Zoefzoef

Ik pas met twee vriendinnen op een boerderijtje in Frankrijk. Het weer is zonnig, ons humeur prima, het oppassen makkelijk.
Tot op een ochtend Floortje, een van de geiten, hartverscheurend, doelloos staat te gillen. Ze komt niet eten als ik haar roep. Ze kijkt me aan of ze echt niet snapt wat ik bedoel met die bak met brokken. Haar tong hangt buiten haar mond en tot onze grote schrik ontdekken we daar blauwe vlekken op. We zijn meteen in rep en roer: blauwtongvirus! Ik zie in gedachten dit geitje en haar zus en broers afgevoerd worden, terwijl de eigenaars nietsvermoedend, onbereikbaar, in hun camper door de Alpen toeren. Ik raak er zowaar van in paniek. Hebben wij het virus meegebracht uit Nederland? Oh, dit is echt een ramp! De dierenarts moet gebeld worden! En snel!
In haar beste Frans, aangevuld met wat Engels, legt mijn vriendin uit wat er aan de hand is. De dierenarts belooft te komen, vanmiddag na vijf uur.
Om zeven uur, het is bijna donker, arriveert hij.
Hij pakt de geit bij de hoorns en knielt voor haar neer.
‘Bweeeeeh,’ zegt hij.
‘Bweeeeeh,’ antwoordt Floortje.
‘Bweeeeeh,’ zegt de dierenarts weer.
‘Bweeeeeh,’ jammert Floortje. De arts bestudeert haar keel en tong tijdens het gezamenlijke mekkeren. Wij bestuderen hem.
‘Oké,’ zegt de veeltalige arts. Hij zoekt naar woorden, probeert het eerst in het Frans. Wij kijken hem wazig aan. Hij zoekt naar Engelse en Vlaamse woorden.
‘Niet infection,’ zegt hij. ‘Tong goed, not blauw. Brains. No good in the brains.’
Wij kijken hem belangstellend aan of er nog meer uitleg volgt. Hij denkt na. Dan weet hij het ineens. Hij maakt een draaiende beweging met zijn vuist voor zijn voorhoofd.
‘She is zoefzoef in de hoofd. Old en zoefzoef.’
Aha, zoefzoef in het hoofd, dat begrijpen we! Oude Floortje is aan het dementeren! Dat we daar niet eerder aan gedacht hebben.

15 november 2007

OVER

‘Wat jammer dat uw dochter zoveel pijn heeft,’ fluistert ze. De breekbare vrouw in muizige kleding schuift haar stoel dichterbij. Ze wijst naar het bed dat mijn vriendin - drie jaar jonger dan ik – even daarvoor kreunend verlaten heeft.
‘Het is mijn dochter niet, het is een vriendin,’ antwoord ik.
‘O, ik hoopte dat u haar moeder was, dan was ze niet zo alleen. Ik ben ook heel alleen, ik heb alleen mijn zus nog maar.’
‘Dat is niet fijn,’ leef ik mee. ‘Maar u heeft waarschijnlijk geen pijn meer? U kunt alweer uit bed, zie ik, en u bent zelfs aangekleed.’
‘Ja,’ zegt ze, ‘ik ben hier al vier maanden.’
‘Wéken!’ hoor ik vanuit een bed achter mij roepen, ‘U bent hier nu vier wéken!’
‘O? Vier weken?’
‘Dat lijkt me waarschijnlijker,’ zeg ik.
‘Ik heb een nieuwe knie. De dokter zei tegen mijn zus dat hij nog nooit zo’n mooie knie had gezien, zoals die van mij. Mij kan het niet schelen hoe hij was, maar voor de dokter is het toch heel fijn als het een mooie knie is.’
‘Waarschijnlijk wel,’ gok ik.
‘Nu zit ik hier maar, al vier maanden.’
‘Wéken!’ De overbuurvrouw begint geïrriteerd te raken.
‘Ik moet naar … kom hoe heet dat nou … bij ons in het dorp. Ik weet het niet meer.’
‘Geeft niet.’ Ik glimlach naar haar als troost.
‘Ze zeggen dat ik niet meer naar huis kan.’
‘Ik denk dat dat wel klopt.’
‘Vindt u dat ook? Dan zal het wel kloppen…’ Ze staart voor zich uit, ze denkt na.
‘Ik sta wel ingeschreven, denk ik, maar er is geen plaats. Daarom zit ik hier steeds.’
‘Dat is vaak het probleem,’ beaam ik. ‘U moet op een wachtlijst tot er een plaats vrijkomt.’
‘Ik ben eigenlijk …’ Ze denkt weer na, kan het woord niet vinden. Met zware rimpels boven haar ogen kijkt ze me aan.
‘Ik ben eigenlijk óver. Ja, dat is het, ik ben gewoon óver.’

Geplaatst 25 januari 2008.

(De eerste moet ik nog even zoeken in mijn archieven)

WELK MERK MOET JE?
(Ik heb de titel later omgedoopt in Top Comfort)

Keurig in het pak, zijn aktetas in de winkelwagen, staat hij zich heel ongemakkelijk te voelen tussen de schappen in de super. Hij pakt zijn mobiel en drukt een toets, zijn blik strak gericht op de gezichtscrèmes en de shampoo.
‘Nee, schatje, ik moet mama zelf hebben, roep haar nou maar.’
……………
‘Dan vraag je of ze er even vanaf komt.’
……………
‘Breng de telefoon dan even naar haar toe. Ja, dat kan wel! Dan bons je maar even op de deur.’
Hij staart nog eens op zijn briefje. Herschikt de bloemkool, de wortels en de appels in zijn karretje. Zijn rechtervoet tikt ongeduldig op de vloer.
‘Hè, hè, eindelijk. Welk merk moet je?’
……………
‘Zet er dan bij welke! Hoe kan ik dat nou weten?’
……………
‘Nee, natuurlijk zie ik niet wat jij allemaal voor vrouwendingen op de wastafel hebt staan. Als ik dat allemaal bij moet houden.’
……………
‘Ja, natuurlijk neem ik een pakje mee, maar ze hebben wel twintig merken. En verschillende maten of zo.’
Hij kijkt schichtig over zijn schouder naar het schap achter zich.
‘Met wat? Wat is dat dan?’
……………
‘Ja, ik zie het. Top comfort, ja. Staat erop. Zestien of tweeëndertig?’
……………
Hij pakt een familieverpakking uit het schap. Kijkt op het prijskaartje dat eronder hangt.
‘Weet je wel wat die kosten, schat?’
……………
‘Nee, nee, dat kan me niet schelen. Natuurlijk niet als je deze wilt, maar ze hebben ook een huismerk. Je neemt toch altijd huismerk. Dat dacht ik tenminste. Of niet?’
……………
‘Nee, nee, ik vind het echt geen punt. Dat is niet waarom ik het zeg. Neehee! Oké, tot zo.’
Hij kijkt nog eens op het pakje, kijkt om zich heen of niemand hem bespiedt. Dan legt hij het pakje tampons in zijn karretje en legt er snel een zak wortels op.
Opgelucht gaat hij richting kassa. Daar frommelt hij het pakje tussen twee broden op de band. Het kassameisje lacht hem bemoedigend toe.

Geplaatst 2 maart 2007

Conducteur Jan

Ik sta op het station te wachten op de trein. Het perron staat aardig vol. Zoals ik gemiddeld één keer per maand doe, ben ik op weg naar mijn moeder, die aan de andere kant van het land woont. Ik zie de trein aankomen in de verte. Terwijl de trein tot stilstand komt en er hele hordes mensen uit komen, rook ik mijn sigaretje nog even op. Even later stap ik in de trein.
Binnengekomen zoek ik een plaatsje in deze drukke trein en ik nestel me tegenover een oma met haar kleindochter van een jaar of twee. Naast mij zit de moeder van het meisje. Het meisje heeft een pop, waar ze mee zit te spelen. Geen gejengel of geschreeuw deze keer, zoals je erg vaak meemaakt, maar gewoon een meisje die rustig met haar pop speelt. Ik kijk afwisselend naar het meisje en naar buiten. De bomen, stations en wegen flitsen aan me voorbij.
Dan hoor ik de welbekende woorden “Goedemiddag, uw kaartje alstublieft” achter me. Mijn hand gaat al automatisch naar mijn tas, waar mijn OV-kaart in zit. Ik kijk achter me of hij al bij onze plek is.
De conducteur is een man van een jaar of veertig. Hij ziet er vriendelijk uit. Hij ziet het kleine meisje met haar pop en vraagt haar hoe de pop heet.
“Hij heet Jan” zegt het meisje. De man lacht.
“Ik heet ook Jan” zegt de conducteur. Het meisje glimlacht naar de man en houdt haar pop stevig vast. Na het controleren van de kaartjes loopt conducteur Jan verder.
Even later komen we aan bij station Amsterdam Centraal.
“Goedemiddag, dames en heren, jongens en meisjes en pop Jan” klinkt er door de luidsprekers… Heerlijk zo’n vrolijke conducteur, die plezier heeft in zijn werk! Daar moeten we er meer van hebben!

Verrassing

Mijn man heeft de eigenaardigheid om altijd exact te raden wat voor cadeau ik voor hem gekocht heb. Herken ik vanwege het vertrouwde formaat alleen de jaarlijkse chocoladeletter die mijn moeder in de pakjesmand gestopt heeft, mijn man weet vooraf feilloos op te sommen wat er achter elk cadeaupapiertje schuil gaat.
Vorig jaar had ik via een ontbijtservice geregeld dat er een romantisch ontbijt bezorgd zou worden. Toen wij in bed lagen te ontwaken en er beneden om vijf voor zeven een portier dichtklapte, zei mijn man: ‘Wat lief, een ontbijtje op bed.’

Hij is niet de enige man met die onhebbelijkheid. Collega Nicole belde me gisteren enthousiast op dat ze eindelijk een verjaardagscadeau voor haar vriend wist: een parachutesprong.
‘Vindt hij dat leuk, denk je?’
‘Oh ja, twee maanden geleden hoorde ik hem tegen een avontuurlijk aangelegde collega zeggen dat hij zo graag eens zo’n sprong zou willen maken.’
‘Probeer het geheim te houden.’
‘Dit raadt hij nooit!’
Tien minuten later belde Nicole me terug. Ze had net haar vriend gesproken. Hij was benieuwd naar haar cadeau voor hem.
‘Heb je al iets gekocht?’
‘Ja, maar ik zeg niets.’
‘Echt niet?’
‘Nee, maar als je lief bent, geef ik je af en toe een kleine hint.’
‘Ik ben altijd lief, Nicole, dus geef de eerste hint maar.’
Ze zwichtte.
‘Hier komt de eerste aanwijzing. Je hebt ooit gezegd – ik zeg niet of het kort of lang geleden is – dat je dit graag wil hebben.’
‘Nou, dat is een aanwijzing van niks,’ vond ik.
‘Weet je wat hij zei?’ vroeg Nicole.
‘Nou?’
‘Een parachutesprong?’
‘Nou ja, zeg. Zo is er geen lol aan! Ik geef je één tip. Annuleer die parachutesprong en geef hem niets.’
‘Niets?’
‘Ja, dat is pas een verrassing. Dat raadt hij echt nooit!’

Geplaatst op 17 september 2007

Chicklit

Jaren terug volgde ik een opleiding met vrijwel alleen vrouwen. In de pauzes gingen de gesprekken steevast over calorieën, dikke billen, en blubberbuiken.
Op een dag was ik het zat: ‘Dames, we hoeven niet over de wereldpolitiek te discussiëren,’ riep ik door de kantine, ‘maar mag het eens ergens anders over gaan dan diëten of de grootte van ons achterwerk?’
De buffetjuffrouw liet van schrik een vette gehaktbal vallen, die over de grond rolde en tegen de poot van ons tafeltje tot stilstand kwam. Ik werd aangekeken alsof ik pornografische taal uitsloeg.
Met de woorden: ‘Maar jij bent ook niet te dik,’ werd mij de mond gesnoerd.
‘Jullie ook niet,’ protesteerde ik, maar er werd niet naar mij geluisterd.
Het gesprek ging vrolijk verder: ‘Zal ik nog een broodje kaas nemen? Maar kaas heeft een vetpercentage van zestig procent. Misschien neem ik toch een bakje rechtsgedraaide biogarde voor een optimale darmflora.’
Een jaar later kreeg ik de chicklitroman Het dagboek van Bridget Jones cadeau. Ik had wel eens van de term chicklit gehoord en dacht dat het sloeg op de vrouwen die deze boeken schrijven. Maar dan zou litchick een betere benaming zijn. Bij een litchick stelde ik mij een veelbelovende jonge schrijfster voor, met te veel make-up en strompelhakken.
Terug naar Bridget Jones. Het verhaal gaat ongeveer zo:
Ik drink teveel. Mijn kont is te dik. Wat voor onderbroek trek ik aan? Wil die man mij wel en wil ik hem? Hij wil mij toch niet, want mijn kont is te dik.
‘Mens ga je lekker bezatten met of zonder string om je te dikke gat, maar val mij er niet mee lastig!’ riep ik tegen Bridget. ‘Stel je niet zo afhankelijk op, alsof je slechts gelukkig kan zijn met de juiste vent aan je zij, die dagelijks kwijlend van bewondering je bescheiden bipsje aanschouwt. Word wakker in de eenentwintigste eeuw, je gedraagt je als een tragische heldin uit een negentiende-eeuwse roman.’
Nee, besloot ik, chicklit is niet voor mij weggelegd. Laat mij maar lekker zwijmelen bij een heerlijke klassieker zoals Madame Bovary, Anna Karenina of Jane Eyre.

Geplaatst op 7 februari 2008

Monster

Ik ga weer een stap zetten in de strijd tegen mijn OV-fobie. Goed voorbereid, want
ik heb mijn ‘RET’ weer eens doorgenomen:
Rationeel Emotieve Therapie; ik ga dus straks met mezelf in discussie, of de gedachten die mij angstig maken, een reëel beeld vormen van de werkelijkheid.
Genoeg geld voor een eventueel taxiretourtje Den Haag – Utrecht en mijn mobieltje op zak.
Straks stap ik in zo’n monster, waar ik niet meer uit kan als hij rijdt, tenminste, dat zou niet handig zijn.
Ik kijk naar het scherm van de kaartautomaat. Thuis heb ik geoefend op de NS site, nu begrijp ik niet wat er staat.
‘Neem de tijd, geeft niets dat je drie treinen hebt gemist, kijk rustig’… gelukt!
Vastgeplakt aan het rode nepleer, open ik af en toe mijn ogen.
‘Iedereen ziet het, ze kijken naar me’
‘En wat als ze naar je kijken?’
De kaartjescontroleur. Ongecontroleerd zoek ik in zak en tas. ‘Daar komt ie alweer’ …gevonden!
“Deze trein gaat naar Leeuwarden”, wordt er omgeroepen.
“Nee, ik moet naar Utrecht!”, gil ik.
“Hij stopt ook in Utrecht”, zegt een medereiziger van een jaar of zeven.
Ik sta op het perron, het is druk. Geluiden dringen zich op.
Dan schakelen mijn hersens de herrie uit. Ik zie monden bewegen, maar hoor niets zeggen. Ik sta als aan de grond genageld; geen secondelijm kan met deze kracht concurreren.
Iedereen kijkt …‘Nou en?... Logisch als je in een rode poepzak staat te ademen.
Adem in, adem uit. Het gaat altijd weer over’
Na een flinke dosis nicotine en cafeïne, aanvaard ik de terugreis. Met behulp van een spiekbriefje beland ik in de juiste trein.
Ik stap uit in Den Haag. Toch?
Ja, klopt; ik zie mijn dochter uit de trein stappen, zogenaamd niet mee gereisd en in de consternatie helemaal vergeten!
Geen succes dit NS reisje. Nog te hoog gegrepen vinden we allebei.
“De volgende keer proberen we het in Rotterdam met iets dat op een trein lijkt” stelt mijn dochter voor.
Ik kijk haar verbaasd aan.
“Daar heet het openbaar vervoer RET ”, zegt ze met een knipoog.

19 juli 2007

Muzikaal

Muzikanten praten niet. Althans niet in een voor een buitenstaander begrijpbare taal. Er komen klanken uit hun mond waar ik als prille moeder weken op moet oefenen.
“Hmmm-takke-takke, Hmm-tak-tak”, maar in de verste verte is geen boom te zien.
Bij “Prrrrr-tziekie-tziekie-tziek” zou men zich een taal van een onontdekte Afrikaanse stam kunnen voorstellen, maar niets is minder waar: mijn man is een blonde Zwollenaar.
Geboren en getogen in het stijve calvinistische stadje zou niemand kunnen vermoeden dat er zo’n muzikale grootheid in hem schuilt.
Als er geen tonen te horen zijn is hij inderdaad niet van anderen te onderscheiden. Maar zo gauw ergens klanken voortgebracht worden komt zijn ware aard naar boven.
Als hij door de Diezerstraat loopt fluit hij onmiddellijk met het draaiorgel mee en precies op de maat laat hij een klinkende munt in het centebakje vallen.
Zet hem in een café en het glaswerk moet het ontgelden. Ritmisch tikt hij elke dreun mee met zijn aansteker tegen het bierglas. Als hij zich helemaal laat gaan bestelt hij een komplete toonladder aan glazen die hij dan eerst tot de gewenste toonhoogte leegdrinkt.
Tijdens zijn werk telefoneert hij het liefst met de helpdesks van automatiseringsbedrijven. Hij geniet dan intens van de muzikale wachtstanden waar hij langdurig ingezet wordt en met gesloten ogen dirigeert hij ondertussen de ingewikkeldste stukken van Mantovani of James Last.
Onlangs betrapte ik hem er zelfs op dat hij tijdens een crematie mee zat te roffelen op de maten van Mieke Telkamp.

Ik trek me meestal terug als ik in het gezelschap verkeer van meer dan één muzikant. Ze gaan dan zo in elkaar op dat ze me niet zullen missen. Ik kies een leuke film op de televisie maar zorg er wel voor dat het er één met ondertitels is want hun klanken kunnen elk ander geluid overstemmen. Bewegelijke ritmeboxen worden ze, met hun luchtgitaren en onzichtbare drumstellen.

Toch ben ik blij met het muzikale talent van mijn man. Als ik ‘s avonds naast hem lig en zacht een melodietje in zijn oor neurie weet hij bij mij precies de juiste snaar te raken.

geplaatst op 11 december 2007

Denk na…

Ik ben geboren met een open rug en verplaats mezelf in een rolstoel. Er zit een sticker op geplakt waar 'I love 180 km/u' op staat. Dat is om voor mezelf de humor er in te houden, maar ook voor de mensen om mij heen. Ik heb liever dat ze om me lachen dan dat ze me gaan behandelen alsof ik niet goed bij m'n hoofd ben, maar dat laatste gebeurt helaas nogal regelmatig, terwijl het toch echt alleen m'n benen zijn die het niet doet. Met mijn hoofd is niks mis.
Het is vaak onwetendheid van de mens zonder handicap. Ze snappen het gewoon niet.
Ben ik samen met m'n moeder in de stad aan het shoppen en wil ik een broek gaan afrekenen. Ik leg zelf de broek op de toonbank neer vlak voor de neus van de cassière, ik geef haar bijvoorbeeld honderd euro en wat gebeurt er? Ze geeft het wisselgeld terug aan m'n moeder en vraagt: "Wil hij misschien een tasje erbij?" Ik denk 'Hallooo, ik zit hier!' Alsof ik dat zelf niet kan aanpakken en die vraag beantwoorden. Ik ben niet seniel!
Ook in winkels zelf staan de rekken met het assortiment vaak zo dicht op elkaar dat je je kont (in mijn geval m'n wielen) niet kan keren, terwijl je met een beetje logisch nadenken, wat ik dus wel gewoon kan, toch een heel eind komt.
Ik was eens in Miami. Je kan over de VS veel zeggen, maar de begaanbaarheid voor gehandicapten, 'disabled people' zoals 'we' daar genoemd worden, wat ik toch wel vriendelijker vind klinken, is in de VS dan wel goed geregeld. Daar staat in de eerste grondwet dat men niemand mag discrimineren, inclusief de 'disabled people.'
Elk bouwwerk, je kan het zo gek niet bedenken of het is wel toegankelijk met een rolstoel.
Ik kwam daar een rolstoel met een grote sticker erop tegen:
'Only stupid people think disabled people are stupid.'
En zo zouden de Nederlanders er ook over moeten denken.

De Pers: 7-9-´07

Voetbal in de regen

Peter werkt in de horeca. Voor één uur ‘s nachts is hij zelden thuis. Vannacht was het half drie.
‘Fijn dat je er weer bent, schat,’ zeg ik slaperig. ‘Lekker gewerkt?’
‘Nee,’ bromt hij. ‘Het was zo’n avond waarop alles tegenzit.’
‘Slaap maar lekker uit,’ zeg ik. ‘Ik ga wel met de jongens mee.’
‘We zien wel,’ zegt hij terwijl hij onder het dekbed kruipt. ‘We zien wel.’
Om zeven uur springen twee jongetjes uitgelaten op bed.
‘Waar zijn mijn kicks, mam?’ roept de een.
‘Heb je mijn shirt gewassen,’ vraagt de ander. Manlief draait zich snurkend om. Onder het ontbijt praten ze over de komende wedstrijd.
‘Vorige keer hebben ze ons ingemaakt,’ zegt Bas.
‘Toen hadden we domme pech,’ zegt Jelle. ‘Maar als we vandaag winnen, hebben we nog kans op de beker.’
‘Komt papa ook,’vraagt Bas.
‘Nee,’ zeg ik, ‘hij was laat thuis vannacht.’ Jelle kijkt boos.
‘Jij hebt geen verstand van voetbal,’ zegt hij.
‘Geen een moeder,’ bromt Bas. We springen op de fiets. Het regent.
‘Daar worden het Hollandse jongens van,’ beweert de trainer altijd.
Doornat rennen ze even later over het veld. Zoals altijd spelen ze op een kluitje. Al na een paar minuten staan ze twee nul achter.
‘Naar voren , Jelle,’ hoor ik opeens. Peter komt aangehold. Alsof hij vleugels krijgt schiet Jelle vooruit. Meteen daarna krijgt hij de bal toegespeeld.
‘Op het doel af,’ roept Peter. Jelle dribbelt naar voren, staat stil en schiet hem erin.
‘Goal,’ klinkt het. Het hele team komt op Jelle afgerend.
‘Papa,’ roept Bas.
‘In je doel blijven Bas,’ roept Peter. De tegenpartij laat zich niet kennen. Bas wordt continu belaagd. Twee houdt hij ertegen, drie laat hij door.

De verliezertjes staan even later stilletjes aan de kant.
‘Niet kniezen,’ zegt Peter. ‘Volgende keer beter. Wie heeft er zin in een patatje?’ Peter zit wit van moeheid. Hij heeft zich nog niet geschoren. Maar wat doet het ertoe. De jongens huppelen naast hem de kantine in.
Wat een vader, denk ik. Daar kunnen ze een leven lang trots op zijn.

20 feb 2007

DE CARNAVALIST
De tijd van carnaval is weer aangebroken. Speelgoedzaken springen hier handig op in. Na het rustige januari kunnen de meeste winkels wel weer wat extra omzet gebruiken. Een diversiteit aan bonte kleuren en combinaties komen je vanuit de etalage tegemoet. Rode, gele, en lila outfits hangen netjes op een rij. Kleurencombinaties waar menig couturier van zou gaan gillen. Het ergste is dat niet alleen speelgoedzaken een groot aanbod hebben, maar zelfs bekende warenhuizen wel extra brood zien in het fenomeen carnaval. Gelukkig maar. Het zou toch vervelend zijn als je je als volwassen man in een supermanpak maatje 164 zou moeten persen. Dus de extra large pruiken, clowns- en discobroeken, zorropakken en supergirltenues lonken naar het publiek. Het zijn dus niet alleen kinderen die worden aangetrokken door de kakofonie aan kleuren en vormen. Carnaval moet een feest zijn van en voor iedereen! Groot en klein, hoezee.
Doordeweeks een nette kantoorklerk, een fanatiek advocaat of een timide archiefmedewerker; met carnaval kunnen ze verantwoord losgaan. Verkleed met drank in de hand en al hossende op de vele carnavalskrakers. Het mag nu. Alles onder het mom van het grote feest dat carnaval heet. Ze zijn toch verkleed, herkennen doen ze elkaar niet. Nu begrijp ik ook waarom alle carnavalhits zo tenenkrommend simplistisch zijn: met drank op moet je het ook nog mee kunnen zingen. Als het maar rijmt en niet dicht.
Je woont niet in Hecht, maar in Krullendonk, niet in Son en Breugel, maar in Krutjesgat. Het gaat ver, heel ver. En dit alles onder het toeziend oog van prins carnaval met, als het meezit, een prinses, hofdames, adjudanten en een heuse nar in zijn kielzog! Al jaren actief in de plaatselijke carnavalsvereniging en nu dan eindelijk officieel gekozen. Uitgedost als een harlekijn kijkt de prins serieus in de cameralens wanneer hij gefotografeerd wordt voor het plaatselijke zeikertje. Het zal verdorie je vader zijn!
Laat het carnaval een kinderfeest zijn voor echte kinderen. En geen onverwerkt zielenzeer voor volwassenen: vroeger van je moeder nooit een tweetypak gemogen, nu in volle glorie in de optocht.
Ik denk dat ik de komende dagen op reis ga. Naar de zon. Strand en zee. Samen met mijn toeter op mijn waterscooter!

5-2-2008

(De oorspronkelijke titel was: Burqini zoekt zwembad)
geplaatst op 27-2-2008

Burqini

Prachtig gestroomlijnd, als een paarse dolfijn, duikt mevrouw B. in het helderblauwe water. Het heeft lang geduurd voordat haar bestelde zwempak was gearriveerd, maar eindelijk kan zij gaan genieten van het zwemmen met haar zoontje. Gewoon samen met iedereen.
De ademende stof is sneldrogend en in vele vrolijke kleuren verkrijgbaar. Zij heeft voor paars gekozen, met lila broekspijpen. Met de burqini nauwsluitend om haar lichaam voelt zij zich als een waternimf in de Bosporus. Haar zoontje spettert vrolijk rond met zijn oranje opblaasarmpjes en zij houdt hem aan twee vingers veilig in balans.
De directeur van het zwembad arriveert en begroet zijn vaste bezoekers in het voorbijgaan. ‘Goedemorgen Toos en Henk, fijn dat jullie er weer zijn.’
Op de rand van het zwembad zit Henk, een zwaarbehaarde rondborstige man, nukkig voor zich uit te kijken, zijn melkwitte kuiten hangen voor de helft in het blekende water.
‘Wat moet dat rare mens daar, in òns zwembad,’ gromt hij tegen de voluptueuze vrouw in haar miniscule bikini.
‘Ja, het is echt geen gezicht.’ De vrouw duwt een rolladetouwtje achter de juiste vetribbel en wendt zich tot de directeur: ‘Hoe kunt u zo’n mens hier toelaten?’

Met vaste tred loopt de directeur naar de rand van het bassin en hij sommeert mevrouw B. om onmiddellijk uit het water te komen.
‘U draagt geen normale badkleding, en dergelijke zaken worden hier niet getolereerd.
Haar zoontje schrikt en zijn warme traantjes vermengen zich met het chloorwater.
‘Maar waarom?’ vraagt mevrouw B.
‘U bent aanstootgevend mevrouw,’ zegt de directeur. ‘U moet zich aanpassen aan onze normen en waarden.’ Toos en Henk scharen zich in hun volle breedte
achter de directeur.
‘Zo is het,’ werpt Henk haar nog toe. ‘U bent anders. U hoort hier niet.’

Mevrouw B. druipt verdrietig af naar de kleedkamer.
‘Wat heeft u een prachtig zwempak aan mevrouw. Wat handig met zo’n aangehechte badmuts!’ Vanaf een houten bankje kijkt een jonge vrouw haar bewonderend aan. ‘Doet u soms aan wedstrijdzwemmen?’
‘Nee,’ antwoordt mevrouw B., ‘maar het is wel een strijd om ergens te mogen zwemmen.’

Collectant

Deze week is de collecteweek van het reumafonds. Naast mijn andere taken als wijkhoofd ga ik ook dit jaar langs met de bus. Een leuk klusje is het niet. Ieder jaar vraag ik me af waarvoor ik het eigenlijk doe. Mijn eerdere ervaringen komen vaak weer boven. Maart roert zijn staart, dus al vele malen heb ik de regen getrotseerd, of na het lopen mijn ondanks handschoenen verkleumde handen aan hete chocolademelk gewarmd.
Soms brandt in een huis licht of zie je de bewoners zelfs zitten, maar wordt er toch niet opengedaan als je aanbelt. Verleden jaar leek bij een huis niemand thuis te zijn. Toen ik langs het raam liep, keek net een vrouw naar buiten. Ik zwaaide met de bus, zij liep naar de voordeur en vertelde me, nadat ze de deur geopend had, dat ze niet geïnteresseerd was. Schudt dan gewoon met je hoofd, in plaats van mij weer dat stuk naar de deur te laten lopen! Ooit zei een vrouw die opendeed: ‘Het komt nu niet goed uit, we zijn net aan het eten.’ Ik dacht bij mezelf dat ze toch al bij de deur was en net zo goed geld kon pakken, maar maakte met haar een precieze afspraak wanneer ik opnieuw langs zou komen. Op het afgesproken tijdstip deed een man open: ‘Nee, wij geven niet aan het reumafonds.’ Mijn uitleg over de afspraak mocht niet baten. Zou je zo iemand niet...! Een andere keer zei iemand dat hij geen kleingeld had. Ik zei dat ik nogmaals zou kunnen komen, en deze persoon had toen wel geld geregeld.
Tja, de reacties op een collectant zijn nogal verschillend. Gelukkig levert het nog wel altijd geld op voor het goede doel. Dat is dan ook mijn terugkerende antwoord op de vraag die ik mezelf stel.
Waarom ik dit dan schrijf? Om een beetje begrip voor de collectant te vragen. Doe altijd open en zeg gewoon nee als je niets wilt geven. Laat een collectant nooit onnodig terugkomen. Mijn hartelijke dank!

10-03-2008

Welterusten (De Pers 11 april 2008)

Het papier op de smalle onderzoekstafel kraakt onder mijn gewicht. De arts prikt de naaldjes op de juiste plekken in mijn lichaam. “Welterusten,” wenst ze met een lieve glimlach. Dan is het stil, heel stil en ik doezel een beetje weg. De naaldjes doen hun werk het beste als je je goed ontspant. Dus dat doe ik, want wat wil ik graag van dat vervelende eczeem af. Ineens schiet me die reclame te binnen. Een man ligt vol geprikt met acupunctuurnaaldjes op eenzelfde bedje. Dan breekt er brand uit. En probeer maar eens te lopen, als al je zenuwen zijn lamgelegd. Ik kan zelfs niet fatsoenlijk aan mijn neus krabben. Weer sluit ik mijn ogen, maar niet voordat ik een vluchtplan heb uitgedacht. Behandelkamer uit, door de spreekkamer, wachtkamer naar de achterdeur. Daar zal het even dringen worden, maar dan zijn we ook al bijna buiten…
Ik ontspan. Niet lang, want in het kamertje naast me komt een patiënt binnen met haar slechthorende echtgenoot. Iedere vraag of opmerking moet ze drie keer herhalen en de volumeknop gaat steeds verder open. Zo kom ik te weten dat ze nog naar de kapper moet en dat de vriendinnen koffie komen drinken. “Wat denk je nu?” vraagt ze ineens aan haar man. In gedachte zie ik hem zitten. Op het ongemakkelijk blauwe klapstoeltje in de hoek van de kleine behandelkamer. Zijn hand in de denkstand onder zijn kin en zijn ogen gesloten. Vrouwlief moet tenslotte ontspannen en dan kun je maar beter meedoen. Weer doorklieft haar stem de stilte. “Wat denk je nu?” De man mompelt iets onverstaanbaars en daar is zijn wederhelft niet tevreden mee. Aan de andere kant van het dunne wandje ontstaat een felle discussie. Op het moment dat ik verwacht dat de twee elkaar in de haren vliegen, komt de arts mijn behandelkamer binnen. “Lekker geslapen?” vraagt ze vriendelijk. “Heerlijk,” antwoord ik. Ogenschijnlijk ontgaat haar het sarcasme.
Thuis wacht mijn man op me met een kopje thee. Terwijl ik een slok van het goudgele vocht neem, vraagt hij opeens: “Zal ik volgende keer eens met je mee gaan?” “Nee,” proest ik de thee uit over de tafel, “doe maar niet.”

HET DORP

Ik woonde vroeger in zo'n dorpje waar iedereen elkaar kent. En als je mekaar niet kende, dan wist je toch via via wie wie was. 'Dat was de broer van die jongen waarmee Marcel nog in de klas heeft gezeten. Of het was de schoonzus van die collega van vader.' Als kind zat ik er altijd vol verbazing naar te luisteren. De grote mensen kenden het hele dorp, terwijl ik alleen vertrouwd was met de kinderen van de buren, waarmee ik in de tuin speelde, door 'de draad'. Elk zijn eigen territorium, maar toch gezellig bij elkaar. En speelgoed dat groter was dan de gaten in de afrastering, kon niet gedeeld worden, tenzij we allebei akkoord waren om vooraan op het trottoir te gaan spelen. Er waren nog niet zo heel veel auto's, dus wij mochten nog op straat spelen.

Dat zullen mijn kinderen allemaal moeten missen. Ik woon nu in een grote stad en daar gaat het wel even anders toe. Op straat spelen doen alleen de Turkse en de Marokkaanse kinderen. Ik benijd hen, want zij wonen in buurten waar het blijkbaar wel nog kan. De grote tuin waar ik naar hartelust kon ravotten, zullen mijn kinderen ook niet hebben. Ze zullen het met ons zakdoektuintje moeten doen, of met het park. De stad is drukker, wilder, gevaarlijker. Het zullen andere kinderen zijn. Misschien zullen ze minder bang zijn.

Toen ik op mijn twaalfde naar de stad moest, weg van mijn dorp, omdat er daar geen grote school was, vond ik dat vreselijk. De stadskinderen waren hipper, ze hadden een grotere mond en ze joegen me schrik aan en net als honden roken ze dat. Het pesten heeft niet lang geduurd, uiteindelijk vond ik toch vrienden, maar de schade was al aangericht. Ik wilde er per se ook bijhoren. Cool zijn, een stadskind. Dat laatste ben ik nooit geworden, maar na veel geworstel, wel een stadsvolwassene met een klein dorpshartje. En met kinderen die zelfs de kinderen van de buren niet kennen.

Isabelle Disylla / Dar a luz