Schrijvers hebben, net als alle andere gestresste professionals, één lichaam en drie levens – maar ze hebben ook nog eens twee hoofden.

Vroeger was ik lezer.
In mijn onmetelijke onnozelheid dacht ik het volgende: Je maakt wat mee, je schrijft het op.

De eerste dag van een nieuw jaar. Dat is voor mij altijd een lege bladzijde, als wanneer je met een nieuw verhaal begint. De mogelijkheden lijken eindeloos: alles wordt anders.

De Amerikaanse auteur Herman Rosenblat is een overlevende van de Holocaust. Het kan niet anders of de ervaring van het concentratiekamp moet vreselijk zijn geweest.

Onlangs heb ik het boek ‘Schrijven is ritme’ van Thomas Verbogt gelezen.

Het is interessant eens te lezen hoe een genre wordt aangeduid voor openbare bibliotheken.

'Waarom betekent schrijven voor mij iets ‘scheppen?’

Ik heb in de bossen van Doorn een vergeten schrijver gevonden. De lesruimte was in een villa van eind negentiende eeuw en had de naam 'Maarten Maartenshuis.' Maarten Maartens, dacht ik, wie is dat?

'Leuk, de mogelijkheid om een blog te schrijven,' dacht ik toen ik net plus-lid werd. Alleen wist ik niet waarover ik zou schrijven. Iets schrijf-gerelateerd, maar wat?

Ik heb mijn verhaal opgedeeld in vier delen, zodat het geschikt wordt als een serie.