Plots staat één van de drie naast me. Een meisje met mooie blauwe ogen, zoals de kinderen die wij nooit kregen.

(en twee zinnen omdat ik vind dat het meisje en het plots naast de ikpersoon staan wel erg ver uit elkaar staan. En als ik het goed heb tenminste, met dat de ikpersoon geen kinderen kreeg...)

Moet het er dan echt tussen? (voor het verhaal)

Eén van de drie, een meisje met mooie blauwe ogen, staat plots naast me.

Deze zin is op zich prima en je bent woorden kwijt.

Zoals onze kinderen zouden hebben gehad. Of inderdaad, zoals marriejeanne zegt, ooit weglaten.

Nee, dat van jou is toch nog beter Waus, ik heb het dan maar gewoon schaamteloos gekopieerd. Heerlijk, zo'n forum.

'Plots staat één van de drie naast me. Een meisje met mooie blauwe ogen, zoals de kinderen die wij nooit kregen.

In deze zin slaat 'zoals' meer op het meisje dan op de ogen. Dan zou ik 'de kinderen' veranderen in bijvoorbeeld 'de dochter'.

Als het specifiek om de ogen gaat, zou ik zeggen:

'Plots staat één van de drie naast me. Het is een meisje met mooie blauwe ogen, precies zoals onze kinderen ze gehad zouden kunnen hebben.'

Plotseling staat een van de drie naast me. Een meisje met mooie blauwe ogen. Zo blauw hadden de ogen van onze dochter/kinderen kunnen zijn, besef ik.

Beste Runaway,
Ik denk dat Marja het meteen goed heeft gezegd.

Even wat anders en misschien wel nhalf-topic: hoe weet je dat de nooit geboren kinderen blauwe ogen zouden hebben gehad? Zelfs als beide ouders blauwe ogen hebben, kunnen kinderen toch een afwijkende oogkleur hebben, omdat een gen van de voorouders plotseling de overhand krijgt.

Die van Waus en Marja vind ik mooi, maar zonder de ooit kan jouw eigen constructie ook prima - mits dit soort constructies zeldzaam is in de rest van het verhaal.

Zo als uitzondering valt het hypothetische karakter van de uitspraak juist op, en ik vermoed dat dat deels de bedoeling van de zin is.