Sowieso moet je een dubbele punt gebruiken en geen komma. En daarna komt inderdaad een hoofdletter.

Of een punt.

Richard kijkt me vriendelijk aan en zegt: ‘Een harp kan helemaal niet praten, want hij heeft geen mond.’
Ik zucht. ‘Daarom kan ik er toch nog wel één tekenen?’

Zo is het goed. Sommigen plaatsen de punt binnen de aanhalingstekens, maar dat hoeft niet.

'één' kun je ook beter zo schrijven: een.

Dacht ik niet. Je kunt iets wel met een zucht zeggen, maar niet zuchten, volgens mij.

Tja, dat zijn van die woorden waarover de meningen verdeeld zijn. Kun je hele zinnen hijgen, lachen, knipogen en...? ik weet even niet meer voorbeelden te verzinnen, maar er zijn er talloze. Ik vind dat soms ook moeilijk.

Ja, vreemd.

Je leest toch vaak zinnen als:

'Ja, Jan weet wel beter,' knipoogde ze naar Marie.
'Ik ben er nu wel zat van,' pufte hij.
'Zo is het!' knikte ze.
'Kom hier!' hijgde hij naar de hond die zich had losgetrokken.

Van die dingen.

Ik heb er nooit over nagedacht of dat wel zou kunnen. Het is meer een beweging, tegelijk gemaakt met het uitgesproken woord.

Knipogen, knikken, lachen e.d. zijn geen manieren om iets te zeggen, maar wel om te communiceren. Misschien zit het hem daar in.

Ik ga daar op letten. Ik heb er nog nooit zo over nagedacht. Eye-opener.