Start » Foto schrijfopdracht » Foto-schrijfopdracht #3

Foto-schrijfopdracht #3

Iedere zes weken kun je op basis van een foto een kort verhaal, gedicht of onderschrift verzinnen om kans te maken op een prijs.

De derde editie is gesloten.

De opdracht van de derde editie is: schrijf een verhaal of gedicht bij de foto. Gebruik dit als eerste zin: Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond. (Willem Elsschot, Tsjip)

Met jouw verhaal maak je kans op het boek Droomdebuut. 18x inspiratie voor je eerste boek van Marjoleine Tel.

Zo werkt het

  • Schrijf een zeer kort verhaal (max. 300 woorden) of gedicht op basis van het thema/opdracht en de bovenstaande foto. 
  • Plaats jouw inzending in een reactie hieronder.
  • Er wordt maar één reactie per deelnemer toegestaan. Meerdere of dubbele reacties worden verwijderd.
  • Gelieve niet te reageren op andermans inzendingen.
  • Iedereen met een Schrijven Online-profiel kan deelnemen. Nog geen profiel? Maak er hier één aan.
  • Zes weken na plaatsing van de opdracht wordt door ons een winnaar gekozen. Dit wordt bekendgemaakt in een reactie, waarna de winnaar wordt gecontacteerd over de prijs.

De prijs: het boek Droomdebuut. 18 inspiratie voor je eerste boek van Marjoleine Tel.

We zijn benieuwd naar jullie verhalen en gedichten!

Foto via Shutterstock.

Reacties

marjamisthetniet
Laatst aanwezig: 3 jaren 5 dagen geleden
Sinds: 2 Jan 2013
Berichten: 183

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond. (Willem Elsschot, Tsjip)
En ach hij is lief voor me, vertroetelt me, smeert mijn boterhammetjes en perst mijn sapjes. Dat hij ’s nachts bij me in bed ligt en tegen me aan kruipt ervaar ik dan ook helemaal niet als iets onaangenaams. Het voelt vertrouwd. Hij accepteert me zoals ik ben en andersom.
Zelfs zijn geur heeft iets vertrouwds voor me. Als ik in het voorbijgaan even aan hem snuffel dan maakt mijn geheugen een vreugdesprongetje alsof hij toch geen echte vreemdeling is.
Dus wie ben ik om te protesteren tegen de aanwezigheid van deze vreemdeling die eigenlijk niet echt meer een vreemdeling is. Soms zoek ik in de mistige gangen van mijn hoofd naar de waarheid. Wie is hij? Hij die mij aanbidt. Hij die mij leidt. Is hij echt zo echt zo vreemd als hij me voorkomt?
Ik ken zijn naam niet. Ben hem telkens weer kwijt. Maar hij voelt toch zo helemaal van mij. Mijn vreemdeling.
Bij elke nieuwe dag, bij het ontwaken, schrik ik telkens van de vreemde naast me. Maar dan neemt mijn gevoel het van het bewustzijn over en voelt het goed. Ik voel ontzettend veel liefde voor hem. Liefde voor mijn vreemdeling Ik ben zo blij en dankbaar dat ik nog voelen kan...

W Rynlandt
Laatst aanwezig: 1 jaar 38 weken geleden
Sinds: 17 Aug 2014
Berichten: 1100

BDE
Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond. (Elsschot) Hij zit bij mijn moeder aan de keukentafel en hij houdt haar hand vast. Dat is pijnlijk, althans in mijn gedachten. Echte pijn voel ik al lang niet meer en dat is ergerlijk. Ik kijk van op afstand naar mijn eigen lichaam, het is vreemd. Ik roep en schreeuw maar niemand die mij hoort.
Daar sta in de hoek van de kamer. Verweesd. Dat is letterlijk te nemen. Het behang hangt in flarden van de muren, een beetje zoals het huwelijk van mijn moeder. Ze schreit.
De vreemde man tracht haar te troosten. Dat is ondraaglijk.
‘Waarom heeft ze dit in hemelsnaam gedaan? snikt ze.
‘Haar ziel rust in vrede, zij is bij God,' zegt hij.
‘Hufter! Je hebt mij vermoord,’ schreeuw ik naar hem, ‘en trouwens, ik ben eigenlijk niet dood!’
‘Waarom maakte zij een einde aan haar leven en waarom heeft zij niet gepraat?’
‘Zelfmoordgedachten zijn een sluipend gif, niemand houdt ze tegen.’
‘Leugenaar, vuile schoft. Je deed verdomme zelf het gif in mijn dagelijkse koffie!’
‘Schuldgevoelens helpen niet,' zegt hij nog, 'je gaat eraan kapot. Laten we het huis verkopen en een nieuw leven beginnen.’
Ik loop weg uit de hoek van de kamer en ik sta nu vlak achter mijn moeder. Ik streel haar lange grijze haren en fluister in haar oor: ‘Lieve mam, geloof hem nu toch niet!’
Waarom beeld ik me in dat zij mij hoort?
Ik zit plots weer in de witte kamer, de kliniek. Een pieptoon irriteert. De vreemdeling draagt nu een witte jas.
‘Klinisch dood,’ zegt hij.
‘Dat is niet waar! Hufter dat je bent… ik ben niet dood, ik ben hier nog!’
Te vergeefs.

kolibri
Laatst aanwezig: 3 jaren 5 dagen geleden
Sinds: 30 Jan 2014
Berichten: 10

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis is gekomen, maar hij loopt hier nu voortdurend rond.
Radeloos. Zo voel ik me.
Mijn blote voeten zijn koud.
Het gevoel in mijn tenen is te verwaarlozen.
Het gestamp van de legerkisten dreunt door tot in het diepst van mijn ziel.
Iedereen is weg.
Gelukkig kan ik mijn gezicht verbergen achter mijn, nu, onverzorgde zwarte haren. Niemand hoeft mijn tranen te zien!
Mijn enigste gezelschap is de grote vieze vochtplek op de muur.
Ik voel een warme steek ergens bij mijn hart als ik terug denk aan hoe mooi het behang er vroeger uitzag. Mijn kamer.
Alleen zijn is beter dan het onwelkome bezoek dat te pas en te onpas naar me toe komt, mijn kleren scheurt en me pijn doet.
Ik ken elke centimeter van de smerige vloer.
Hoe kom ik hier ooit uit? In mijn hoofd is het een zwart witte wereld.Geen plek voor kleur.
Maar het ellendige zwart overschaduwd het reine wit.
Goed en slecht. Ooit ontsnap ik.
Ik doe mijn ogen dicht als ik in de verte het geklos weer hoor aankomen.
Mijn haren sluiten zich als een gordijn voor mijn gezicht.

Marjaaa
Laatst aanwezig: 2 jaren 13 weken geleden
Sinds: 9 Jul 2009
Berichten: 1

Ik herinner mij niet precies meer
hoe en wanneer
de vreemdeling in huis gekomen is,
maar hij loopt hier nu voortdurend rond.

In beginsel wist ik er niets van
dochter een man
mijn tafelgast zonder uitnodiging
dat was hoe het ongeveer ontstond

Na verloop van een jaar is de vraag
of hij nou graag
wil trouwen of van land verhuizen wil
zijn aanzoek lijkt nogal ongegrond

wat zijn vader betreft is het klaar
is er geen paar
slechts een opportunistische dochter
per brief, voor als ik het niet verstond

ontstoken in woede post ik wat terug
net iets te vlug
noch vader, noch zoon geeft blijk van malheur
de kind’ren sluiten hun dwars verbond

hun huwelijk strandt als verwacht
maar heeft gebracht
een omslag in mijn sombere leven
de dag dat mijn Tsjip zijn opa vond

rdehoogh
Laatst aanwezig: 26 weken 2 dagen geleden
Sinds: 16 Sep 2014
Berichten: 0

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond. In het begin probeerde ik hem zoveel mogelijk te negeren. Ik ging door met mijn gewone bezigheden, ook al liep de vreemdeling me daarbij steeds voor de voeten.
Een keer ging het zover dat toen ik de ramen wilde afnemen, hij een nog brandende sigarettenpeuk in mijn emmer met water liet vallen. Tot dan toe had ik me steeds beheerst, maar nu tilde ik in één beweging de emmer van de vloer en smeet de inhoud in de richting van de vreemdeling. Druipend van het water stond hij tegen de muur geleund.
'Wacht maar,' beet hij me toe. Met een woedende blik in mijn richting was hij in drie stappen bij de deur.
Vreemd: op de plek waar hij zojuist tegen de muur leunde was een grote vlek achtergebleven.

Het schelle ochtendlicht schijnt door het raam naar binnen en valt op mijn gezicht. Geld voor gordijnen heb ik nooit gehad. Met enige moeite sta ik op van het matras dat op de grond ligt. Mijn nachthemd valt tot net over mijn knieën.
In de hoek van de woonkamer staat een een-pits gasstel, waarop ik water verwarm om thee te zetten. Er is nog een klein beetje theegruis.
Ik wil net een slok nemen, als de deur met een knal openvliegt. De vreemdeling is terug, en met hem een tweede vreemdeling met een aktetas.
Ik kom langzaam overeind en staar naar ze.
De man met de aktetas haalt een papier tevoorschijn. 'Mevrouw,' zegt hij, 'Wij zijn hier om u te helpen.' Hij schrijft iets op en kijkt me aan. Zijn gezicht staat uitdrukkingsloos.
Ik denk niet dat ze snel weer zullen verdwijnen.

Sabrine
Laatst aanwezig: 35 weken 2 dagen geleden
Sinds: 6 Aug 2014
Berichten: 0

Gestolen

Ik herinner mij niet precies meer
hoe en wanneer
de vreemdeling in huis gekomen is
maar hij loopt hier nu voortdurend rond
Mijn haren voor mijn ogen
blote voeten op de grond.

Ik herinner mij niet precies meer
de pijn en hartzeer
die de komst met zich bracht
Ik voelde me onveilig en alleen
zonder kleren alleen mijn nachtjapon
Hij was egoïstisch en gemeen.

Ik herinner me niet precies meer
de laatste keer
dat ik de vreemdeling heb gezien
Elke keer schreeuwde ik 'NEE!'
tot moeder het wist en hij weer verdween
Mijn onschuld nam hij mee.

bartsnel
Laatst aanwezig: 1 week 4 dagen geleden
Sinds: 5 Jun 2012
Berichten: 1300

Ik herinner mij niet precies meer hoe en waarom de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond. Ik heb goed naar hem geluisterd, naar zijn geluiden. Naar de krakende planken op zolder, zijn schoenen op de trap, zijn gekuch en gerochel. Het moet een man zijn of een stevige vrouw. Ik hoop dat het een man is. Hij weet nog niet dat ik hier ben. Sinds hij er is ben ik heel zachtjes. Ik weet niet precies meer wanneer hij gekomen is. Twee weken geleden? Drie misschien? Ik weet ook niet precies hoelang ik hier al alleen ben. Hoe lang papa al dood is. Ik durf mezelf nog niet aan hem te laten zien. Ik moet nog langer naar hem luisteren. Ik hoop dat het een man is. Een man is goed of slecht. Bij een vrouw weet je het nooit. Als hij slecht is weet ik wat ik moet doen. Ik heb een mes en papa heeft me geleerd hoe ik het moet gebruiken. Ik heb hier vaker mensen weggejaagd, gestoken ook. Die mensen die papa hebben gedood, ik heb ze gestoken. Hun bloed zat aan mijn mes. Ik weet wat ik moet doen als het een slechte man is. Als het een goede man is, hoop ik dat hij weet wat hij moet doen. Als het een goede man is, hoop ik dat hij mij lief vindt. Papa vond mij lief. Ik hoop dat het een goede man is. Ik hoop dat hij eten heeft of geld. Misschien heeft hij kleren voor mij. Dit is alles wat ik nog heb en ik heb het altijd koud. Ik hoop dat hij sokken voor mij heeft. Ik hoop dat het een goede man is en dat hij mij lief vindt.

Vervoortk
Laatst aanwezig: 1 jaar 16 weken geleden
Sinds: 7 Mei 2014
Berichten: 92

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond. (Willem Elsschot, Tsjip) Tevergeefs probeer ik mijn ogen te openen. Ik voel me zo moe. Na wat enkele minuten lijkt word ik met een schok weer wakker en voel ik dat de vreemdeling zich voor mij bevind. Ik wil mezelf beschermen maar merk nu pas dat mijn handen vastgebonden zijn en ik niks kan doen. ‘Doe je mond open.’ Zegt de man met een schorre, indringende stem. Ik krijg overal kippenvel en houd mijn mond stijf dicht gedrukt. Eindelijk lukt het me om mijn ogen half te openen en ik zie dat hij hurkend voor mij zit met een glas limonade in zijn hand. ‘Je moet wat drinken Kim.’ Zegt hij, dit keer iets zachter. Mijn mond voelt kurkdroog dus ik luister naar hem. Als ik hem wat beter bekijk bemerkt ik een lichte herkenning maar mijn hoofd voelt nog te wazig om na te denken.

Weer ben ik in slaap gevallen en als ik wakker wordt is mijn hoofd helder en lijkt alles lichter. Ik neem de ruimte in mij op en zie dat we op mijn zolder zijn. Op de vloer liggen lege whiskyflessen, ontelbare sigaretten en verschillende drugs sporen. De man probeer om door het dakraam naar buiten te gluren. Hij draait zich naar mij om en met een schok herken ik hem nu. ‘Jij bent de oom van Joey!’ Weet ik uit te brengen. De man glimlacht geheimzinnig terwijl hij op mij af loopt. ‘Joey zal zo hier zijn lieverd.’ Zegt hij terwijl zijn hand langs mijn wang streelt. Ik stik bijna. ‘Maar, waarom doet hij dit?’ Vraagt ik zacht. ‘In onze familie gelden andere regels Kimmetje. Je weet te veel.’

edwinchantalenq...
Laatst aanwezig: 3 weken 15 uren geleden
Sinds: 18 Feb 2011
Berichten: 7

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is,
maar hij loopt hier nu voortdurend rond
Terwijl mijn schaduw zich loom en
kwetsbaar voegt
Naar de contouren van de morgenstond
Niets om te verbergen
In mij blijft het leeg
Ja vreemdeling
Jij kneedt de vorm
Sterke vingers, blanker deeg
Vreemdeling wanneer fluister je
En hoor ik toch je naam
Zodat ik ramen maken kan
Het met de stilte is gedaan
De wind mijn haar laat dansen
De zon de muren kleurt
Één kus van jou, mijn vreemdeling
Ja,
Dan is het al gebeurd

MCE Sommen
Laatst aanwezig: 3 jaren 4 dagen geleden
Sinds: 17 Sep 2014
Berichten: 0

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond.

‘Waarom ga je niet aan het werk?’
‘Omdat ik tussen de wilde klaver loop.’

Van al de kamers vind ik die op het noorden het fijnst. Ik kan er de hele dag in mijn nachtjapon rondlopen, geen vreemdeling die zich daaraan stoort. Het raam rechts heeft een uitzicht zoals ik me dat uit mijn jeugd herinner, inclusief het konijn dat door het hoge gras struint. Hij vindt het niet leuk als ik hem zo veel mogelijk uit de weg ga. Ik ben een vlucht dier. Hij gaat te snel voor mij.

‘Waarom ga je nooit meer naar buiten?’
‘Omdat ik vervuild ben.’

Ik ben alleen in de kamer, het is er armelijk. Tegelijkertijd is hij daar, ik voel me even onbeduidend als de waardeloze half afgewerkte muren om mij heen.

‘Heb jij nu net gezegd dat je zielig bent?’
‘Sorry’

Het woord klinkt als een hard pistoolschot in mijn hoofd.
Geen konijntje meer in de wilde wei, alleen nog kabouters en gipsen vogels in de tuin.

‘Waarom drink je zo veel!’
‘Ik ben volwassen’

De vreemdeling scheert langs de haveloze wand. Precies op het juiste moment om zijn slachtoffer, dat eens ‘n konijntje was, met zijn uitgeschoven klauwen te grijpen. Die aanvallen hebben niets meer met mij te maken, de zweefduik wel.
Alle kamers lijken op elkaar. Er is er maar een die eruit springt. Hier hokt de prooi samen met haar jager. Die vreemdeling in mijn huis ken ik. Zijn benen zijn de mijne, zijn klauwen horen bij mij. De kansloze rol is omgedraaid vanuit de drang samen te overleven.
De vreemdeling is mijn gevoel van hier. Alleen hier kan ik omgaan met mijn vluchtgedrag.

Joyceje
Laatst aanwezig: 26 weken 4 dagen geleden
Sinds: 10 Okt 2013
Berichten: 65

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond.
Hij is vriendelijk maar ik zou willen dat hij wat minder aandacht aan mij gaf.
Mijn ouders zie ik helemaal niet meer. Hij is blijkbaar op een bepaald moment voor hen in de plaats gekomen.
Ik vraag me dagelijks af wat er met hen is gebeurd.
Als ik het aan hem vraag, kijkt hij me alleen aan. Soms klopt hij me op mijn hand of wrijft over mijn rug. Dat vind ik niet prettig.
Ik ben al maanden niet naar school geweest.
Mevrouw Gieten mist me vast. Toch is ze nog niet langs gekomen.
Misschien is ze wel hier geweest maar heeft de man haar weggestuurd.
Mijn vriendin, Anna, zal me zeker missen en zorgen dat ik bij de man weggehaald wordt.
Er is vast een goede reden dat het haar zoveel tijd kost.
Ze kan zelf niet naar buiten. Alle deuren zitten op slot.
Nu heeft ze zin in een kop thee maar ze zal moeten wachten op de man.
Ze mag zelf geen eten en drinken pakken.
’s Nachts komt hij regelmatig haar slaapkamer binnen. Ze verstopt zich dan diep onder de dekens en doet net of ze slaapt.
Hij streelt haar soms. Daar krijgt ze de rillingen van. Gelukkig verdwijnt hij weer als ze hem negeert.
De trap kraakt en de man stapt de woonkamer binnen.
‘Kijk eens wat ik boven gevonden heb.’
Ze pakt de handspiegel van hem aan. Deze heeft ze voor haar dertiende verjaardag gekregen.
Met haar mouw veegt ze hem schoon.
Ze kijkt en ziet het gezicht van een oude, onbekende vrouw..
Van schrik gooit ze de spiegel van zich af.
‘Wie is dat?’
‘Dat ben jij, schat.’

LeenStevens
Laatst aanwezig: 3 jaren 4 dagen geleden
Sinds: 17 Sep 2014
Berichten: 0

Ik herinner me niet precies meer
hoe en wanneer de vreemdeling in huis
gekomen is, maar hij loopt hier nu
voortdurend rond.

Met vooral woorden, weinig daden
loopt hij me vanop
een –voor hem- veilige afstand
steevast voor de voeten
en slaat

wiggen
waar ik bruggen bouwen wil
tussen jou en mij
en hen

Hij graaft zo graag in het verleden,
mag niet rusten,
haalt van ochtenstond tot nacht
de oude koeien uit jouw gracht
En dagscharen en stenen
voor de hond
die zijn wonden likt
of dat toch probeert althans
in de twist

Omtrent
dit huis
jullie kruis
Had ik, echter,
gehoopt op een thuis
- of een schoon schip-
Maar ondanks grote stappen
doe ik nog altijd slechts alsof
ik er al ben

En jij, Vreemde,
jij had mijn vriend kunnen zijn

Siola
Laatst aanwezig: 2 jaren 50 weken geleden
Sinds: 17 Sep 2014
Berichten: 0

Ik herinner mij niet precies meer
hoe en wanneer
de vreemdeling in huis gekomen is,
maar hij loopt hier nu voortdurend rond

Maar ik herinner mij, keer
op keer,
wat vrijheid is,
toen die vreemdeling nog niet bestond

Deze vreemde heer
schept de naargeestige sfeer
van een gevangenis,
toen hij mijn vrijheid schond

Deze vreemde heer
kijkt op mij neer
en met zijn dominante gesis,
ben ik slechts een slaaf van zijn mond

Geen ommekeer,
vrijheid is niet meer,
mijn toekomst is
gewond

t.i.t.i.a
Laatst aanwezig: 2 jaren 45 weken geleden
Sinds: 18 Jun 2014
Berichten: 16

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond. (Willem Elsschot, Tsjip)

Languit op de bank keek Yvonne naar een misdadigersfilm. Een mooie, jonge vrouw werd vermoord na een verkrachting. De moordenaar sneed de ledenmaten van haar lijf en begroef ze in een bos. Het hoofd gooide hij in zee en het lijf stak hij in brand. Toen ze op het scherm het gezicht van de moordenaar zag begon ze te trillen. Die man leek sprekend op Juan. Ze spoelde de dvd een stukje terug.
- Zie je wel dat er geen gelijkenis is, mompelde ze.
Haar avond was verpest. Juan zat op haar netvlies. De man die eens haar leven binnen stapte.

Hij kwam de badkamer binnen. Ze was twaalf jaar. In plaats dat Juan sorry zei en zich omdraaide, kwam hij naar haar toe en omhelsde haar. Ze stond naakt. Juan zei dat hij verliefd op haar was. Hij kuste haar en betastte haar lichaam. Ze schrok en probeerde hem weg te duwen, maar hij betastte haar opnieuw. Ze stormde de badkamer uit en haar slaapkamer in. Waarom deed die man zoiets, was hij gek geworden?
Huilend ging ze op bed liggen en toen haar innerlijke rust weer terug was zocht ze haar kleren bij elkaar en ging naar beneden. Haar moeder zat op de bank. Haperend vertelde ze dat Juan haar in zijn armen had genomen, haar lichaam had betast en op haar mond had gekust.
- Is dat normaal mama, hoort dat zo in een relatie tussen stiefvader en dochter?
Ze keek haar dochter aan en zei dat ze zich niet zo aan moest stellen. Het waren liefkozingen en dat moest ze fijn vinden. Het was een teken dat Juan van haar hield.

Nu weet ze dat het kinderlijk vertrouwen op een afschuwelijke manier werd misbruikt.
Beschadigd voor de rest van haar leven.

Marnie
Laatst aanwezig: 2 jaren 46 weken geleden
Sinds: 21 Sep 2014
Berichten: 0

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond.
Wat ik mij herinner is dat mijn kamergenootjes en ik het een goed idee vonden om de kamer die vrij kwam te verhuren aan het mannelijk geslacht.
Wat leven in de brouwerij leek ons spannend.

De reacties die kwamen brachten bij ons vrolijkheid, stoute veronderstellingen en vooral gezelligheid.
Alledrie hadden we totaal andere gedachten over wie het zou moeten worden. Allemaal eigenbelang natuurlijk.
Maar goed we waren er uit. Een handige snuiter die er okė uitzag was de keuze.
Peg, Annelies en ik waren dolenthousiast toen hij arriveerde. We hielpen hem met zijn spullen maar ervaarde meteen al dat hij erg op zichzelf was.
Gesloten persoonlijkheid met een zenuwtrek bij zijn oog.

Nu uren misschien wel dagen later realiseer ik me dat we gevangen zijn in onze eigen keuze.
Zijn kamer in ons studentenhuis is sober ingericht. Een groots schilderij van een uitdrukkingsloos meisje met sluik bruin haar prijkt aan de muur.
Peg en Annelies zitten naast elkaar vastgebonden met een smerige katoenen lap in hun mond.
Annelies d'r handen zien blauw omdat ze worden afgekneld door het ruwe kokostouw.

Naar mijn idee sta ik al tijden in dezelfde angstige houding in mijn eigen urine en braaksel.
Ik heb het koud en mijn lijf doet pijn. Ik durf me niet te verroeren.
Hij staat achter een schildersezel waar een canvas doek op staat.
De achterkant van zijn puntige penseel krast een steeds diepere wond in zijn linkerwang
Een vervuild bloederig gewaad ligt uitgespreid op het voeteneind van zijn smoezelige bed.

Mijn angst neemt een hysterische wending wanneer ik me besef dat dit gewaad lijkt op wat het schilderij-meisje draagt.
Wie is zij en vooral waar is ze?

© Marnie Krom / september 2014

Woodpecker
Laatst aanwezig: 2 jaren 4 dagen geleden
Sinds: 10 Sep 2013
Berichten: 2744

Papa

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond.
Ik heb het er iedere week over, met papa aan de telefoon. Papa zegt dat hij het niet kan zijn. Papa zegt ook dat hij het nooit geweest is. Hij zegt ook iedere keer dat ik gelijk heb, dat het toen ook die vreemdeling was.
Papa zegt dat ik niet moet luisteren naar verhalen.
'Lieve kleine mooie meid,' zegt papa dan, terwijl ik nu toch al veel ouder ben.
Dan hoor ik de vloer boven kraken, waar eerst mijn slaapkamer was.

Die man, die eens in de week langskomt om met me te praten zegt dat er geen vreemdeling in mijn slaapkamer is. Dat het toen, jaren geleden, geen vreemde is geweest. Dat het bijna nooit een vreemde is.
Maar ik geloof papa, ook al geloofde mama hem niet.
Met mama spreek ik niet meer. Die kan het niet geloven dat ik thuis op papa wacht.
Ze huilde heel gek toen ze wegging. Ze was boos en verdrietig tegelijk.
Volgens die man, die mij soms nare vragen over papa stelt, zou ik ook weg moeten gaan uit het huis.
'Dat zou een eerste stap kunnen zijn,' zegt ie.

Soms, in de zomer, als het net zo heet is als op die dag die ik me verder niet zo goed kan herinneren, sluip ik naar boven en doe de deur zachtjes een stukje open. Dan zie ik mijn oude bed staan en een schaduw die daar overheen valt. Dan trek ik de deur hard dicht en ren de trappen af.
Daarna hoor ik de vreemdeling de hele nacht boven stommelen.
Papa zegt dat ik niemand moet geloven, dat het nog maar een paar jaar duurt voordat hij weer thuis is.

mikero30718
Laatst aanwezig: 32 weken 2 dagen geleden
Sinds: 8 Mrt 2012
Berichten: 0

De vreemdeling en het meisje

Ik herinner mij niet precies meer
hoe en wanneer de vreemdeling
in huis gekomen is, maar hij loopt
hier nu voortdurend rond en troost
met ongeziene lippen het meisje
blootgevoet en koudgetint. Moeder
laat haar zwabberen, zwoegen. Om
d'r lijf linnen stukgewreven, in een
gestorven kamer slaapt ze verticaal

Maar vandaag hangt er zilver in de lucht
De vreemdeling breekt met Holy hand
muren open. Zij verlost hoofd en hart
van haat, hapt met volle teugen vrije lucht
Stiefma beeft, leeft minimaal voort
als zwarte streep op een zebravel

De nieuwe kamerhuurder heeft heel
wat op te knappen.

I.J.B.K.
Laatst aanwezig: 41 weken 4 dagen geleden
Sinds: 18 Sep 2014
Berichten: 8

Ik herinner mij niet precies meer
hoe en wanneer de vreemdeling in huis is gekomen,
maar hij loopt hier nu voortdurend rond.
Zijn handen zijn geweest waar ik had moeten zijn,
zijn lippen hebben lippen gekust die mij toe zouden moeten behoren.
Snoeihard binnengedrongen in mijn leven
en er is niets meer dan ik kan doen
dan overgeven.

K-a-r-i-n
Laatst aanwezig: 4 dagen 7 uren geleden
Sinds: 22 Sep 2014
Berichten: 0

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond. Af en toe herinner ik me flarden van een ander leven. Schoonheid. Muziek. Vriendschap. Blijdschap. Ze zijn ongrijpbaar als een mistflard op een herfstmorgen. Herfst. Zo voel ik me. Een heftige storm heeft alles rond geblazen, maar niet opgeruimd. Alles is even grauw en grijs.
Ik voel dat dit allemaal de schuld is van de vreemdeling. Hij kwam. Ik kan, of wil ik het niet?, hem niet wegsturen. Hij beheerst alles. Zijn stem, honingzoet of dwingend, soms boosaardig laat me weinig keus. Andere gedachten zijn als achtergrond zangers bij het optreden van een beroemde artiest.
‘Trek er toch een gat in, je kunt die jurk toch nooit meer op haar verjaardag dragen.’
Met heftige bewegingen steek ik mijn wijsvinger in een van de vele gaten, en maak er een grote scheur van.
Een verrassing voor haar verjaardag moest het worden, het rommelkamertje, helemaal opgeknapt in haar lievelingskleur hemelsblauw.
Ik houd me doof voor zijn striemende woorden.
‘Hemelsblauw, laat me niet lachen, de hemel bestaat niet. Voor jou in elk geval niet.’
Ik stuurde haar weg, een dagje uit.
‘Ja, jij stuurde haar weg. Als ze niet was gegaan, was er niets gebeurd. Jouw schuld!!’
Na een morgen hard werken was het kamertje leeg. De telefoon ging. Ik heb haar nooit meer terug gezien.
‘Jouw schuld. Jouw schuld. Jij had beter dood kunnen gaan.’
Ik scheur verder aan mijn jurk. Hemelsblauw. Haar lievelingskleur. Het kamertje is nog steeds leeg. Geen rommel.
Nu zit er rommel in mijn hoofd. Hij zit er.

Sabbientje
Laatst aanwezig: 2 jaren 51 weken geleden
Sinds: 14 Apr 2009
Berichten: 2

De vreemdeling.

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond.

Eerst zag ik alleen zijn schaduw die over de muur trok, maar nu hoor ik ook zijn voetstappen door de gang. Ik zie hem ook wel eens zitten in de schommelstoel die van mijn oma geweest is. Alsof hij ergens op zit te wachten. Wie is hij? En waarom is hij hier? Het zijn vragen die ik wel eens hardop gesteld heb, maar tot nu toe heeft de vreemdeling nooit een antwoord gegeven.
Mijn vrienden staan mij vreemd aan te kijken als ik het heb over de vreemdeling die tegenwoordig in mijn huis woont. Ze vragen zich nog net niet hardop af of ik wel spoor.
Toch krijg ik geen slecht gevoel van deze keurig in pak geklede man. Op een of andere manier stelt hij mij gerust. Ook al zegt hij niets en zit of staat hij daar alleen maar.

Die dag dat ik van mijn ziekenhuis bezoek terug kwam, zat hij daar opnieuw in oma haar schommelstoel. Ik wilde geen aandacht aan hem besteden en liet mij op mijn bed vallen. Tranen druppelden op de dekens. Ik kon ze niet meer tegenhouden.
Achter mij hoorde ik de schommelstoel kraken en ik keek op. De man kwam op het bed afgelopen en stak zijn hand uit.
“Het is tijd, Lotte,” zei hij met zachte, maar dringende stem.
Ik wist dat hij gelijk had. Ik had altijd net gedaan of ik hem niet zag. Ik had net gedaan of ik de woorden van de dokter niet gehoord had. Of het allemaal niet waar was.
Ik pakte de hand aan en voelde hoe mijn hart er mee stopte. Het hart dat al jaren lang moeite had met kloppen.

Dos Wijnhof
Laatst aanwezig: 3 uren 35 min geleden
Sinds: 2 Dec 2011
Berichten: 3767

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond. Eerst dacht ik dat het mijn vader was, maar die lijkt niet op mijn moeder. Of was het toch mijn moeder, die daar stond. Ze had een mooie jurk aan; met kant afgewerkt. Ze kwam uit bad: ze had haar haren gewassen en met haar voeten in de modder gestaan.

“Het heeft gesneeuwd buiten” zegt ze “en ik kom me even warmen. Heb je al gegeten? Zal ik chocolademelk voor je maken?”

Nee, ik heb pa beloofd dat ik op hem zal wachten. We gaan samen naar het kerkhof en naar de kermis. Ik wil graag een suikerspin en ook een beer van de schiettent.

Of is dat toch pa, die hier door het huis dwaalt. Misschien zoekt hij me en vindt me niet. Als je dood bent zie je niet meer alles. Ik zal hem zoeken, want samen naar het voetballen wil ik niet missen.

De dokter zegt dat het goed met me gaat. Morgen mag ik naar huis. Janine komt me halen. Met haar ga ik trouwen als ik jarig ben. De hypotheek op ons huis is nog niet afbetaald, maar we hoeven ons geen zorgen te maken, zegt de dokter, want de kermis duurt tot woensdag.

O, daar is-tie. “Zo mijn jongen, mama komt zo, maar wij gaan alvast op vakantie. Janine komt ons met haar auto ophalen en brengt je naar school. Goed je best doen, hoor.”

Mijn baas zegt dat ik ontslagen word... over een jaar of zo... voor altijd.

Mijn moeder komt dichterbij. Jaaa, zij is het, ze spreidt haar armen en ik ren haar tegemoet. Ze draait me rond als op de kermis. Nu mag ik naar huis...

Loving-Angel
Laatst aanwezig: 2 jaren 45 weken geleden
Sinds: 7 Sep 2014
Berichten: 2

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond.

Op blote voeten loop ik de huiskamer in. Mijn donkere krullen dansend over mijn witte nachtjapon. Ik kijk de ruimte rond. Mijn blik valt op de vreemdeling zittend op de bruine lederen sofa, bij het raam.
Hij grijnst naar me. Zijn ravenzwarte haren zijn kort.Hij staat op en sluipt op me af, zoals een jager op zijn prooi. Voor ik weg kan vluchten pakt hij me bij me middel en trek me naar zich toe. Zijn warme lichaam tegen het mijne. Tintelingen razen door me heen.
Hij dwingt me om recht in zijn ogen te kijken. Betoverd door zijn heldere blauwe kijkers, probeer ik me af te wenden. Zijn macht over me is te sterk.
Bezitterig streelt hij mijn lippen. Zonder ook maar een woord te zeggen geef ik hem toegang tot mijn mond. Zijn kussen zijn hartstochtelijk en ruw. Zijn mannelijke handen verkennen mijn hele lichaam. Elke dag opnieuw Verlang ik naar zijn aanraking. Ik weet dat ik altijd de zijne zal zijn.

Debbie Mussen
Laatst aanwezig: 1 week 2 dagen geleden
Sinds: 9 Feb 2014
Berichten: 9

Ik herinner mij niet meer precies hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond.

Eerst woonde ik hier alleen met mijn man, nu is deze vreemdeling erbij gekomen. Het voelt alsof hij al een lange tijd al op de loer lag, of toch in ieder geval de laatste jaren.

We hebben hem zelf binnengelaten, onbewust, we waren beiden onoplettend, keken niet goed uit. Onze liefde voor elkaar was er, is er nog steeds. Maar ze luwde, ons hart ging langzaam dicht voor elkaar, en zo kreeg hij de kans om binnen te komen.

Nu hij er eenmaal is, is het moeilijk hem te negeren. Alles wat we doen, alles wat we zeggen, wordt door hem beïnvloed. Hij heeft een effect op ons hele leven, en het moeilijke is dat we er zelf schuld aan zijn.

Ik voel me een geest in ons eigen huis, in onze relatie. De muren brokkelen af, het behang valt naar beneden. Het lekt op zolder, er zitten ratten in de kelder. De muren tochten, de kozijnen kieren. Het is koud in ons huis, we hebben een vreemdeling nodig om ons warm te houden. Maar het is schijnwarmte, diep van binnen ben ik bevroren.

Deze vreemdeling gaat niet vanzelf weg, het is niet slechts een kwestie van hem de deur wijzen. Het wordt hard werken, voor ons beiden. Ik ben er klaar voor, ondanks alles, onder ons huis staat een goede fundering. Als stort alles om ons heen naar beneden, de basis is er. We kunnen altijd opnieuw starten, vanuit de basis. Alles is mogelijk, als je maar gelooft.

Johannis
Laatst aanwezig: 40 weken 3 dagen geleden
Sinds: 16 Sep 2014
Berichten: 0

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond.

Hij loopt hier rond in ons huis, het huis dat we ontvluchtten. We vluchtten weg van de centrale, waar Papa toen werkte.

Ik weet niet precies wat er fout ging in de centrale, maar Papa had toen dienst.
We moesten heel snel weg, weg uit ons huis en weg uit de stad. Papa heb ik nooit meer gezien.

Ik herinner me niet precies meer waar we zijn geweest, maar we gingen telkens weer door.
Nooit konden we lang blijven, tot ze zeiden dat Mama ziek was van de straling. Ik volgde al snel.

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer ik teruggekomen ben, maar ik ben weer thuis. Weer thuis in Pripjat.

schrijvengeluk
Laatst aanwezig: 10 weken 3 dagen geleden
Sinds: 15 Apr 2014
Berichten: 677

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voordurend rond.

Ik hoor hem ’s nachts sluipen door het huis en weet dat hij geen plek onberoerd laat. Zijn geur hangt overal. Het is een vast ritueel. Ik hoor hem dichterbij komen en sluit mijn ogen. Zijn warme adem in mijn oor bezorgd mij kippenvel. Ik voel zijn tong over mijn wang gaan. Ik huiver. Dan vleit hij zich tegen mij aan. Warm, zacht en behaaglijk. Ik ben zijn bezit, hij zal mij nooit laten gaan.

Vluchtpogingen zijn tevergeefs. Telkens gaat hij met zijn kolossaal lijf voor mij staan, met zijn doordringende ogen en duwt mij zachtjes terug naar mijn plek. Hij zorgt voor mij op zijn manier. Hij gaat op jacht en legt zijn buit voor mij neer. Als je honger hebt eet je alles. Hij houdt mij stevig vast terwijl hij met zijn tong over mijn mond likt.

Er wordt op de voordeur geklopt, ik hoor een mannenstem brullen. De vreemdeling rent naar de voordeur en brult terug. Voorzichtig loop ik naar de deur, de vreemdeling maakt geen aanstalten om mij tegen te houden. Ik open de deur en zie Tsjip de Leeuwentemmer staan. Hij zegt tegen de vreemdeling: ‘Ben je daar grote lummel van mij, ik zoek je al weken’.

Schrijfcoach Od...
Laatst aanwezig: 14 uren 3 min geleden
Sinds: 24 Aug 2006
Berichten: 3684

Ruïne

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond. De ochtend is donkerder dan gisteren. De vogels zingen. Regen zal vallen. De gordijnen waaien traag met de wind mee.
Het boek op de plank vangt stof. Oorlog en Vrede is de toepasselijke titel. Het ligt geopend met de rug naar boven bij het begin.
Het gat in de bank slijt verder uit. ik trek aan de randen maar het wil niet helpen. Ik moet het peertje vervangen maar ik staar naar zijn flapperende armen. Hij staat op een been, dan op het andere. Telkens verzit ik en kijk naar de koekoeksklok. Elf uren van de dag verstrijken. De boodschappenmand staat leeg in de gang. Buiten snoepen vogels van de druiven. ik open de terrasdeuren en grom ze weg.
‘Dan ga ik maar,’ zeg ik.
We zwijgen terwijl ik de sleutel van de haak pak. De gaten in mijn schoenen zijn niet zichtbaar. Ik trek ze aan, zwier op mijn fiets. De houten banden komen in beweging.
‘Wacht!’ roept hij zacht. Hij raapt de krant op en reikt hem aan. Op de voorkant staat Oorlog bijna voorbij.
Morgen is er geld om het te vieren.

Ingrid van den Bergh
Laatst aanwezig: 1 jaar 17 weken geleden
Sinds: 20 Jan 2012
Berichten: 3

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer
de vreemdeling in huis gekomen is,
maar hij loopt hier nu voortdurend rond
in duistere kamers van dit onbewoonde pand

krast hij, zijn veder in een knokenhand,
levende zinnen op de dode muren
woorden ingedronken door de schimmelwand

schrijft mij de dichter in zijn laatste uren
met vingers die niet ophouden te beven
- zonder de hindernis van wetten en bezwaren -
een groots, meeslepend, vrijgevochten vrouwenleven

sandje78
Laatst aanwezig: 1 jaar 47 weken geleden
Sinds: 28 Mei 2014
Berichten: 7

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond.
Het begon heel onschuldig. Eerst alleen wat kletsen. Steeds vaker brulde hij tegen me. Steeds meer stemmen. Ik was niets waard, alleen hij was nog aardig voor me. Hij deed me een plezier. Stuurde me naar dit huisje. Met de kale kamer. Hier is niets meer. Niets wat me kwaad kan doen. Hij zorgt voor me. Door te zeggen wat ik moet doen. Hij is de enige die me hoort en ziet. Hij vertelt me tenminste wat ik moet doen. Anders weet ik het niet, dan is het allemaal zwart. Dan is er helemaal niets. Maar eigenlijk wil ik hier niet meer zijn. Ik wil weg. Ik heb het koud en ben zo vreselijk moe. Ik kan het niet meer.
Ik pak het mes en zet het op mijn pols. Duw iets harder, een druppel bloed dringt mijn huid uit. Zelfs dit voel ik niet. Ik wil doorgaan, weg bij hem. Dit is de enige manier. Ineens die harde stem, hij schreeuwt. Hij is terug, voor ik het kon doen. Hij roept dat ik dit toch niet durf! Mijn lichaam is koud, vuil en verdooft. Ik voel mijn voeten amper. Ik zak op de grond, met het mes nog in mijn handen. Dan doe ik het: één krachtige, snelle beweging. Zo klootzak, dat kun je niet meer tegenhouden. Ik neem het mes in mijn andere hand. En herhaal de beweging in mijn rechterpols. En dan voel ik het eindelijk! Rust, ik voel de sereniteit over mijn lichaam, op mijn gezicht. Met een brede glimlach worden mijn ogen steeds zwaarder en zak ik langzaam weg…
Eindelijk weg van het zwart. En weg van de vreemdeling.

Ostinato
Laatst aanwezig: 11 uren 19 min geleden
Sinds: 12 Jan 2013
Berichten: 1455

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond. Is hij hier dagen? Weken? Ik weet het niet, mijn tijd is vloeibaar. Eerst waren er de mannen die het huis verminkten met hun hamers, boren en zagen. Later de man en de vrouw en de twee kleinen. De krijsende kleinen. Ik huiver als ik eraan terugdenk.
En nu dus deze vreemdeling, deze prevelende man die maar door mijn kamers blijft schuifelen. Hij is een priester, ik ben er zeker van. Ik heb in mijn jeugd genoeg priesters gezien om er een te herkennen, ook zonder habijt. Meer dan genoeg.
De mannen met de hamers en de zagen vertrokken uit zichzelf, blijkbaar tevreden over de schade die ze hadden aangericht. Zodra ze weg waren, kwam de man. Toen de vrouw. Meer en meer spullen. Later (maanden? jaren?) de kleinen. Ik zag de kleinen groeien en het drong eindelijk tot me door dat dit gezin mogelijk nooit zou vertrekken. Ik moest maatregelen nemen als ik mijn rustplaats wilde behouden.
Hij moet ook weg, deze clown met zijn geslof en zijn spreuken en gebeden. Het is genoeg geweest. Dit is mijn huis. Iedereen moet me met rust laten. Ik verzamel mijn krachten.
Ella.
Zegt hij nu mijn naam? Het is zo verschrikkelijk lang geleden dat ik die voor het laatst hoorde. Hij staat opeens pal voor me.
Ella.
Kijkt hij nu in mijn ogen? Hij ziet me!
Het licht.
Hij wijst omhoog.
Ik durf niet te kijken. Misschien later, als de vreemdeling is vertrokken. Hij pakt zijn spullen al. Met zijn koffer in de hand komt hij weer bij me staan.
Het is er altijd voor je.
Ik kijk naar de grond todat de deur in het slot valt.

rob de moes
Laatst aanwezig: 2 jaren 49 weken geleden
Sinds: 11 Okt 2014
Berichten: 0

Vreemdeling

Ik herinner mij niet precies meer hoe en wanneer de vreemdeling in huis gekomen is, maar hij loopt hier nu voortdurend rond.

Ik zie ‘m niet, hoor ‘m wel. Hij praat tegen me. Voortdurend. Weet hoe ik heet, waar ik geboren ben, wie mijn ouders zijn, kent mijn hobbies, mijn pijntjes, mijn geheimen, weet welke jurken ik graag draag. Hij weet alles.

Hoe kan iemand meer van mij weten dan ik van mijzelf weet?
Ik weet niets van hem.

Hij laat me dingen doen, die ik niet wil. Laat mij mijn uitwerpselen eten, laat mij met messen snijden in mijn huid. Wil ik dat? Ik weet ‘t niet. Niet meer. De weken gaan voorbij, de momenten dat het stil is in huis, tel ik op een hand. Mijn hand. Zijn hand?

Hij is ook lief, hoor. Soms. Zegt dan lieve woordjes. Dan wil ik ‘m zo graag zien, ‘m aanraken, ‘m in de ogen kijken of eigenlijk wil ik dat hij in mijn ogen kijkt.

De foto is genomen door mijn dokter. ‘Therapie,’ zegt hij. ‘Trek je lievelingsjurk aan,’ zegt hij. ‘En verberg je schoenen. Zoek de plek op in je huis waar jouw vreemdeling zachtjes praat. Waar hij fluistert. Neurie daar dan zachtjes tegenin. Houd je mond gesloten. Adem door je neus. Zeg ‘m na. Herhaal zijn woorden, plaag ‘m maar een beetje. En kam je haar.’

Het gaat nu beter met me. Hij is er nog wel, maar niet alle dagen.

© Rob de Moes, oktober 2014

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 16.00 u. abonnee!...

Speciale aanbieding
topredacteur

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 16.00 u. abonnee!

Speciale aanbieding
zo breng je je verhaal tot leven

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 16.00 u. abonnee!

Leuke aanbieding
Verkoopt jouw boekhandel Schrijven Magazine?

Benieuwd of jouw boekhandel of kiosk Schrijven Magazine verkoopt? Zoek het op in de storelocator...

Zoek een verkooppunt