilde lopen naar het bed ging mijn mobiel. onbekend nummer, ik twijfelde of ik op zou nemen maar besloot het toch te doen. Toen ik opnam kwam er een gevoel van geruststelling op, het was de politie die mij melde dat ze er bijna waren en we spraken af dat bij drie keer kloppen ik open zou doen. 5 minuten later werd er inderdaad 3 keer op de deur geklopt, met een angstig gevoel deed ik de deur open maar zag gelukkig de politie staan. Het waren er wel 7 als het er niet meer waren, wat was er aan de hand? De politie vroeg mij even te gaan zitten en vertelde toen dat er in ons verblijf telkens mensen verdwijnen maar dat ze de dader nog niet hebben gevonden.
Na lang met de politie te hebben gepraat te hebben brachten ze me thuis en beloofde ze me hun uiterste best te doen om Bas terug te vinden.
Weken gingen voorbij, er was geen dag dat ik niet aan bas dacht. Ik had niets meer van de politie gehoord en was bang voor het ergste. Ik had ongelofelijke spijt van alle ruzies en ergernissen.
8 maanden later werd er ineens aangebeld, ik verwachtte niemand en het was 10 uur 's avonds? maar ik besloot toch open te doen, en tot mijn verbazing trof ik Bas en de politie aan op mijn deurmat, ik barste in huilen uit en omhelsde Bas zoals ik nog nooit had gedaan. De politie kwam binnen en nam plaats aan de keukentafel.
Het duurde nog maanden voordat ik alles een plekje had kunnen geven, Bas was ontvoerd maar eigenlijk was ik het doelwit. De man van de receptie werkte daar helemaal niet, hij ontvoerde vrouwen en ik zou zijn zoveelste slachtoffer worden. Maar in plaats van dat hij mij aantrof in de kamer was bas daar en had hij geen keus hem mee te nemen.
Nu een jaar later zijn Bas en ik getrouwd er is niets meer te merken van de problemen die wij voorheen hadden, we maken zelfs al plannen om kinderen te nemen!
Hoe zo een drama tot zo iets moois uit kan lopen, wij geloven erin, wij geloven in het lot.

marafr_
Laatst aanwezig: 1 jaar 47 weken geleden
Sinds: 18 Feb 2015
Berichten: 0

We reden de parkeerplaats op, het was uitgestorven, donker, nergens was een lantaarnpaal of andere bron van licht te zien. We zaten nog steeds ongemakkelijk naast elkaar tot ik besloot uit te stappen. Samen liepen we met onze koffers enal richting de ingang. Niemand te bekennen, ik voelde een gevoel van angst opkomen maar wilde mij niet laten kennen. Daar stonden we dan, samen voor de receptie te wachten tot iemand ons zou komen helpen. na een paar minuten - wat voor mij wel als een paar uur duurden kwam er een man om te hoek. even groot als Bas maar dan met een strenge en wat bozige blik. Bas deed het woord ik bleef op een afstandje. Het leek alsof de mannen elkaar kenden, ze waren een tijdje in gesprek en ik zag de man van de receptie zelfs even lachen.
Ik liep achter Bas de kamer in, het was klein maar groot genoeg voor ons samen. Er hing nog steeds een ongemakkelijke sfeer en ik besloot me lekker op te frissen in de badkamer. soms leek het wel alsof ik stemmen hoorden in onze kamer maar ik zou het me wel verbeelden, misschien was het Bas die weer eens met zijn ouders aan het bellen was. Dat is nou een van de vele punten waar ik me ongelofelijk aan erger bij hem. Maar toen ik de badkamer uitliep zag ik tot mijn schrik dat Bas weg was en geen briefje of wat anders had achtergelaten. Ik begon me toch enigszins zorgen te maken en sprak met mezelf af dat ik nog een kwartiertje zou wachten en als hij dan nog steeds niet terug zou zijn ik opzoek zou gaan.
Na een kwartier was Bas nog steeds niet terug, ik besloot stilletjes de gang op te lopen en per verdieping te kijken of ik hem ergens zou treffen. Maar geen spoor te bekennen, ik besloot terug te gaan naar de receptie, misschien dat ze hem daar hebben gezien. De man stond er niet meer en na een paar keer op het belletje gedrukt te hebben besloot ik terug te gaan naar de kamer. Nog steeds geen spoor van Bas en we waren al anderhalf uur verder. Ik besloot de politie te bellen, toen ik de naam van ons verblijf meldde bleef het stil aan de andere kant van de lijn. Ze vroegen me in de kamer te blijven en voor niemand open te doen, ze zouden er zo snel mogelijk aankomen. Ik begreep er niets van, zou de politie hier meer vanaf weten? ik barste in huilen uit en tot mijn schrik werd er op de deur geklopt. er ging een rilling door mijn lijf en ik bleef verstijfd op het bed zitten, de politie had duidelijk gezegd dat ik voor niemand open mocht doen. Maar wat nou als het bas was? Ik liep naar de deur toe en drukte mijn oor tegen de deur in de hoop iets te horen. Het bleef akelig stil aan de andere kant van de deur en net op het moment dat ik terug wilde lopen naar het bed ging mijn mobiel. onbekend nummer, ik twijfelde of ik op zou nemen maar besloot het toch te doen. Toen ik opnam kwam er een gevoel van geruststelling op, het was de politie die mij melde dat ze er bijna waren en we spraken af dat bij drie keer kloppen ik open zou doen. 5 minuten later werd er inderdaad 3 keer op de deur geklopt, met een angstig gevoel deed ik de deur open maar zag gelukkig de politie staan. Het waren er wel 7 als het er niet meer waren, wat was er aan de hand? De politie vroeg mij even te gaan zitten en vertelde toen dat er in ons verblijf telkens mensen verdwijnen maar dat ze de dader nog niet hebben gevonden.
Na lang met de politie te hebben gepraat te hebben brachten ze me thuis en beloofde ze me hun uiterste best te doen om Bas terug te vinden.
Weken gingen voorbij, er was geen dag dat ik niet aan bas dacht. Ik had niets meer van de politie gehoord en was bang voor het ergste. Ik had ongelofelijke spijt van alle ruzies en ergernissen.
8 maanden later werd er ineens aangebeld, ik verwachtte niemand en het was 10 uur 's avonds? maar ik besloot toch open te doen, en tot mijn verbazing trof ik Bas en de politie aan op mijn deurmat, ik barste in huilen uit en omhelsde Bas zoals ik nog nooit had gedaan. De politie kwam binnen en nam plaats aan de keukentafel.
Het duurde nog maanden voordat ik alles een plekje had kunnen geven, Bas was ontvoerd maar eigenlijk was ik het doelwit. De man van de receptie werkte daar helemaal niet, hij ontvoerde vrouwen en ik zou zijn zoveelste slachtoffer worden. Maar in plaats van dat hij mij aantrof in de kamer was bas daar en had hij geen keus hem mee te nemen.
Nu een jaar later zijn Bas en ik getrouwd er is niets meer te merken van de problemen die wij voorheen hadden, we maken zelfs al plannen om kinderen te nemen!
Hoe zo een drama tot zo iets moois uit kan lopen, wij geloven erin, wij geloven in het lot.

Sabine_xlove
Laatst aanwezig: 33 weken 3 dagen geleden
Sinds: 10 Apr 2013
Berichten: 154

Als ik wakker word met,
Waterdruppels op het raam
In een zacht bedje in een vreemde kamer
Genesteld naast jou lichaam,

Kijk ik niet naar jou gezicht
Maar denk ik aan dat van haar
Hoe ik het licht in haar ogen zal vervagen
Als zij weet van jou

Ik wil haar echt niet kwetsen
Want bij haar voel ik me vrij
Zonder haar ben ik steeds eenzamer
Van haar word ik blij

En ik wil wel met jou stoppen
Maar dan lig je daar, heel bekwaam
In een zacht bedje in een vreemde kamer
Met waterdruppels op het raam

Karin Stolwijk
Laatst aanwezig: 2 dagen 20 uren geleden
Sinds: 16 Dec 2014
Berichten: 74

Een oude man stapte moeizaam over de drempel. Steunzoekend bij de deurposten werd hij afgeleid door een jong meisje dat zo snel voorbijliep dat haar wapperende rok hem raakte.
Hij leek even te wankelen, maar hervond zijn evenwicht en sloeg rechtsaf de straat in.
Een dikke vrouw droeg in beide handen een volle boodschappentas. Een hond rende blaffend op haar af en ze schreeuwde naar hem. Ze schopte naar de hond en het beest maakte zich grommend uit de voeten.

Amy besefte dat ze alles wat er om haar heen gebeurde met een fotografische precisie opnam. Zolang ze zich focuste op haar omgeving hoefde ze niet na te denken. Gisteravond was ze zeker van wat ze deed maar nu besefte ze dat ze diep in de problemen zat en moest zorgen dat ze niet gevonden zou worden.

Tegen beter weten in was ze op de uitnodiging van Clint ingegaan. Hij had een bed & breakfast besproken in een gezellige stad. Ze zouden gaan winkelen, dan hoefden ze niet te praten. Ze zouden een museum bezoeken en zwijgend door de zalen lopen. Ze zouden gaan eten in een druk restaurant waar het te lawaaiig was om elkaar te verstaan. Maar het zou allemaal slechts uitstel zijn tot het moment waarop ze de stilte in de slaapkamer wel moest doorbreken.
Ze kon zichzelf niet langer voor de gek houden. Het vuur was gedoofd, begrip had plaats gemaakt voor irritatie. In plaats van blij te zijn met zijn gezelschap probeerde ze hem al maanden te ontlopen. Hij thuis, zij naar de sportschool, hij naar vrienden, zij op de bank.

Ze had zich voorbereid op een heftige reactie. Op tranen, scheldwoorden, smeekbeden. Ze zag er tegenop om zijn wanhoop te zien. Ze wist zeker dat hij helemaal van slag zou zijn.
Maar hij was haar voor.
In de beslotenheid van hun kamer vertelde hij haar dat dit hun laatste uitje samen was. Dat hij al maanden niet meer van haar hield. Hij had een ticket naar New York gekocht om daar een nieuw leven te beginnen, zonder haar. Morgen zou hij vertrekken en dit weekend was bedoeld als afscheid. “Om het toch nog leuk af te sluiten”, zei hij nog.

Ze wist niet wat ze erger vond. De kilte waarmee hij sprak of het feit dat hij het gras voor haar voeten wegmaaide. In plaats van hem te confronteren met haar gevoelens leek het nu alsof zij de grote verliezer in dit spel was. En zij hield niet van verliezen.

Hij dronk een whisky uit de minibar, bood haar er ook één aan, die ze met ijskoude blik afsloeg. Hij schonk zichzelf meerdere keren bij en viel toen in een diepe slaap.
Amy ging op het bed staan en klikte de batterij uit de brandmelder. Ze hield haar brandende aansteker tegen de polyester bekleding van de boxspring. Het vuur verspreidde zich razendsnel.
Ze vluchtte de kamer uit, draaide de deur aan de buitenkant op slot en verliet via de nooduitgang het pand.

Zara Mansourova
redactie
Laatst aanwezig: 5 uren 9 min geleden
Sinds: 5 Feb 2013
Berichten: 42

Gefeliciteerd Karin Stolwijk! Met jouw verhaal heb je deze editie van de foto-schrijfopdracht gewonnen.

Jij wint het boek De nachtwaker van Tomas Ross. We nemen contact met je op via het contactformulier van Schrijven Online.

De volgende foto-schrijfopdracht verschijnt spoedig online.

Jouw verhaal laten bespreken in Schrijven Magazine?

Stuur het in voor Tekstuur Proza!  Meer informatie vind je in Schrijven Magazine.

Word nu abonnee!
Storytelling in 12 stappen

Essentieel voor (tekst)schrijvers!

Meer over dit boek
Verkoopt jouw boekhandel Schrijven Magazine?

Benieuwd of jouw boekhandel of kiosk Schrijven Magazine verkoopt? Zoek het op in de storelocator...

Zoek een verkooppunt
Schrijfboek cadeau? Nu gratis bij een abonnement op Schrijven Magazine!

Neem een abonnement op Schrijven Magazine!

Maak je keuze!