Start » Foto schrijfopdracht » Foto-schrijfopdracht #10

Foto-schrijfopdracht #10

Iedere zes weken kun je op basis van een foto een kort verhaal, gedicht of onderschrift verzinnen om kans te maken op een prijs.

De tiende editie is gesloten. 

De opdracht van de tiende editie is: Kijk naar deze lentefoto en schrijf hierbij een verhaal van maximaal 400 woorden. 

Met jouw verhaal maak je kans op het boek Rokjesdag van Martin Bril

Zo werkt het

• Schrijf een zeer kort verhaal (max. 500 woorden) of gedicht op basis van het thema/opdracht en de bovenstaande foto. 
• Plaats jouw inzending in een reactie hieronder.
• Er wordt maar één reactie per deelnemer toegestaan. Meerdere of dubbele reacties worden verwijderd.
• Gelieve niet te reageren op andermans inzendingen.
• Iedereen met een Schrijven Online-profiel kan deelnemen. Nog geen profiel? Maak er hier één aan.
• Zes weken na plaatsing van de opdracht wordt door ons een winnaar gekozen. Dit wordt bekendgemaakt in een reactie, waarna de winnaar wordt gecontacteerd over de prijs.

De prijs: het boek Rokjesdag van Martin Bril

We zijn benieuwd naar jullie verhalen!

Foto via Shutterstock.

Reacties

mw.Marie
Laatst aanwezig: 22 uren 27 min geleden
Sinds: 3 Mrt 2016
Berichten: 951

Niet iedereen wordt blij van voorjaarsbloemen.

Iedereen heeft het over een heerlijk voorjaar.
Nou ik niet. Het ergste wat mij kan overkomen. Beginnen die bomen en wat niet al, te bloeien. Dan kan ik wel inpakken.
Geen mascara is hier tegen bestand. Mijn ogen branden zo, ik wil ze de hele dag wel dicht houden.
Ik durf niet in de spiegel te kijken, wat een gezwollen ogen heb ik zeg. Mooier wordt ik er zeker niet van.
En dan het niezen. Er lijkt geen einde aan te komen. Houdt het eventjes op. Gaat het weer opnieuw beginnen. Krijg er hoofdpijn van. Dat vreselijke bonzen en het niezen, dan wordt het een echte hel.
Nu jeukt het ook weer overal. De meeste mensen hebben klachten overdag. Bij mij niet dus, de hele nacht lig ik wakker in bed vanwege de jeuk over mijn hele lichaam. Dan hier jeuk, dan daar. Ik wordt er gestoord van.
Nu begint ook het piepen van mijn ademhaling en krijg ik het nog benauwd ook.
Ik doe een mondkapje voor, zodat de in pollen niet in mijn longen komen en ik minder benauwd zou moeten worden.
Ik zoek mijn medicijnen, waar heb ik die gelaten?
Het zou moeten helpen, dat houd ik me ieder jaar weer voor. Het lijkt echter wel of het ieder jaar erger wordt en de medicijnen minder goed helpen.
Laatst hoorde ik van mijn huisarts dat ik dan een kuur met prikken kan gaan doen. Voor de boom pollen en grassen schijnt dat goed te helpen. Maar tegen huisstofmijt dan weer niet. En dat is nu net weer in de winter. Wat moet ik doen!
Ik ben presentatrice op tv. Ik kan toch niet drie maanden niet werken?
Radeloos wordt ik ervan. Met een beetje pech heb je het hele jaar overal last van. Het schijnt ook zo te zijn dat als je voor het ene allergisch bent, het volgende zo kan volgen. Lekker dan!
Nog even en ik kan in een plastic omhulsel gaan lopen. Nou dan wordt mijn programma wel heel speciaal op de tv!
Zoals het nu is, kan ik toch niet onder de mensen komen?
Hoe doen andere mensen dat, die een allergie hebben?
Soms merk ik, als ik een kiwi eet, jeuk in mijn mond krijg. Dat is echt helemaal akelig. Je kan niet krabben en het jeukt vreselijk.
Ik neem dan weleens een ijsblokje om op te zuigen. Maar als dat dan gesmolten is, nee, dan begint het nog veel erger dan eerst op mijn gehemelte te jeuken en ook nog te branden.
Het eerste wat ik morgen ga doen is de huisarts bellen, die moet iets voor me doen!

Tommot
Laatst aanwezig: 3 weken 5 dagen geleden
Sinds: 22 Nov 2015
Berichten: 22

Ik had gezien hoe Elise zich in de ogen wreef, een rugzak pakte, haar mond bedekte, hoe zij door het park wandelde.

Ik wou iemand vertellen over het bestaan van Elise, over haar handen, haar bewegingen, wou de bewondering van een getuige, de bewondering van een luisteraar.

Ik kende de buurt, waar ze heenging, ik kende het bankje, waar ze ging zitten, en ik wist, Elise zou kort halt houden, ze zou naar hem glimlachen, zou iets zeggen, stil.

Ik weet aan welke zijde het gras groener is, ik weet, met wie jij op dat bankje vertoeft, ik weet het.
Ik schreef het met vulpen, in roestrood geschrift, ik verfrommelde het papier.

Elise sprak er regelmatig af, doch nooit bleef zij bij hem de nacht doorbrengen, steeds trok ze haar rugzak weer aan, ging meestal een stuk te voet, nam dan een taxi.

Ik wachtte dikwijls, op het licht in de badkamer, hoe zij zich het gezicht wast, meende ik dan, hoe zij zich de handdoek tegen het gezicht drukt, eenmaal lang uitademt, vervolgens in de spiegel kijkt, even maar, voor zij het licht uitdoet.

Ik zag hoe het kijken veranderde.

We spraken regelmatiger af, ik vertelde, wist op welke momenten ik moest lachen, moest zwijgen, moest glimlachen.
Staat je beeldig, die rugzak, zei hij op een keer, dat wrijven in je ogen doe je dat altijd, vroeg hij op een andere keer, zoals jij naar me kijkt, zei hij steeds opnieuw, soms lachte hij om mij.
Hij keek, hoe ik door het park wandelde, wat een mooie vulpen, zei hij op nog een andere keer, steeds roestrood, jouw geschrift.

Het kijken was veranderd, Elise stelde nu vragen, waar was je gisteren, bij wie was je gisteren, vroeg ze, en ze vroeg het lachend.
Bij wie was je, vroeg ze nogmaals, en ik vernoemde zijn naam, keek haar aan, terwijl zij zijn naam herhaalde, keek haar aan, terwijl ik over hem sprak.
Ik beeld mij in, dat jij nu hier zou zijn, verfrommelde het papier.

We zaten op het bankje, Elise aan zijn zijde, eerst spraken we niet, dan keken we elkaar aan, de rugzak wil ik terughebben, had ze gezegd, de wijze waarop ze het zegt, meende ik, hoe het klinkt, haar lachen, haar stem.

Ik wenste, dat ik wist, hoe groen het gras aan de overzijde is, wanneer je over mij spreekt, schreef ik, verfrommelde het papier.

marlie
Laatst aanwezig: 21 uren 46 min geleden
Sinds: 29 Okt 2015
Berichten: 1137

“Het is de hel, hoor je me.”

“Ik doe niet verontwaardigd. Jij bent degene die me hier op missie heeft gestuurd.”

“Luister… nee… mijn apparatuur hangt veilig op mijn rug… nee, natuurlijk niet open en bloot…rugzak, ja. Hoe die bij ons is verzeild geraakt...”

“Ah, een verdwaalde tijdreiziger.”

“Pff, het wordt hier verondersteld lente te zijn. Blote-benen-tijd noemen ze het. Ik beefde van de kou toen ik hier aankwam. Niet te doen.”

“Wat ik… tja, ik had een probleem, hè. Die winkels, of hoe ze die grijze blokken ook noemen, verkopen stukken stof die de vrouwen om hun lichaam slaan. Vreemde woorden. Een rok. R-O-K. Blouses. Dat spel ik je niet uit. Ze keken me maar vreemd aan toen ik om iets heel warms vroeg. Het duurde een tijdje. Ze moesten naar de kelder. Iets van een oude voorraad, hoorde ik de vrouwen mompelen.”

“Nu draag ik een J-A-S. Jas. Dik genoeg. Beschermt én verbergt.”

“De lucht? Nee, dat is nu het toppunt. Ik zie wel bomen, bloesems en bloemen maar ruik de vreselijkste geuren en dampen. Auto’s. Schoorstenen. Vraag me niet wat hier nog onder de grond kan leven.”

“Ja, iets gelijkaardigs. Hier zijn er honderden. Duizenden. Niet te vergelijken met wat bij ons rondrijdt. De reden dat ik ook rondloop met dat ding over mijn neus. Ik heb geen zin om mijn unieke neusgat door stank te laten vergaan.”

“Ik kom zo snel mogelijk terug. Onze planeet is stukken beter om te leven dan hier.”

“Hmm. Ik ga wel afsluiten. Ik vermoed dat telepathie hier wel gekend is, maar niet als je daarvoor een kwartier met je vinger in je oog moet zitten."

Dave89
Laatst aanwezig: 3 weken 7 uren geleden
Sinds: 14 Jan 2016
Berichten: 351

Lihua’s haren wapperden in de frisse wind terwijl ze een weg probeerde te banen door de mensenmassa. De kou was als een herinnering aan de winter. Ze trok de rits van haar jas wat verder dicht en rilde. Met haar vingers voelde ze of haar mondkapje nog goed zat. Het speet haar dat ze er niet aan had gedacht om handschoenen mee te nemen. Als de zon onder was gegaan zou ze er blij mee zijn. ‘Om vier uur in het park,’ had Wang gezegd. ‘Bij de bloesemboom.’
Ze wist precies over welke bloesemboom hij het had. Met haar ogen dicht had ze die kunnen vinden. De bloesemboom stond voor hen als symbool voor hun liefde. Nu alweer bijna vijf jaar geleden had ze op een zomerdag liggen lezen onder die boom. En toen was hij daar.
Diep verzonken in haar herinneringen liep ze onder de hoge boog door het park in. De roze bloesembomen stonden in bloei. Een magische plek te midden van de grijze massa van de stad. Verwachtingsvol strekte ze haar nek en zag in de verte Wang op haar wachten. Hij zag haar niet. Met zijn handen in zijn broekzakken stond hij de punten van zijn schoenen te bekijken. Hij zag er nerveus uit.
Lihua bleef staan. Zou vandaag de dag zijn? De vraag waar ze al jaren op wachtte? Ze zou volmondig ‘ja’ zeggen. Haar lippen bewogen om het woord te vormen, het te proeven. Met haar vingers kamde ze door haar haren en liep verder.
Toen Wang haar zag glimlachte hij zwakjes. Hij pakte haar handen beet en kuste haar op haar wang.
‘Dankjewel dat je gekomen bent, qīn ài de.’ Hij noemde haar zijn geliefde. Een goed teken.
Lihua glimlachte hoopvol.
‘Ik moet met je praten. Zullen we zitten?’ Met zijn hand gebaarde hij naar hun plekje.
Ze ging zitten en hij liet zich naast haar zakken. Hij frummelde in zijn jaszak en zuchtte diep. Haar hartslag ging omhoog. Was nu het moment? Was ze hier klaar voor?
‘Lihua..’ Hij keek haar in haar ogen aan. ‘Ik moet een tijd weg.’
Ze begreep het niet. Ze zocht naar een antwoord in zijn ogen, maar ze zag alleen een gekwelde blik. Hoe vaak ze het ook vroeg, hij gaf geen antwoord. Haar onbegrip veranderde in woede, maar het had geen effect. Tot haar ontsteltenis stond hij na een tijd op en klopte rustig het zand van zijn broek af.
‘Ik hou van je, vergeet je dat niet?’ Zonder op haar antwoord te wachten draaide hij zich om en liep weg.
Ergens hoopte ze dat ze droomde. Een nachtmerrie waar ze zo uit zou ontwaken. Maar ze wist dat het de werkelijkheid was. Ze hoefde zichzelf niet te knijpen. Op dat moment voelde ze al genoeg pijn. Haar ogen begonnen te prikken. Ze veegde een traan weg en bleef nog lange tijd staan kijken naar waar Wang uit haar gezichtsveld was verdwenen. Op de plek waar hun liefde was ontstaan. En geëindigd.

Twinkling Star
Laatst aanwezig: 49 weken 3 dagen geleden
Sinds: 5 Aug 2014
Berichten: 3

Tokio, april 2016

Hatsjoe! Zuchtend rekt Akina zich uit en grijpt naar een zakdoek. Haar ogen voelen de hele week al droog aan en regelmatig is ze benauwd. Hoe dol ze ook is op de lente, wanneer alles weer groen wordt en de zon zich steeds vaker laat zien, de ermee gepaard gaande hooikoorts haat ze. Loom stapt ze uit bed, kleedt zich aan, haalt een borstel door haar donkerbruine haar en gaat naar beneden, waar haar moeder al aan het ontbijt zit.
"Schat, wat zie jij eruit!" begroet haar moeder haar.
"Ja mam, dat weet ik ook wel. Is er al thee?" Met een zuur gezicht ploft ze neer op de dichtstbijzijnde stoel en schept een kom vol met miso-soep. Ook kwakt ze wat rijst met natto op haar bord. Gefermenteerde sojabonen, net wat ze nodig had!
"Schat," vervolgt haar moeder, "je bent toch niet vergeten dat je vandaag naar oma zou? Je mag wel opschieten. Oma was juist zo blij dat je kon komen helpen bij de voorjaarsschoonmaak."
O nee, ook dat nog. Dat was ze helemaal vergeten.
Langzaam werkt ze haar ontbijt weg, waarna ze wat make-up opdoet om de wallen onder haar ogen te camoufleren. Ze trekt haar donkerblauwe jas aan en wil net de deur uitstappen als haar moeder haar tegenhoudt.
"Akina, je vergeet nog wat." Daar staat haar moeder, zwaaiend met een wit steriel mondkapje.
"Ah, nee. Moet dat echt?"
"Ja, deze doe je op. Straks steek je oma nog aan. En wat dacht je van alle andere mensen die je tegenkomt? Moeten zij soms ook ziek worden?" vervolgt haar moeder.
"Oké, oké," reageert Akina berustend, "ik doe hem al op. Mag ik dan nu gaan?"
"Ja hoor, tot vanmiddag! Groetjes aan oma!"
"Doeg!"

Op haar gemak loopt ze de straat uit, slaat de hoek om en zwaait even naar haar vriendin Chiya die in de Little Nap Coffee Stand een aantal blanke toeristen bedient. Even verderop steekt ze bij de stoplichten de straat over en wandelt het Yoyogi Park in.
Opeens gaan haar droge, gezwollen ogen open. Wat is het hier mooi! Alle bomen langs het pad staan volop in bloei. Bewonderd bekijkt ze naar de weelderige roze bloesem, die het park als een warme deken omhult. Even trekt ze haar mondkapje omlaag en snuift de zoete geur diep in zich op. Op slag is ze haar hooikoorts vergeten. Het is lente!

Zara Mansourova
redactie
Laatst aanwezig: 13 min 3 sec geleden
Sinds: 5 Feb 2013
Berichten: 53

Gefeliciteerd Twinkling star!

Met jouw verhaal heb je deze editie van de foto-schrijfopdracht gewonnen.

Jij wint het boek 'Rokjesdag' van Martin Bril. We nemen contact met je op via het contactformulier van Schrijven Online.

De volgende foto-schrijfopdracht verschijnt spoedig online.

Krist Ensing
Laatst aanwezig: 3 weken 3 dagen geleden
Sinds: 7 Mei 2015
Berichten: 0

Wanneer is deze foto geplaatst en hoe lang is de termijn? Wanneer verschijnt de elfde?

Ik dacht dat ik zes weken kon mee doen, maar nu ik mijn verhaal wil plaatsen, zie ik dat de tiende editie reeds is gesloten.  Toch wil ik nog graag mijn bijdrage hier plaatsen, hopende op een reactie:

Natuurlijk kent Midori de geschiedenis van haar stad, maar nadat oma gisteravond had verteld over die verschrikkelijke dag in augustus, de dag waarop de Amerikanen ‘Kleine Jongen’ boven de stad hadden losgelaten, ziet ze de stad met andere ogen.

Ze loopt op de brug over de Ota. De zon weerkaatst via de golven van de rivier in Midori’s gezicht. Ze wrijft in haar ogen. Hier hadden wanhopige mensen zich met hun verbrande en verminkte lichamen in de rivier gestort op zoek naar verkoeling en een manier om de pijn van hun verbrande huid te blussen, niet wetende dat ze het leven lieten zodra ze in aanraking kwamen met het met uranium doordrenkte water.

Hier had oma urenlang rondgelopen, wanhopig op zoek naar haar moeder. Het waren de meest verschrikkelijke uren van haar leven. Ze had een baby zien huilen op de schoot van haar dode moeder, wiens lichaam half weggesmolten was. Ze had een man gezien, die met verbrijzelde benen onder een stuk puin lag te kermen van de pijn. Ze had mensen verdwaasd zien rondlopen, zonder armen, zonder benen en met blootgelegde schedels. Uiteindelijk had ze haar moeder teruggevonden. Haar huid was gesmolten en droop van haar lichaam, haar ogen stonden vol angst. Even later had ze midden op straat gezeten en in oma’s armen haar laatste adem uitgeblazen.

Jarenlang was oma ’s nachts schreeuwend en badend in het zweet wakker geworden, met deze gruwelijke beelden op haar netvlies, beelden die ze ook overdag niet uit haar kop kreeg. Het grootste deel van haar leven had ze erover gezwegen. Pas toen ze erover was gaan praten, werden de nachtmerries minder en het leven dragelijk.

Nu Midori de leeftijd heeft, waarop het leven van haar oma alle onschuld had verloren wilde ze het ook haar vertellen over de hel die de mens op aarde kan aanrichten. Het was volgens oma belangrijk om te weten waartoe mensen in staat waren.

Midori loopt verder richting de Hijiyami universiteit. Op deze ochtend tooit Hiroshima zich als een jong naïef meisje, zonder smet op haar blazoen. De kersenbloesems steken fris af tegen de heldere blauwe lucht en het verse groene gras onderstreept deze groteske leugen.

mw.Marie
Laatst aanwezig: 22 uren 27 min geleden
Sinds: 3 Mrt 2016
Berichten: 951

We mogen eigenlijk niet reageren.

Er is op deze site een wekelijkse schrijfopdracht, daar kan iedereen wel op elkaar reageren en je krijgt een reactie van een schrijfcoach. Verder kan je een verhaal plaatsen in een forum om te laten lezen.

Hartelijk welkom op de site, is echt heel leuk!

Iedere week de leukste schrijfwedstrijden? Meld je aan voor de Schrijven Nieuwsb

Meld je aan voor de Schrijven Nieuwsbrief.

Het is gratis!
Verkoopt jouw boekhandel Schrijven Magazine?

Benieuwd of jouw boekhandel of kiosk Schrijven Magazine verkoopt? Zoek het op in de storelocator...

Zoek een verkooppunt
Jouw verhaal laten bespreken in Schrijven Magazine?

Stuur het in voor Tekstuur Proza!  Meer informatie vind je in Schrijven Magazine.

Word nu abonnee!
A A N B I E D I N G Schrijven Magazine

1 jaar voor slechts € 26,50 én 3 cadeaus!

Profiteer nu!