Start » Boekpresentatie » John Toxopeus - Intiemer kunnen we niet - Het jaar 2016 (dagboek)

John Toxopeus - Intiemer kunnen we niet - Het jaar 2016 (dagboek)

Door: john toxopeus
Op: 24 augustus 2017

Details
Uitgever: 
HaEs producties
ISBN: 
9789492513052
Bladzijden: 
232

Zaterdag 2 januari In 2016 word ik zeventig jaar. Als ik ooit nog wil beginnen met een dagboek, dan moet ik het nu doen. Als ik ooit nog wil vastleggen wat mij dagelijks irriteert en wat mij steeds weer op de been houdt en verder alles wat ik de moeite waard vind om over te rapporteren, dan moet ik niet langer wachten. Het zal dikwijls gaan over de verhalen die ik schrijf en geschreven heb, mijn teleurstellingen en successen. Het schrijven van een dagboek, het is mijn enige voornemen voor dit jaar. Natuurlijk heb ik er vaker over nagedacht om mijn dagelijkse belevenissen te beschrijven. Ik ben er zelfs wel aan begonnen, jaren geleden. Ook emotionele gebeurtenissen, hoogopgelopen ruzies heb ik wel eens van mij afgeschreven. Maar dit is anders. Jaren geleden, op 31 oktober 2003, stond er in Cicero, de toenmalige boekenbijlage van de Volkskrant, een bijdrage van Aleid Truijens, ‘Schrijfgek Nederland’. Het was voor mij het startsein om me te verdiepen in het schrijven van proza en daar zelf mee aan de slag te gaan. Ik heb het artikel altijd bewaard. Vandaag is Sir Edmund, zaterdagbijlage van de Volkskrant, voor een belangrijk deel gewijd is aan het schrijven van een dagboek door schrijvers. Ik beschouw het als een vingerwijzing. De Volkskrant lees ik vanaf mijn zeventiende jaar. Het schept een band.”
Zo begint mijn dagboek 2016 Intiemer kunnen we niet.

Er waren meer redenen om dit dagboek te schrijven. In 2016 zou mijn nieuwe verhalenbundel Zo zien de mensen het graag verschijnen. Ik wist dat ik daar veel tijd in moest steken en dat er daardoor niet altijd tijd zou zijn om te werken aan nieuwe verhalen. En dat terwijl iedere dag schrijven, belangrijk voor mij is. Dit dagboek bracht uitkomst, op één ziektedag na.
Gelukkig houd ik van doorzetten en discipline.
Nog een stimulans: mijn kleinkinderen die later mijn dagboeken (want ik ga door), zullen lezen.
Bij het hierboven genoemde Volkskrantartikel vertelt Frank Noë, hoofdredacteur van Schrijven Magazine, dat van degenen die zich met creatief schrijven bezig houden, eenderde deel dat doet in een dagboek. In het Nederlands taalgebied gaat dat dus om een half miljoen mensen. Afgezien van de beroepsschrijvers wordt daarvan zelden iets gepubliceerd. Ik vind het spannend om dat wel te doen en ben benieuwd naar de interesse voor dit genre.
Dat op deze manier ook het totale proces van het zoeken van een nieuwe uitgever tot en met presentatie op een boekenbeurs wordt beschreven, is voor de liefhebber bijvangst.
Niet onbelangrijk bij de totstandkoming van dit boek is nog het volgende.
Mijn vrouw kent mijn deugden, maar ook mijn ondeugden. Tijdens onze vakantie heeft ze het manuscript gelezen en mij behoed voor enkele misplaatste beledigingen. Vervolgens heeft mijn uitgever de tekst onder handen genomen. In redactie is hij een kei.
Begin dit jaar schreef ik vier gefantaseerde verhalen over mijn woonplaats Vianen. Die zijn als toegift en voor de afwisseling eveneens opgenomen in Intiemer kunnen we niet.
Op mijn website www.johntoxopeus.nl vind je een uitnodiging voor de presentatie op 15 september in het Stedelijk Museum van de Vrijstad Vianen. Onder het toeziend oog van Rembrandt.

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst: 

Flaptekst John Toxopeus verkent alle genres. Na twee verhalenbundels en twee autobiografische romans, schreef hij een dagboek, openhartig en zonder aanzien des persoons. Ook zichzelf ontziet hij niet zoals we dat kennen uit zijn eerdere werk. In dit dagboek vertelt hij over het schrijven dat hij dagelijks doet, zijn onzekerheden, successen en teleurstellingen. Zijn soms hemeltergende, maar ook stimulerende ervaringen met mensen en organisaties binnen en buiten de schrijverswereld en het boekenvak. Hij schrijft met humor over de ongemakken van het ouder worden en over het plezier dat hij beleeft aan culturele activiteiten van zijn woonplaats, de Vrijstad Vianen. En altijd is daar zijn liefde en begrip van en voor zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen en zijn passie voor een Amsterdamse voetbalclub.
Over zijn woonplaats Vianen, schreef hij vier hilarische verhalen, herkenbaar aan pagina’s in Vianen-blauw, de enige fictie in deze bundel.

Fragment: 

Dinsdag 16 februari Vanmorgen Mickie in laten slapen. Na de eerste dosis ‘slaapmiddel’, doorgaans voldoende volgens de dierenarts, begint hij nieuwsgierig om zich heen te kijken en moet er een tweede spuitje aan te pas komen. We krijgen alle tijd om afscheid te nemen. Als Ineke en ik huilend de behandelkamer uitkomen, zit de wachtkamer vol. Door mijn tranen heen kijk ik of ik iemand herken, maar het gaat allemaal te snel. Thuis maakt Ineke het kamertje waar hij de laatste dagen heeft doorgebracht schoon. Overal zit bloed.

Dinsdag 1 maart ’s Middags een afspraak in de bibliotheek over de voortgang van de schrijfwedstrijd en de aftrap op 12 maart. Geen leuke bespreking. Te veel geneuzel en gedoe om niks. Als ik vertel dat Leo Hermens en ik nog praten over de invulling van de opening van de bijeenkomst, ontstaat commotie, want er heeft al in de krant gestaan wat er precies gaat gebeuren. Ik erger me en laat dat geloof ik te veel blijken.

Vrijdag 4 maart Astrid Engelse belt. Ze heeft mijn boek Wie de jeugd heeft kan wel janken gelezen en vertelt dat ze het erg mooi vond en heel veel dingen wel wist, maar ook heel veel dingen niet. Ik moet haar een aantal keren duidelijk maken dat het boek gebaseerd is op de werkelijkheid maar ook veel fictie bevat. Ze denkt dat het wel heel erg voor mij was dat er zoveel mensen twijfelden aan mijn seksuele geaardheid. Ik maak haar duidelijk dat ik daar nooit zo erg mee heb gezeten. Het is wel fijn dat je Ineke hebt ontmoet, zegt ze en dat beaam ik natuurlijk.

Dinsdag 5 april HaEs producties van Steven Hagers, gaat mijn verhalenbundel Zo zien de mensen het graag uitgeven. Ik maak na afloop van het overleg in de bieb afspraken met hem. Ik vraag hem om een redelijk voorstel te doen over de prijs van het boek en zijn en mijn verdiensten. We maken samen een promotieplan. Het is voor het eerst dat ik daar met plezier over praat.

Dinsdag 26 april David stuurt me het programma voor mijn verjaardagsfeest op 29 april en mijn lijst van genodigden met de reacties. We kunnen rekenen op 35 gasten. Er zijn drie afmeldingen vanwege werk. Ik weet dat ik voor 300 à 400 euro een aardige twee-in-één-tablet met toetsenbord kan kopen en dat ik dat waarschijnlijk wel haal.

Vrijdag 5 augustus Ik stuur Cor Gout een mail met opmerkingen over zijn wijzigingsvoorstellen. Het merendeel van de voorstellen laat ik passeren al ben ik er lang niet in alle gevallen blij mee. Ik heb geleerd niet al te principieel te zijn in die dingen. Publicatie in een mooi literair tijdschrift heeft prioriteit. Na nog een gewijzigde tekst van Cor Gout en opnieuw mijn aanpassingen, hoop ik om 23:45 uur dat het zo allemaal goed is. Ik laat hem nog weten dat er toch veel nuttige correcties hebben plaatsgevonden en dat ik blij ben met zijn oplettendheid.

Donderdag 17 november Laurien Scheffers van het Oosterlicht College, mailt dat RTV Utrecht naar me op zoek is. Liesbeth de Moor wil op Radio Midden Nederland aandacht besteden aan het Viaans dictee van vanavond. Ze denkt dat het dictee op z’n Viaans is geschreven en dat Vianen een dorp is met een eigen dialect.

Zondag 11 december Om 11:30 uur sta ik bij Steven Hagers op de stoep. We gaan naar Paradiso in Amsterdam waar Steven een stand heeft op de Beurs van Bijzondere Uitgevers. Van 13:00 tot 17:00 uur spreek ik het langs lopende publiek aan over mijn nieuwe verhalenbundel. Iemand die mijn naam herkent is meneer Enschede van de Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB). Hij vraagt of ik degene ben van het op het laatste moment geannuleerde verhaal vorig jaar in de verhalenbundel van Nederland Leest, editie Utrecht. Ik zeg hem dat ik behoorlijk pissed was en de argumentatie, te weinig beschikbare pagina’s, nooit heb vertrouwd. Hij zegt dat hij het niet precies meer weet. Ik denk dat hij liegt. Anders had hij zich het voorval niet herinnerd en er niet naar gevraagd bovendien.

Vrijdag 23 december Van 14:30 tot 18:00 uur ben ik voor de tweede keer bij The Read Shop Cityplaza Nieuwegein om daar Zo zien de mensen het graag te verkopen en te signeren. De eerste mevrouw die ik aanspreek koopt meteen twee boeken. De voorraad van elf boeken wordt verkocht en daarna begin ik aan de boeken die ik extra heb meegenomen, eigenlijk vooral voor het gezicht. In het verkopen van mijn boeken word ik steeds vrijmoediger en daardoor, denk ik, overtuigender voor de klanten.

Reacties

Yrret
Laatst aanwezig: 1 uur 22 min geleden
Sinds: 16 Jul 2012
Berichten: 5079

Gefeliciteerd, John. Het is niet mijn meest favoriete genre - toch, ik lees flarden van humor in je fragment die wijzen naar een relativerend [een te bewonderen kunstje] mens.

Soms denk ik dat een dagboek een betere [andere] manier is om over jezelf te schrijven dan verstoppertje spelen in een [non]fictie roman. Jouw passie voor DWS is te verwonderen.

Ooit protesteerde ik tegen het 'monopolie der oude heren'. Nu ben ik er zelf één.

john toxopeus
Laatst aanwezig: 2 weken 5 dagen geleden
Sinds: 7 Dec 2004
Berichten: 30

Dank je wel, Yrret. Door Wilskracht Sterk is mijn levensmotto wink

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 16.00 u. abonnee!...

Speciale aanbieding
zo breng je je verhaal tot leven

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 16.00 u. abonnee!

Leuke aanbieding

Lees het komende nummer van Schrijven Magazine. Word vóór maandag 16.00 u. abonnee!...

Superaanbieding
Iedere week de leukste schrijfwedstrijden? Meld je aan voor de Schrijven Nieuwsb

Meld je aan voor de Schrijven Nieuwsbrief.

Het is gratis!