Start » Foto schrijfopdracht » Foto-schrijfopdracht #11

Foto-schrijfopdracht #11

Iedere zes weken kun je op basis van een foto een kort verhaal, gedicht of onderschrift verzinnen om kans te maken op een prijs.

De elfde editie is gesloten. 

De opdracht van de elfde editie is: Kijk naar deze zomerfoto en schrijf hierbij een verhaal van maximaal 350 woorden dat geïnspireerd is op het Summer in the city van Joe Cocker.  

Met jouw verhaal maak je kans op het boek Big Magic de kunst van creatief leven van Elizabeth Gilbert. Geïnteresseerd in Gilberts werk? In het Schrijven Magazine #3 gaf ze een interview over haar nieuwste boek. Wil je het blad nabestellen? Dat kan hier. OF word abonnee en ontvang korting op de Schrijven Magazine Schrijfdag 2016. 

Zo werkt het

• Schrijf een zeer kort verhaal (max. 350 woorden) of gedicht op basis van het thema/opdracht en de bovenstaande foto. 
• Plaats jouw inzending in een reactie hieronder.
• Er wordt maar één reactie per deelnemer toegestaan. Meerdere of dubbele reacties worden verwijderd.
• Gelieve niet te reageren op andermans inzendingen.
• Iedereen met een Schrijven Online-profiel kan deelnemen. Nog geen profiel? Maak er hier één aan.
• Zes weken na plaatsing van de opdracht wordt door ons een winnaar gekozen. Dit wordt bekendgemaakt in een reactie, waarna de winnaar wordt gecontacteerd over de prijs.

De prijs: het boek Big Magic de kunst van creatief leven van Elizabeth Gilbert. 

We zijn benieuwd naar jullie verhalen!

Reacties

Tommot
Laatst aanwezig: 3 weken 4 dagen geleden
Sinds: 22 Nov 2015
Berichten: 22

Joe (de cockerspaniël)

'Twee weken is geen probleem' had ze gezegd.
'Dit jaar blijf ik thuis, gaan jullie gerust.'
Het was voor Anneleen de eerste keer dat ze een hond in huis nam.
Ze woonde aan het water en hield van lange wandelingen.
De ideale plek voor een viervoeter.
Joe had gekwispeld toen ze hem was gaan oppikken.
En toen de taxi bij haar ouders arriveerde had hij geblaft alsof 'Barcelona' voor hem niet hoefde.

'Summer in the city' speelde.
Joe zat braaf op de achterbank.
Anneleen keek hem in de achteruitkijkspiegel recht in de ogen.
Ze herkende de blik van haar man.
Voorzichtig draaide ze de volumeknop wat hoger.
'Cool cat, looking for a kitty.'
In gedachten dwaalde ze af naar haar vorige leven. Dat van getrouwde vrouw.
Ook al was het maar twee jaar geweest, het waren de gelukkigste van haar leven.
Tot die ene nacht waarop hij alleen ging wandelen alles veranderde.

'And babe, don't you know it's a pity'.
Een traan rolde over haar wang.
De cockerspaniël kwijlde zijn poten onder.

Voor haar appartement parkeerde Anneleen de auto op straat.
Joe sprong er enthousiast uit, schudde zijn bruine krullen weer in de plooi en hief zijn poot op.
De komende weken was de hond van haar ouders haar grote liefde.
Ze zou hem de vakantie van zijn leven bezorgen, beter dan 'Barcelona.'
Een wandeling samen langs het water was alvast een goed begin.

Ingrid Ruis
Laatst aanwezig: 50 weken 5 dagen geleden
Sinds: 16 Jul 2015
Berichten: 0

Hollandse luchten

‘Ik zie het niet hoor. Zeg nou zelf Fleurtje wat is er nou zo speciaal aan jouw donzige wolken? Voor mij is het gewoon een natural Sun block, niet meer en niet minder. Heel goed voor m’n huid en het voorkomt smeren met die kliederige zonnebrandcrèmes’.
Mijn zus Elena ligt loom achterover geleund op haar fleurige handdoek en kijkt me met haar strak geëpileerde wenkbrauwen en verveelde blik aan. Ik negeer de blik en dicht haar toe. ‘Kijk dan toch Elena hoe móóói die wolken reflecteren in het water en hoe spéééls het patroon steeds verandert. Zíe toch hoe de zon doorbreekt en de harde contrasten vervaagt. Kijk nog eens goed en doe mij een plezier’ probeer ik mijn modepop zusje te overtuigen. Ze tuit haar rood gestifte lippen nog eens en schudt vervolgens haar glanzende krullenbos. ‘Je bent een raar maar grappig wezen Fleurtje, echt jij maakt van niets nog iets’. Ze kijkt me uitdagend aan. Echt helemaal Elena. Ik grinnik. Vandaag is een heerlijke vrije dag en vanochtend ben ik vroeg opgestaan met een zinderend zomergevoel. Even weg van mijn werk als Stagiaire in het Rijksmuseum en hup naar buiten. Zusje lief mee voor een heerlijke picknick in de zon. Summer in the City. Volgens Elena heb ik een stoffige suffe baan. Ik vind dat ik de mooiste baan van de wereld heb. Kijkend naar al die prachtige kunstwerken waar ik dagelijks inspiratie op doe voor mijn eigen tekeningen en schilderijen. Ze kent mijn wens nog niet. Ik hoop ooit mijn eigen galerie te openen en tot die tijd droom ik weg tussen de Hollandse luchten. ‘Saahaaii die luchten’ hoor ik naast me ‘het zijn ook maar 2 kleuren hè die lucht van jou, blauw en wit heb je niks mooiers in de aanbieding? Je moet echt het Noorderlicht bij nacht eens gaan bekijken zusje dát zijn pas spectaculaire kleuren'! Met haar werk als schoonheidsspecialiste tovert ze de mooiste kleurenpaletjes op ieders gezicht, maar de schoonheid van de Hollandse luchten? nee hoor die ziet ze niet. Ik steek m’n tong uit en lach naar de dag.

mw.Marie
Laatst aanwezig: 14 uren 23 min geleden
Sinds: 3 Mrt 2016
Berichten: 951

Summer in the City: Tango onder de Nederlandse luchten.

Donderdag avond achter het stadhuis in Utrecht, komen de tangodansers bij elkaar.

De meeslepende muziek, waar de melancholie van pijn en gehechtheid doorheen klinkt.
Dansen zomaar met iedereen of als een paar.
Hoog zomer, lange avonden om dit feest samen te vieren.
De leeftijd maakt niet uit.
Oud en jong, doorgewinterde zonverbrande gezichten echter ook jong maagdelijk uitziende.
De ziel begint te spreken door de ogen van de dansers.

De ritmes van de muziek staan in hun harten gegrift.
Het leed komt naar boven en de muziek helpt de pijnlijke geesten vooruit.
Heimwee naar hun verloren land, verloren tijd, brengt hen weer terug bij zichzelf in deze meeslepende expressie.
Deze avond doet hen opleven naar tijden, die ze misschien nooit zelf gekend hebben.

De muziek en de bewegingen brengt het innerlijk als vanzelf in verlangen of vervlogen liefde.
Die belevenis mogen genieten, doet wonderen voor de danszielen.
De verbazingwekkende dwang van de muziek laat hen bewegen op een specifieke wijze.
Het is een aantrekking- en afstotingssfeer, een op elkaar in dansen op een abrupte wijze.

Als toeschouwer blijft het boeien, soms op het sensuele af.
Toch blijft de beheerstheid van de trotse dans onberispelijk bestaan.
Juist bij de ouderen wordt de emotie nog meer voelbaar.
Je ziet kwetsbaarheid in lichamen en zielskracht in bewegingen.
Het zit diepgeworteld, de dynamiek van de plotse draaiing van de gezichten naar en van elkaar af.
De opwinding die dat oproept bij de toeschouwer is fascinerend.

Geen dans heeft deze diepe bewogenheid zo in haar passen verankerd.
Dat kan alleen de tango zijn...

Dan is het feest ten einde, de muzikanten pakken hun instrumenten in,
een laatste groet en iedereen gaat weer zijns weegs.

Angel_1995
Laatst aanwezig: 9 weken 1 dag geleden
Sinds: 21 Jul 2016
Berichten: 4

Schuldgevoel...

Helemaal alleen zit ik aan de waterkant en trek mijn knieën dicht tegen me aan.
De benauwde buitenlucht geeft me een betere kans om te ademen dan de verstikkende binnenlucht.
Ik adem diep in en uit, in de hoop m’n emoties onder controle te houden.
Ik mag niet zeuren, verwijt ik mezelf streng.
Ik leef tenminste nog.
Maar het enige waar ik aan kan denken dat ben jij.

De zomervakantie is aangebroken waardoor ik geen excuus meer kan bedenken om mezelf nog langer binnen op te sluiten.
Ik kom mezelf hier nu elke dag confronteren met het feit dat het onmogelijk is je aan mijn zijde te zien verschijnen, zoals je vroeger altijd deed.

Twee seizoenen terug, in hartje winter was je nog aan mijn zijde.
Tot je inging op mijn gedram om het ijs uit te proberen om te kunnen schaatsen,
dit terwijl we beide onze twijfels hadden.

Elke nacht voelt zo kil en eenzaam aan zonder jou.

Waarom was ik niet zo stoer als jij altijd was ?
Je was al zo heldhaftig ver toen het ijs gevaarlijk begon te kraken.
Opeens verdween je onder het ijs, en was het te laat.

Mijn herinnering hieraan is zo pijnlijk door mijn blijvend schuldgevoel.
Ik vraag me zelf tijdens mijn slapeloze nachten af wat me meer pijn doet.
Het gemis ?
Het idee dat ik je plaats niet heb kunnen innemen ?
Of dat ik nooit de kans heb gekregen om te vertellen dat ik echt van je hield.
Niet alleen als beste vriend, maar als mijn ware geliefde.
En nu ben ik je voor goed kwijt.

Ik schud heftig mijn hoofd terwijl de tranen me stilaan overmeesteren.
Mijn blik wordt troebel, ik laat mijn vingers samensmelten met het koele water van het meer.
Nu kunnen tenminste m’n tranen die via mijn wangen naar mijn armen stromen samen voegen met het water.
Waar jij zo plotseling voorgoed verdween.

Zo kan toch iets van mij voor altijd bij je zijn.

Indra Myranda
Laatst aanwezig: 27 weken 4 dagen geleden
Sinds: 13 Jul 2016
Berichten: 0

Doka.

Op het moment dat ik de deur achter me dichttrek, is het aardedonker. Hier, in de kleine ruimte overvalt deze donkerte mij niet.
 Mijn hand weet het lichtknopje te vinden. De lamp verlicht summier de zolderkamer met een rood licht. Alle voorwerpen die hier staan worden gehuld in een enigszins duistere gloed.
Een paar seconden strijken voorbij, dan zijn mijn ogen gewend geraakt aan de rode schemer. 

Wanneer ik de radio aanzet klinkt er een oude ‘Jazz and Blues’ verzamel CD, die mijn vader nog had gekocht. Er stroomt een golf van nostalgie door mijn aderen. 



Heerlijk om in de doka - ingericht en de ramen nog afgeplakt door mijn vader - met onze gezamenlijke hobby bezig te zijn: fotografie. Het liefst analoog.
Hij heeft mij de verfijnde handigheden van het ontwikkelen geleerd. Met zijn muziek op de achtergrond, lijkt het alsof hij er nog is. 



Op het bureau staan twee bakken die ik vul met verschillende soorten chemicaliën. Netjes afgemeten aan de hand van hoeveel ik nodig heb. 
Ik laat het negatief in de projector verdwijnen, zodat de foto vergroot wordt op het lichtgevoelige papier. Deze foto in wording, nog zonder details, laat ik in het eerste bad glijden. Zachtjes schud ik.
De chemicaliën transformeren het witte geheel van niets naar iets. Bomen worden zichtbaar, wolken weerspiegelt in het water. In de verte schijnt de zon op de huizen uit onze buurt, vredig staand aan de rand van het meer. 


Met beleid laat ik de foto in de tweede bak zakken. Dit zorgt ervoor dat het ontwikkel proces stopt en het vastgelegde beeld nooit meer kan vervagen. Ik neurie mee met de muziek en ondertussen hang ik de foto aan een kleine waslijn.
Tevreden maar kritisch kijk ik naar het eindresultaat. Op dat moment komen de bekende klanken van Joe Cocker zijn Summer in the City, via de oude radio mijn oren binnen. Mijn kritische blik verandert direct in een glimlach. Ik besef dat ik, dankzij mijn vader, ons favoriete nummer heb weten vast te leggen in een foto. 




Rita de Wilde
Laatst aanwezig: 21 weken 4 dagen geleden
Sinds: 17 Aug 2016
Berichten: 0

Langzaam loopt hij door de verlaten straten van het centrum richting het park. Hij is diep in gedachten verzonken. Het is een zwoele zomeravond en het zweet druppelt langs zijn nek. In het park aangekomen neemt hij plaats op het bankje langs het water. Hij vraagt zich af of hij haar ooit nog terug zal zien. God, wat mist hij haar! Het is drukker dan anders in het park; gezinnen, verliefde stelletjes en oudere echtparen ontvluchten de warmte van hun huis. Hij kijkt op zijn horloge, ze zou er nu bijna moeten zijn. Dan komt ze langzaam aangelopen. Zijn adem stokt in zijn keel en zijn hart slaat een slag over. Zou ze ook zo naar hem verlangen als hij naar haar? En zou ze hem kunnen vergeven? Ze komt aarzelend dichterbij. De warme avondzon schijnt in zijn gezicht en ontneemt hem de blik. Wat zal ze doen? Hij staat op en loopt haar tegemoet. Hij steekt zijn handen uit naar haar. Hij kijkt haar aan en ziet de twijfel in haar ogen. Voorzichtig pakt hij haar hand en drukt er zachtjes een kus op. " Het spijt me, liefste", mompelt hij zachtjes en neemt haar voorzichtig maar vastberaden in zijn armen. Ze kijkt naar hem op en vraagt: "Meen je dat? Hou je van me?" Hij knikt, tranen wellen op in zijn ogen, niet in staat nog iets te zeggen. Ze kijkt hem aan en zegt: "Ik heb je gemist. Kom, we gaan naar huis". Dan breekt er een glimlach door op zijn gezicht. Het is eindelijk zomer in de stad.

Zara Mansourova
redactie
Laatst aanwezig: 3 dagen 10 uren geleden
Sinds: 5 Feb 2013
Berichten: 53

Gefeliciteerd Tommot!

Met jouw verhaal heb je deze editie van de foto-schrijfopdracht gewonnen.

Jij wint het boek 'Big Magic de kunst van creatief leven' van Elizabeth Gilbert. We nemen contact met je op via het contactformulier van Schrijven Online.

De volgende foto-schrijfopdracht verschijnt spoedig online.

Like Schrijven Online op Facebook!

Like Schrijven Online op Facebook!

Vind ik leuk!
Verhalen schrijven

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 24 juli  16.00 u....

Word abonnee!
Jouw verhaal laten bespreken in Schrijven Magazine?

Stuur het in voor Tekstuur Proza!  Meer informatie vind je in Schrijven Magazine.

Word nu abonnee!
Lees hier hoe het werkt!

en krijg zelf een cadeau!

Lees hier hoe het werkt!